Centrale Raad van Beroep

Het ZW-dagloon hoeft het WW-dagloon niet te volgen als het WW-dagloon alleen op grond van het vertrouwensbeginsel in stand is gelaten

Weigering terug te komen van het eerder vastgestelde dagloon terecht. Weigering ZW-dagloon te verhogen blijft in stand.

ECLI-nummer: ECLI:NL:CRVB:2026:742Lees de uitspraak
Instantie: Centrale Raad van Beroep
Uitspraakdatum: 3 juni 2026

In het kort

Het ZW-dagloon van appellant is vastgesteld op € 71,14, gelijk aan het WW-dagloon op het moment van ziekmelding op 19 maart 2018.
Na een vaststellingsovereenkomst over achterstallig salaris verhoogde het Uwv het WW-dagloon naar € 181,73, maar trok de bijbehorende ZW-dagloonverhoging naar €
Het Uwv liet de verhoging van het WW-dagloon uitsluitend in stand op grond van het vertrouwens- en rechtszekerheidsbeginsel, niet omdat de berekening wettelijk
Artikel 29, zevende lid, van de ZW verplicht niet tot overname van een onjuist vastgesteld WW-dagloon: de bepaling schrijft alleen dezelfde systematiek voor.
De Centrale Raad van Beroep bevestigt op 3 juni 2026 de uitspraak van de rechtbank Gelderland van 9 januari 2025.

Wat besliste de Centrale Raad van Beroep?

Appellant ontving een WW-uitkering en meldde zich vervolgens ziek. Het ZW-dagloon werd vastgesteld op het op dat moment geldende WW-dagloon. Nadat appellant en zijn ex-werkgeefster een vaststellingsovereenkomst sloten over achterstallig salaris, berekende het Uwv aanvankelijk een hoger WW-dagloon en volgde ook een hoger ZW-dagloon. Het Uwv trok beide verhogingen daarna in. In de beroepsprocedure over het WW-dagloon liet het Uwv de verhoging van het WW-dagloon alsnog in stand, uitsluitend op grond van het vertrouwens- en rechtszekerheidsbeginsel: er was al een nabetaling gedaan en appellant had het geld al uitgegeven. Het Uwv weigerde daarna het ZW-dagloon op dezelfde wijze te verhogen.

De rechtbank Gelderland verklaarde het beroep ongegrond. In hoger beroep betoogde appellant dat artikel 29, zevende lid, van de ZW verplicht het ZW-dagloon te baseren op het vastgestelde WW-dagloon, en dat ook het Handboek Uwv Wetsuitleg dagloonregels deze koppeling voorschrijft.

De Raad verwerpt dit betoog. Artikel 29, zevende lid, van de ZW schrijft slechts dezelfde systematiek voor, niet een automatische overname van het WW-dagloon. De koppeling geldt alleen als het WW-dagloon juist is vastgesteld. Omdat de verhoging van het WW-dagloon uitsluitend berust op het vertrouwensbeginsel en niet op een correcte wettelijke berekening, is het Uwv niet verplicht die onjuiste berekening te herhalen bij het ZW-dagloon.

Ook de stelling dat de verhoging van het WW-dagloon inhoudelijk juist was, verwerpt de Raad. Het Uwv heeft zowel bij de rechtbank als bij de Raad uiteengezet dat de intrekking van de eerdere besluiten uitsluitend zijn ingegeven door het feit dat er verwachtingen waren gewekt, al een nabetaling had plaatsgevonden en appellant het geld had uitgegeven. Appellant heeft dit niet tegengesproken. Bovendien had de Raad dit al vastgesteld in de eerdere procedure over de beëindiging van de ZW-uitkering.

Het hoger beroep slaagt niet. De weigering van het Uwv om het ZW-dagloon te verhogen blijft in stand. Appellant ontvangt geen vergoeding voor proceskosten of griffierecht.

Wat betekent deze uitspraak voor de werknemer?

Het ZW-dagloon van appellant blijft vastgesteld op € 71,14 en wordt niet verhoogd naar het WW-dagloon van € 181,73. De Raad oordeelt dat de koppeling tussen het WW-dagloon en het ZW-dagloon alleen geldt als het WW-dagloon wettelijk correct is vastgesteld, en dat hier niet van sprake is. Omdat de ZW-uitkering nooit naar het hogere dagloon is uitbetaald, slaagt een beroep op het vertrouwens- of rechtszekerheidsbeginsel voor de ZW evenmin.

Vragen over deze uitspraak

Moet het ZW-dagloon altijd gelijk zijn aan het WW-dagloon?

Alleen als het WW-dagloon juist is vastgesteld. Artikel 29, zevende lid, van de ZW schrijft dezelfde systematiek voor, niet een automatische overname van het WW-dagloon. Is het WW-dagloon uitsluitend op grond van het vertrouwensbeginsel in stand gelaten en dus niet wettelijk correct, dan is het Uwv niet verplicht dat dagloon ook voor de ZW over te nemen.

Wat betekent het als het Uwv een eerder besluit intrekt vanwege het vertrouwensbeginsel?

Het betekent dat het Uwv erkent dat de hogere uitkering niet op de wet berust, maar dat terugkomen hierop in strijd zou zijn met gewekte verwachtingen. In deze zaak had het Uwv al een nabetaling gedaan en had appellant het geld al uitgegeven; dat zijn de omstandigheden waarop het beroep op het vertrouwensbeginsel slaagde voor de WW, maar niet automatisch voor de ZW.

Kan een nabetaling van achterstallig loon na de referteperiode het dagloon verhogen?

Alleen als het loon in de referteperiode vorderbaar maar niet inbaar was. In deze zaak is niet gebleken dat appellant zijn ex-werkgeefster tijdens de referteperiode op niet mis te verstane wijze heeft gemaand tot betaling, zodat de nabetaling niet bij de dagloonberekening kon worden betrokken.

