Centrale Raad van Beroep

ZW-uitkering terecht beëindigd per 30 juni 2018 ondanks clusterhoofdpijn, omdat FML juist is vastgesteld en excessief ziekteverzuim niet plausibel is

Beëindiging ZW-uitkering omdat appellant meer dan 65% kan verdienen van het loon dat hij verdiende voordat hij ziek werd.

ECLI-nummer: ECLI:NL:CRVB:2026:320Lees de uitspraak
Instantie: Centrale Raad van Beroep
Uitspraakdatum: 18 maart 2026

In het kort

Het Uwv beëindigde de ZW-uitkering van appellant per 30 juni 2018 omdat hij meer dan 65% van zijn maatmaninkomen kon verdienen.
Neuroloog Ter Bruggen stelde meer beperkingen vast dan de FML van 9 januari 2019 bevat, maar kon vanuit zijn vakgebied geen harde conclusies trekken over de duu
Verzekeringsarts Vervoort concludeerde op 1 april 2025 dat gedragsmatige vermijding van prikkels een coping strategie is en niet leidt tot aanvullende beperking
Structureel hoog ziekteverzuim achtte Vervoort niet plausibel: de huisarts noteerde in april 2018 'soms clusterhoofdpijn' en de anesthesioloog-pijnspecialist me
De Raad bevestigde de uitspraak van de rechtbank Rotterdam van 26 maart 2021 en oordeelde dat de FML van 9 januari 2019 juist is en de geselecteerde functies ge

Wat besliste de Centrale Raad van Beroep?

Appellant, werkzaam als taxichauffeur ouderenvervoer voor 38 uur per week, meldde zich op 30 mei 2017 ziek vanwege een longabces. Daarnaast had hij sinds zijn kinderjaren hoofdpijnklachten, waaronder clusterhoofdpijn, migraine en spanningshoofdpijn. Het Uwv beëindigde zijn ZW-uitkering per 30 juni 2018, omdat hij met de geselecteerde functies meer dan 65% van zijn maatmaninkomen zou kunnen verdienen. In hoger beroep betwistte appellant de vastgestelde beperkingen in de FML en het oordeel over het te verwachten ziekteverzuim.

De Raad raadpleegde twee deskundigen. Neuroloog Ter Bruggen stelde op de datum in geding een combinatie van chronische spierspanningshoofdpijn, episodische migraine en vermoedelijk episodische clusterhoofdpijn vast. Hij zag meer beperkingen dan de FML bevatte, onder andere op het gebied van aandacht, urenbeperking en ziekteverzuim, maar kon vanuit zijn vakgebied geen harde conclusies trekken over de duurbelastbaarheid en het te verwachten ziekteverzuim.

Verzekeringsarts Vervoort, ingeschakeld als tweede deskundige, verenigde zich met de beperkingen in de FML van 9 januari 2019. Zij oordeelde dat de gedragsmatige vermijding van prikkels een coping strategie is en geen directe uiting van de onderliggende stoornis, zodat dit niet tot aanvullende beperkingen in de FML leidt. De door Ter Bruggen gesignaleerde problemen met aandacht en concentratie zijn volgens Vervoort niet onderbouwd conform de CBBS-criteria; appellant was in staat een zelfstandig gesprek te voeren en nam deel aan het verkeer, wat beperkingen op dit gebied grotendeels uitsluit. Voor een urenbeperking ontbrak een medische grond, mede omdat het arbeidsverleden geen structureel disfunctioneren toonde en de slaapproblematiek niet dermate ernstig was. Het te verwachten ziekteverzuim boven 25% achtte zij niet plausibel, omdat de huisarts in april 2018 noteerde dat appellant 'soms clusterhoofdpijn' had en de anesthesioloog-pijnspecialist in juli 2018 sprak van incidentele gevallen.

De Raad volgde de conclusies van Vervoort. De FML van 9 januari 2019 werd voor juist gehouden en de geselecteerde functies werden geschikt geacht. Het hoger beroep slaagde niet en de aangevallen uitspraak van de rechtbank Rotterdam van 26 maart 2021 werd bevestigd. Appellant ontving geen vergoeding voor proceskosten of griffierecht.

