ZW-uitkering terecht geweigerd omdat psychische klachten niet medisch objectiveerbaar waren onderbouwd

Appellant werkte als postsorteerder voor 25 uur per week en meldde zich op 2 november 2022 ziek met psychische klachten. Het Uwv weigerde een ZW-uitkering. Na ongegrondverklaring van het bezwaar en het beroep stelde appellant hoger beroep in bij de Centrale Raad van Beroep.

De kern van het geschil was of appellant op de datum in geding medisch objectiveerbaar ongeschikt was voor zijn eigen werk als postsorteerder. Appellant voerde aan dat hij door zijn thuissituatie en onterecht ontslag ziek was, dat hij de hele dag met pijn op bed lag, niet op schoenen kon lopen vanwege duizeligheid, elk moment flauw kon vallen bij mensen in de buurt, en dat zijn benen gingen trillen bij langer dan een uur staan. Daarnaast stond hij naar eigen zeggen op de wachtlijst bij Dimence voor traumabehandeling. Hij stelde ook dat het onderzoek door het Uwv onzorgvuldig was verlopen.

De Raad verwierp beide gronden. Over de zorgvuldigheid stelde de Raad vast dat appellant door meerdere artsen was gezien: door bedrijfsarts R. Halma via videobellen op 5 december 2022, en door verzekeringsarts bezwaar en beroep J. Relyveld tijdens de hoorzitting op 14 juni 2023. Van een onzorgvuldige hoorzitting was niet gebleken.

Over de medische beoordeling onderschreef de Raad het oordeel van de rechtbank volledig. Appellant legde in hoger beroep geen nieuwe medische informatie over. De verzekeringsarts bezwaar en beroep had deugdelijk gemotiveerd dat appellant niet aannemelijk had gemaakt dat er op de datum in geding medische omstandigheden bestonden die hem verhinderden zijn taken als postpakket sorteerder uit te voeren. Daarbij wees de verzekeringsarts erop dat appellant zich niet met gezondheidsklachten bij een arts had gemeld, geen behandeling had ondergaan, en binnen vier weken na zijn ziekmelding naar Peru had kunnen afreizen.

De Raad benadrukte verder dat de vaststelling van de bedrijfsarts dat niet-medische gronden in de weg stonden aan de uitvoerbaarheid van de taken, buiten de besluitvorming over arbeidsongeschiktheid diende te blijven. Bepalend is uitsluitend of appellant als rechtstreeks gevolg van ziekte of gebrek arbeidsongeschikt is voor zijn arbeid. De Raad bevestigde de aangevallen uitspraak en liet de weigering van de ZW-uitkering in stand.

Het Uwv bevestigt hier dat een ziekmelding zonder medisch objectiveerbare onderbouwing niet tot een ZW-uitkering leidt. Voor een werkgever die een eigenrisicodrager is of bij wie een ziek-uit-dienst-situatie speelt, bevestigt deze uitspraak dat niet-medische gronden die de bedrijfsarts signaleert geen rol mogen spelen in de ZW-beoordeling en dus buiten de besluitvorming blijven.

Appellant ontvangt geen ZW-uitkering omdat zijn klachten niet medisch objectiveerbaar waren onderbouwd. De uitspraak maakt duidelijk dat het onvoldoende is om klachten te noemen: wie een ZW-uitkering wil, moet medische informatie kunnen overleggen waaruit blijkt dat de klachten op de datum in geding bestonden en de arbeidsongeschiktheid rechtstreeks veroorzaakten.