Wat is het gevolg als een werknemer het geld van een nabetaling al heeft uitgegeven?

Dat is één van de omstandigheden waaraan de Raad het dispositievereiste koppelt. In deze zaak heeft dit er toe geleid dat het Uwv de verhoging van het WW-dagloon in stand liet, omdat terugkomen op de nabetaling in strijd zou zijn geweest met het rechtszekerheids- en vertrouwensbeginsel. Voor het ZW-dagloon leidde dit niet tot hetzelfde resultaat, omdat de ZW-uitkering nooit naar het hogere dagloon was uitbetaald.

Waarop dit steunt

ECLI:NL:CRVB:2026:742Jurisprudentie

Gepubliceerd 3 juni 2026, geraadpleegd 1 augustus 2026

Wat de bron niet zegt

De uitspraak laat zich niet uit over de vraag of de nabetaling van de ex-werkgeefster bij een ander feitencomplex (bijvoorbeeld aantoonbare niet-inbaarheid in de referteperiode) wel tot een hoger dagloon had kunnen leiden.
De uitspraak vermeldt niet welk dagloon voor de WW-uitkering na de beëindiging van de ZW-uitkering feitelijk is gehanteerd en of appellant daardoor nadeel heeft ondervonden ten opzichte van het gehanteerde ZW-dagloon.
De uitspraak gaat niet in op de vraag of het Uwv een verplichting heeft om een onjuist vastgesteld dagloon ambtshalve te corrigeren als dat in het voordeel van de verzekerde zou zijn.

12 beweringen met een letterlijk citaat uit de bron

Het WW-dagloon bedroeg op het moment van de ZW-toekenning € 71,14, waarna het ZW-dagloon ook op € 71,14 werd vastgesteld.
Het WW-dagloon bedroeg op dat moment € 71,14, zodat het ZWdagloon ook is vastgesteld op € 71,14.
Na herberekening stelde het Uwv het WW-dagloon vast op € 181,73.
Het dagloon van appellant is vastgesteld op € 181,73.
Het Uwv herzag het ZW-dagloon aanvankelijk naar € 183,18.
Met een volgend besluit van 25 januari 2021 heeft het Uwv het ZWdagloon van appellant vanaf 18 juni 2018 herzien naar € 183,18.
Het Uwv trok het besluit over de herziening van het WW-dagloon in op 15 februari 2021.
Bij besluit van 15 februari 2021 heeft het Uwv het besluit van 22 januari 2021 – over de herziening van het WW-dagloon – ingetrokken.
Artikel 29, zevende lid, van de ZW schrijft dezelfde systematiek voor als de WW, maar verplicht niet tot overname van een onjuist vastgesteld WW-dagloon.
Anders dan appellant heeft betoogd, volgt uit artikel 29, zevende lid, van de ZW niet dat het dagloon voor de ZWuitkering wordt gebaseerd op het voor de WWuitkering vastgestelde dagloon. Uit deze bepaling volgt immers slechts dat de systematiek voor de vaststelling van het dagloon dezelfde is.
De koppeling van het ZW-dagloon aan het WW-dagloon geldt alleen bij een juiste vaststelling van het WW-dagloon.
Bij een juiste vaststelling van het WWdagloon volgt daaruit wel dat de ZWdagloon wordt vastgesteld conform het eerder vastgestelde WWdagloon.
De verhoging van het WW-dagloon is in stand gelaten uitsluitend vanwege het vertrouwensbeginsel, niet vanwege de juistheid van de berekening.
Uit het feit dat het Uwv in dit geval uitsluitend vanwege het vertrouwensbeginsel de verhoging van het WWdagloon is stand heeft gelaten, volgt daarom niet dat ook het ZWdagloon moet worden verhoogd.
Het Uwv heeft de intrekking van de eerdere besluiten gemotiveerd met het feit dat verwachtingen waren gewekt, een nabetaling had plaatsgevonden en appellant het geld al had uitgegeven.
Het Uwv heeft zowel op de zitting bij de rechtbank als bij de Raad uiteengezet dat de besluiten van 15 februari 2021 en 11 juni 2021 zijn ingetrokken, omdat het Uwv met het besluit tot verhoging van het dagloon verwachtingen had gewekt, er door het Uwv al een nabetaling van de WW-uitkering had plaatsgevonden en appellant ook aan het zogenoemde dispositievereiste heeft voldaan, omdat hij het geld al had uitgegeven.
De ZW-uitkering is nooit uitbetaald naar het hogere dagloon van € 181,73.
De ZW-uitkering is nimmer uitbetaald naar het dagloon van € 181,73.
De vaststellingsovereenkomst betrof een nabetaling van 2076 uur op basis van een bruto uurloon van € 20,65 minus het reeds betaalde uurloon van € 8,02.
Overeengekomen is dat ex-werkgeefster aan appellant een saldo van 2076 uur zal uitbetalen op basis van een bruto uurloon van € 20,65 minus het tijdens het dienstverband reeds betaalde uurloon van € 8,02.
Appellant en zijn ex-werkgeefster sloten de vaststellingsovereenkomst op 23 december 2020.
Op 23 december 2020 hebben appellant en ex-werkgeefster een vaststellingsovereenkomst gesloten.
Het hoger beroep slaagt niet en de weigering van het Uwv om het ZW-dagloon te verhogen blijft in stand.
Het hoger beroep slaagt dus niet. De aangevallen uitspraak wordt bevestigd, voor zover aangevochten. Dit betekent dat de weigering van Uwv om het ZWdagloon te verhogen in stand blijft.

Hoe wij dit toetsen

Verwante uitspraken

← Alle jurisprudentie Arbeidsdeskundigloket