Centrale Raad van Beroep

Vertrouwensbeginsel verplicht Uwv tot WIA-uitkering ondanks ontbreken toegenomen beperkingen per 24 oktober 2019

Geen sprake van toegenomen beperkingen die maken dat aanspraak bestaat op WIA-uitkering per 24 oktober 2019.

ECLI-nummer: ECLI:NL:CRVB:2026:494Lees de uitspraak
Instantie: Centrale Raad van Beroep
Uitspraakdatum: 23 april 2026

In het kort

De Raad oordeelt dat de beperkingen van appellant per 24 oktober 2019 ten opzichte van de FML van 10 juli 2015 niet zijn toegenomen, zodat artikel 57 lid 1 sub
Het Uwv erkende in hoger beroep dat het voornemen van 24 april 2024 een toezegging oplevert: appellant heeft recht op een vervolguitkering gebaseerd op een arbe
De Raad weegt het belang van appellant bij nakoming van de toezegging zwaarder dan het belang van het Uwv bij het voorkomen van een uitkering in strijd met het
Het Uwv moet een nieuwe beslissing op bezwaar nemen; beroep daartegen kan uitsluitend bij de Centrale Raad van Beroep worden ingesteld.
Het Uwv wordt veroordeeld in de proceskosten tot een bedrag van € 4.203,- en vergoedt het griffierecht van € 194,-.

Wat besliste de Centrale Raad van Beroep?

Appellant, voormalig magazijnmedewerker en later operator, meldde zich op 24 oktober 2019 bij het Uwv met toegenomen klachten aan zijn rechtervoet. Het Uwv weigerde een WIA-uitkering toe te kennen omdat de beperkingen ten opzichte van de eerdere WIA-beoordeling per 10 mei 2016 niet waren toegenomen, wat een vereiste is op grond van artikel 57, eerste lid, onderdeel b, van de Wet WIA (herleving binnen vijf jaar uit dezelfde oorzaak).

De verzekeringsarts bezwaar en beroep onderschreef in het rapport van 3 april 2024 het standpunt dat sprake was van een ongewijzigde belastbaarheid, mede op basis van informatie van een orthopedisch chirurg en een revalidatiearts. In het rapport van 14 januari 2026 licht de verzekeringsarts toe dat de rechterenkel weliswaar beperkt belastbaar is en dat appellant door zijn laatste werk de belastbaarheid heeft overschreden, maar dat de reeds geldende beperkingen (lopen en staan elk circa 30 minuten, lopen en staan tijdens het werk elk twee tot drie uur) voldoende ruimte bieden om tot afname van klachten te komen. De Raad acht de medische beoordeling inzichtelijk en overtuigend gemotiveerd en wijst het verzoek om een deskundige af. Omdat geen toename van beperkingen is vastgesteld, komt het Uwv niet toe aan arbeidskundig onderzoek.

Tijdens de bezwaarfase verstuurde het Uwv op 24 april 2024 een voornemen waarin stond dat appellant per 24 oktober 2019 recht heeft op een vervolguitkering op basis van een arbeidsongeschiktheidspercentage van 42,22%. In het bestreden besluit van 9 augustus 2024 trok het Uwv dit voornemen in. In hoger beroep erkent het Uwv dat dit voornemen een toezegging oplevert die aan hem is toe te rekenen.

De Raad toetst vervolgens of het Uwv gehouden is die toezegging na te komen via een belangenafweging. Het belang van het Uwv is het voorkomen van een uitkering in strijd met het legaliteitsbeginsel. De Raad oordeelt dat dit belang, bij afwezigheid van concrete bedreigde belangen van enige betekenis, minder zwaar weegt dan het belang van appellant bij nakoming. De omstandigheid dat de uitkering over een langere periode zou lopen, is niet doorslaggevend. Ook het feit dat appellant geen aantoonbare schade heeft geleden door op het voornemen te vertrouwen, maakt de uitkomst van de belangenafweging niet anders. Het Uwv moet een nieuwe beslissing op bezwaar nemen en appellant per 24 oktober 2019 een WIA-uitkering toekennen.

Wat betekent deze uitspraak voor de werknemer?

