ZW-uitkering terecht geweigerd omdat de medische beperkingen niet waren toegenomen ten opzichte van de WIA-beoordeling

Appellante was werkzaam als schoonmaakster voor gemiddeld 15,21 uur per week. Zij meldde zich in juni 2020 ziek en werd bij de WIA-beoordeling per 6 juni 2022 minder dan 35% arbeidsongeschikt bevonden. Zij werd niet meer geschikt geacht voor haar eigen werk, maar wel voor diverse andere functies. Vervolgens ontving zij een WW-uitkering. Op 19 juni 2023 meldde zij zich vanuit de WW opnieuw ziek met pijnklachten en psychische klachten. Het Uwv weigerde per 19 oktober 2023 een ZW-uitkering toe te kennen.

Het geschil draait om de vraag of appellante per 19 oktober 2023 ongeschikt was voor de in het kader van de Wet WIA geselecteerde functies. Appellante stelde dat haar medische situatie was verslechterd door fibromyalgie en ernstige psychische klachten, dat een urenbeperking ten onrechte niet was aangenomen, en dat de verzekeringsarts bezwaar en beroep de aanvullende medische informatie van behandelend specialisten onvoldoende had betrokken bij de beoordeling.

De Raad past het toetsingskader toe dat geldt wanneer eerder een WIA-beoordeling heeft plaatsgevonden en betrokkene zich daarna opnieuw ziekmeldt zonder tussentijdse werkhervatting. Dit kader vereist dat ten minste drie van de oorspronkelijk bij de WIA-beoordeling geselecteerde functies met elk ten minste drie arbeidsplaatsen geschikt zijn gebleven, en dat op basis daarvan nog steeds sprake is van arbeidsgeschiktheid van ten minste 65%. Aan deze voorwaarden is in ieder geval voldaan als de verzekeringsarts vaststelt dat de medische beperkingen niet zijn toegenomen.

De Raad oordeelt dat het medisch onderzoek voldoende zorgvuldig is geweest. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft dossierstudie en eigen medisch onderzoek verricht en informatie van de huisarts, MDL-arts Kuiper en neuroloog Moll betrokken. Ten aanzien van de urenbeperking heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep aan de hand van de Standaard duurbelastbaarheid in arbeid nader toegelicht waarom geen aanleiding bestaat voor een urenbeperking. Appellante heeft haar stelling dat zij meer beperkingen heeft niet onderbouwd met objectief medische gegevens; de subjectief ervaren toename van beperkingen is daarvoor onvoldoende. Het hoger beroep slaagt niet.

De ZW-uitkering is terecht geweigerd omdat de medische beperkingen per 19 oktober 2023 niet waren toegenomen ten opzichte van de WIA-beoordeling. Om met succes te betogen dat de beperkingen wél zijn toegenomen, is onderbouwing met objectief medische gegevens nodig; de subjectief ervaren verslechtering volstaat niet. De omstandigheid dat later een ANW-nabestaandenuitkering is toegekend, heeft geen gevolgen voor dit oordeel over de ZW-aanspraken op de datum in geding.