Wat betekent deze uitspraak voor de werknemer?

De ZW-uitkering is per 30 juni 2018 definitief beëindigd: de Centrale Raad van Beroep bevestigde de uitspraak van de rechtbank Rotterdam en oordeelde dat de FML van 9 januari 2019 juist is vastgesteld. De door het Uwv geselecteerde functies zijn voor appellant geschikt bevonden. Appellant ontvangt geen vergoeding voor proceskosten of griffierecht.

Vragen over deze uitspraak

Waarom volgde de Raad de neuroloog niet volledig?

De Raad onderschreef de diagnose van neuroloog Ter Bruggen, maar niet zijn conclusies over cognitieve beperkingen en duurbelastbaarheid. Ter Bruggens bevindingen over aandacht en concentratie waren niet onderbouwd conform de CBBS-criteria, en vanuit zijn eigen vakgebied kon hij geen harde conclusies trekken over de urenbeperking en het te verwachten ziekteverzuim.

Wat telde mee bij het oordeel dat excessief ziekteverzuim niet plausibel was?

Doorslaggevend waren de aantekening van de huisarts van 10 april 2018 dat appellant 'soms clusterhoofdpijn' had en de brief van anesthesioloog-pijnspecialist Bikker van 9 juli 2018 over incidentele gevallen. Daarbij wees Vervoort erop dat appellant ondanks chronische hoofdpijnklachten geruime tijd als taxichauffeur had kunnen werken en dat er rondom de datum in geding geen intensivering van artsenbezoeken of wijzigingen in medicatie waren.

Waarom leidde gedragsmatige vermijding van prikkels niet tot extra beperkingen in de FML?

Vervoort oordeelde dat gedragsmatige vermijding een coping strategie is en geen directe uiting van de onderliggende stoornis, zodat het op zichzelf niet tot beperkingen in de FML leidt. De Raad volgde dit oordeel.

Kreeg appellant zijn proceskosten vergoed?

Nee, omdat het hoger beroep niet slaagde, ontving appellant geen vergoeding voor proceskosten en het betaalde griffierecht.

Waarop dit steunt

ECLI:NL:CRVB:2026:320Jurisprudentie

Gepubliceerd 18 maart 2026, geraadpleegd 1 augustus 2026

Automatisch samengevat uit de bron hierboven. Niet elke bewering is los aan de bron getoetst; raadpleeg bij twijfel het origineel.

Wat de bron niet zegt

De uitspraak vermeldt welke drie functies zijn geselecteerd niet bij naam; alleen dat het technische functies zijn met werkzaamheden in een productieruimte of werkplaats.
De uitspraak laat open of de schade aan de wervels C5 en C6, waarnaar appellant in hoger beroep verwees, door een deskundige is beoordeeld; dit punt komt in de deskundigenrapporten niet expliciet terug.
De uitspraak zegt niet wat de precieze inhoud van de FML van 9 januari 2019 is op alle rubrieken, alleen dat bepaalde beperkingen daarin zijn vastgelegd.