Het Uwv moet een nieuwe beslissing op bezwaar nemen en appellant per 24 oktober 2019 een WIA-uitkering toekennen op basis van een arbeidsongeschiktheidspercentage van 42,22%, omdat de toezegging in het voornemen van 24 april 2024 voor het Uwv bindend is geoordeeld. Het Uwv wees er eerder zelf op dat deze uitkering vanaf 24 oktober 2019 niet tot uitbetaling komt vanwege inkomsten uit arbeid van de voormalig werkgever; de uitspraak zegt niet hoe dat in de nieuwe beslissing wordt verwerkt.

Vragen over deze uitspraak

Kan iemand een WIA-uitkering krijgen op grond van het vertrouwensbeginsel, ook als er medisch geen recht op bestaat?

Ja, in dit geval wel. De Raad oordeelt dat het Uwv gehouden is de toezegging na te komen omdat het belang van appellant bij nakoming zwaarder weegt dan het belang van het Uwv bij het voorkomen van een uitkering in strijd met het legaliteitsbeginsel. Doorslaggevend is dat er geen concrete bedreigde belangen van derden of andere zwaarwegende belangen tegenover staan.

Wanneer is een voornemen van het Uwv een bindende toezegging?

Het Uwv erkende zelf in hoger beroep dat het voornemen van 24 april 2024 een aan het Uwv toe te rekenen toezegging vormt. De Raad gaat daarin mee en stelt vast dat appellant de gerechtvaardigde verwachting mocht hebben dat per 24 oktober 2019 een vervolguitkering op grond van de Wet WIA zou worden toegekend.

Moet de verzekeringsarts bezwaar en beroep appellant altijd zelf op een spreekuur zien?

Niet per se. De Raad accepteert hier een beoordeling op basis van de stukken, omdat appellant eerder al was gezien en onderzocht door een andere verzekeringsarts bezwaar en beroep, en het rapport van 3 april 2024 uitsluitend gericht was op één aspect van de beoordeling, de toenameclaim.

Is arbeidskundig onderzoek verplicht als er geen toename van beperkingen wordt vastgesteld?

Nee. De Raad bevestigt dat wanneer geen sprake is van toename van medische beperkingen, het Uwv niet toekomt aan beoordeling van de arbeidskundige aspecten. Een arbeidskundig onderzoek is in dat geval niet nodig.

Waarop dit steunt

ECLI:NL:CRVB:2026:494Jurisprudentie

Gepubliceerd 23 april 2026, geraadpleegd 1 augustus 2026

Wat de bron niet zegt

De uitspraak zegt niet welke functies in het arbeidskundig onderzoek waren geselecteerd en of die functies bij de nieuwe beslissing op bezwaar opnieuw worden beoordeeld.
De uitspraak vermeldt niet hoe de nieuwe beslissing op bezwaar omgaat met de constatering van het Uwv dat de uitkering vanaf 24 oktober 2019 niet tot uitbetaling komt vanwege inkomsten uit arbeid.
De uitspraak laat open wat de exacte looptijd en hoogte van de toe te kennen WIA-uitkering zullen zijn; dat volgt uit de nog te nemen nieuwe beslissing op bezwaar.
De Raad spreekt zich niet uit over de vraag of het vertrouwensbeginsel ook zou hebben gegolden als appellant wél aantoonbare schade had geleden door op het voornemen te vertrouwen.

10 beweringen met een letterlijk citaat uit de bron

Op grond van artikel 57, eerste lid, onderdeel b, onder 1, van de Wet WIA herleeft het recht op een WGA-uitkering als de gedeeltelijke arbeidsgeschiktheid intreedt binnen vijf jaar na het einde van het recht en voortkomt uit dezelfde oorzaak.
Op grond van artikel 57, eerste lid, onderdeel b, onder 1, van de Wet WIA herleeft het recht op een WGA-uitkering op de dag dat de verzekerde weer gedeeltelijk arbeidsgeschikt is, als hij op de dag daaraan voorafgaand minder dan 35% arbeidsongeschikt was en de gedeeltelijke arbeidsgeschiktheid intreedt binnen vijf jaar na de dag dat het recht op grond van artikel 56 is geëindigd en voortkomt uit dezelfde oorzaak als op grond waarvan hij eerder recht had op een WGA-uitkering.
De vergelijking van beperkingen moet plaatsvinden aan de hand van de FML van 10 juli 2015 enerzijds en de beperkingen per 24 oktober 2019 anderzijds.
De vraag of de beperkingen van appellant op 24 oktober 2019 zijn toegenomen moet plaatsvinden aan de hand van een vergelijking tussen de beperkingen, zoals die zijn neergelegd in de FML van 10 juli 2015 (per 10 juli 2015), en de beperkingen die zijn vastgelegd naar aanleiding van de melding toegenomen arbeidsongeschiktheid van appellant met ingang van 24 oktober 2019.
De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft in het rapport van 14 januari 2026 toegelicht dat de rechterenkel beperkt belastbaar is en dat overbelasting door het laatste werk heeft geleid tot een dikke enkel, maar dat de reeds geldende beperkingen voldoende ruimte bieden.
In het rapport van 14 januari 2026 heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep vermeld dat er geen discussie bestaat over het feit dat de rechterenkel van appellant beperkt belastbaar is. Door in het (laatst verrichte) werk vrijwel volledig te staan en te lopen heeft appellant deze belastbaarheid overschreden, wat heeft geleid tot een dikke enkel. Meer rust zoals minder langdurig staan en lopen is over het algemeen voldoende om te komen tot afname van klachten.
De Raad acht de medische beoordeling inzichtelijk en overtuigend gemotiveerd en concludeert dat de beperkingen van de rechtervoet niet zijn toegenomen.
Geoordeeld wordt dat het Uwv met deze rapporten inzichtelijk en overtuigend heeft gemotiveerd dat ten opzichte van de eerdere WIA-beoordeling per 10 mei 2016 de beperkingen van de rechtervoet van appellant niet zijn toegenomen.
Omdat geen toename van beperkingen is vastgesteld, hoefde het Uwv geen arbeidskundig onderzoek te verrichten.
Gelet op de conclusie dat geen sprake is van toename van de medische beperkingen die ten grondslag hebben gelegen aan de eerdere beoordeling, is het Uwv in het bestreden besluit terecht niet toegekomen aan beoordeling van de arbeidskundige aspecten.
Het Uwv erkende in hoger beroep dat het voornemen van 24 april 2024 een toezegging oplevert dat appellant per 24 oktober 2019 een WIA-uitkering zou ontvangen gebaseerd op een arbeidsongeschiktheidspercentage van 42,22%.
Dat betekent dat appellant de gerechtvaardigde verwachting mocht hebben dat het Uwv, conform het voornemen van 24 april 2024, per 24 oktober 2019 een vervolguitkering op grond van de Wet WIA zou toekennen, gebaseerd op een mate van arbeidsongeschiktheid van 42,22%.
Het belang van het Uwv bij het voorkomen van een uitkering in strijd met het legaliteitsbeginsel weegt bij afwezigheid van concrete bedreigde belangen minder zwaar dan het belang van appellant bij nakoming van de toezegging.
Daartegenover staat weliswaar het door het Uwv genoemde algemeen belang, namelijk het voorkomen van een (mogelijke) toekenning van een uitkering in strijd met het legaliteitsbeginsel, maar dit belang weegt bij afwezigheid van concrete bedreigde belangen van enige betekenis minder zwaar dan dat van appellant.
Dat appellant geen schade heeft geleden door op het voornemen te vertrouwen, is bij de belangenafweging niet doorslaggevend.
Dat appellant, zoals hij ter zitting heeft toegelicht, op basis van de gewekte verwachting geen handelingen heeft verricht of nagelaten als gevolg waarvan hij schade heeft geleden of nadeel heeft ondervonden, is bij deze belangenafweging niet doorslaggevend.
Het Uwv wordt veroordeeld in de proceskosten van appellant tot een bedrag van € 4.203,-.
veroordeelt het Uwv in de proceskosten van appellant tot een bedrag van € 4.203,-;
Het Uwv vergoedt het in beroep en hoger beroep betaalde griffierecht van in totaal € 194,-.
bepaalt dat het Uwv het in beroep en hoger beroep betaalde griffierecht van in totaal € 194,- aan appellant vergoedt.

Hoe wij dit toetsen

Verwante uitspraken

← Alle jurisprudentie Arbeidsdeskundigloket