15 beweringen met een letterlijk citaat uit de bron

Appellant meldde zich op 30 mei 2017 ziek vanwege een longabces.
Appellant, die werkzaam was als taxichauffeur ouderenvervoer voor 38 uur per week, heeft zich op 30 mei 2017 ziekgemeld in verband met een longabces waarvoor hij van 29 mei 2017 tot 7 juni 2017 in het ziekenhuis was opgenomen.
Het Uwv beëindigde de ZW-uitkering van appellant per 30 juni 2018.
Het Uwv heeft bij besluit van 29 mei 2018 vastgesteld dat appellant met ingang van 30 juni 2018 geen recht meer heeft op ziekengeld op grond van de Ziektewet (ZW), omdat hij meer dan 65% kan verdienen van het loon dat hij verdiende voordat hij ziek werd.
De ZW-uitkering werd beëindigd omdat appellant meer dan 65% van zijn maatmaninkomen kon verdienen.
een arbeidsdeskundige heeft vastgesteld dat appellant niet geschikt is voor zijn eigen werk, heeft functies geselecteerd en op basis van de drie functies met de hoogste lonen berekend dat appellant nog 65% van zijn zogeheten maatmaninkomen zou kunnen verdienen.
Het citaat onderbouwt deze regel niet volledig. Quote zegt dat appellant 65% van zijn 'maatmaninkomen' kon verdienen, bewering zegt 'meer dan 65%'. Dit is een feitelijk verschil in de kwantitatieve drempel.
De FML die centraal staat in het geschil dateert van 9 januari 2019.
Aan dit besluit liggen ten grondslag rapporten van een verzekeringsarts bezwaar en beroep, een arbeidsdeskundige bezwaar en beroep en een gewijzigde FML van 9 januari 2019.
De Raad benoemde neuroloog Ter Bruggen als deskundige.
De Raad heeft het onderzoek heropend en neuroloog dr. J.P. ter Bruggen benoemd als deskundige.
Ter Bruggen bracht op 1 maart 2023 zijn eerste rapport uit.
Ter Bruggen heeft op 1 maart 2023 een rapport uitgebracht.
Ter Bruggen kon vanuit zijn vakgebied geen harde conclusies trekken over de urenbeperking.
hij vanuit zijn vakgebied niet de vraag kan beantwoorden hoeveel uur appellant wel in staat was te werken.
De Raad benoemde verzekeringsarts Vervoort als tweede deskundige.
Daarna heeft verzekeringsarts drs. M. Vervoort op 1 april 2025 op verzoek van de Raad als deskundige een rapport uitgebracht.
Het citaat onderbouwt deze regel niet volledig. Quote zegt dat Vervoort 'op verzoek van de Raad' een rapport uitbracht, niet dat de Raad hem expliciet benoemde als deskundige. Dit verschil is van belang.
Vervoort oordeelde dat gedragsmatige vermijding van prikkels een coping strategie is en niet tot beperkingen in de FML leidt.
De gedragsmatige vermijding is volgens Vervoort een coping strategie en geen directe uiting van de onderliggende stoornis, en leidt op zichzelf niet tot beperkingen in de FML.
Vervoort sloot beperkingen op het gebied van aandacht en concentratie grotendeels uit omdat appellant deelnam aan het verkeer.
Ook zijn deelname aan het verkeer is niet beperkt, dit sluit beperkingen op het gebied van aandacht en concentratie grotendeels uit. Verkeersdeelname eist namelijk een hoge mate van alertheid en verdeling van de aandacht.
De huisarts noteerde op 10 april 2018 slechts 'soms clusterhoofdpijn'.
De huisarts vermeldt in zijn notities van 10 april 2018 namelijk 'soms clusterhoofdpijn' en anesthesist Bikker meldt in zijn brief van 9 juli 2018 incidentele gevallen.
Vervoort concludeerde dat structureel hoog verzuim op basis van de externe medische informatie niet plausibel is.
Volgens Vervoort is structureel hoog verzuim op basis van de externe medische informatie dus niet plausibel.
De Raad volgde de conclusies van Vervoort en hield de FML van 9 januari 2019 voor juist.
De conclusies van de deskundige Vervoort worden onderschreven. Er is geen aanleiding om de FML van 9 januari 2019 voor onjuist te houden.
De Raad bevestigde de aangevallen uitspraak van de rechtbank Rotterdam.
Uit het voorgaande volgt dat het hoger beroep tegen de aangevallen uitspraak niet slaagt. De aangevallen uitspraak zal worden bevestigd.
Appellant ontving geen vergoeding voor proceskosten of griffierecht.
Omdat het hoger beroep niet slaagt krijgt appellant geen vergoeding voor zijn proceskosten en het betaalde griffierecht.

Hoe wij dit toetsen

Verwante uitspraken

← Alle jurisprudentie Arbeidsdeskundigloket