Centrale Raad van Beroep

Uwv weigert WIA-uitkering terecht omdat appellante minder dan 35% arbeidsongeschikt is en de FML van 8 juni 2023 de belastbaarheid juist weergeeft

Weigering WIA-uitkering aan appellante toe te kennen omdat zij minder dan 35% arbeidsongeschikt is. Voldoende medische en arbeidskundige onderbouwing.

ECLI-nummer: ECLI:NL:CRVB:2025:1229Lees de uitspraak
Instantie: Centrale Raad van Beroep
Uitspraakdatum: 6 augustus 2025

In het kort

Het Uwv weigerde appellante per 12 april 2022 een WIA-uitkering omdat zij minder dan 35% arbeidsongeschikt is.
Na bezwaar stelde de verzekeringsarts bezwaar en beroep een gewijzigde FML van 8 juni 2023 vast met een urenbeperking van maximaal vier uur per dag en twintig u
De arbeidsdeskundige bezwaar en beroep berekende de mate van arbeidsongeschiktheid op 31,13%, waarmee appellante onder de WIA-drempel van 35% blijft.
De Raad verwerpt de conclusie van verzekeringsarts Van Amelsfoort dat appellante maximaal vijftien uur per week kan werken, omdat een medische onderbouwing ontb
De Centrale Raad van Beroep bevestigt op 6 augustus 2025 de aangevallen uitspraak en laat de weigering van de WIA-uitkering in stand.

Wat besliste de Centrale Raad van Beroep?

Appellante, voormalig marketing en communicatie specialist, meldde zich op 14 april 2020 ziek. Het Uwv weigerde haar per 12 april 2022 een WIA-uitkering omdat de mate van arbeidsongeschiktheid nihil was. Na bezwaar stelde de verzekeringsarts bezwaar en beroep een gewijzigde FML van 8 juni 2023 vast, met aanvullende beperkingen op emotioneel hanteren en een urenbeperking van maximaal vier uur per dag en twintig uur per week. De arbeidsdeskundige bezwaar en beroep berekende de arbeidsongeschiktheid op 31,13%, nog steeds onder de drempel van 35%. De rechtbank vernietigde het bestreden besluit maar liet de rechtsgevolgen in stand. In hoger beroep voerde appellante aan dat de FML haar beperkingen nog altijd onderschat.

Ter onderbouwing bracht appellante rapporten in van verzekeringsarts Van Amelsfoort en arbeidsdeskundige Overduin. Van Amelsfoort stelde dat appellante wegens prikkelgevoeligheid aangewezen is op een rustige werkomgeving en dat terugvallen haar beletten om dagelijks te werken, zodat zij maximaal drie keer per week vier à vijf uur zou kunnen werken, uitkomend op maximaal vijftien uur per week. Overduin concludeerde dat de geselecteerde functies daarom niet passend zijn.

De Raad volgt deze standpunten niet. Over de prikkelgevoeligheid oordeelt de Raad dat Van Amelsfoort enkel anamnestisch heeft geconcludeerd, zonder medische onderbouwing, terwijl eerdere onderzoeken door een verzekeringsarts, een verzekeringsarts bezwaar en beroep en psychiater Van Beem hiervoor geen aanknopingspunten hebben gevonden. De stelling over ADHD is evenmin eerder naar voren gebracht en wordt niet met medische stukken ondersteund.

Over de wisselende belastbaarheid oordeelt de Raad dat het beeld dat Van Amelsfoort schetst, namelijk dat appellante twee tot drie dagen per week niet functioneerde en haar bed niet uitkwam, niet naar voren komt in eerdere rapportages. Bovendien ontbreekt een onderbouwing waarom de terugvallen doordeweeks zouden plaatsvinden en niet in de weekenden, die blijkens het dossier juist emotioneel zwaar voor appellante waren. De urenbeperking van vier uur per dag en twintig uur per week, gebaseerd op de conclusie van psychiater Van Beem over een stoornis in de energiehuishouding, blijft daarmee overeind.

Arbeidskundig acht de Raad de geselecteerde functies passend. De arbeidsdeskundige bezwaar en beroep heeft de signaleringen bij de functies toereikend toegelicht, onder meer door te vermelden dat de werkplek bij de functie productiemedewerker industrie door middel van schotten is afgescheiden en dat geen klant- of patiëntencontacten plaatsvinden. Het hoger beroep slaagt niet en de weigering van de WIA-uitkering blijft in stand.

Wat betekent deze uitspraak voor de werknemer?

De weigering van de WIA-uitkering blijft in stand omdat de Raad de arbeidsongeschiktheid op 31,13% berekent, onder de wettelijke drempel van 35%. Een rapport van een eigen deskundige dat uitsluitend op anamnestische gegevens berust en niet aansluit bij eerdere bevindingen van meerdere artsen, biedt onvoldoende grond om de vastgestelde FML te doorbreken. De urenbeperking van vier uur per dag en twintig uur per week, die gebaseerd is op de conclusie van psychiater Van Beem over een stoornis in de energiehuishouding, geldt als uitgangspunt.

Vragen over deze uitspraak

Waarom werd de urenbeperking van vijftien uur per week niet gevolgd?

De Raad verwierp de conclusie van Van Amelsfoort omdat die uitsluitend op anamnestische gegevens berustte en een medische onderbouwing ontbrak. Bovendien strookte het geschetste beeld van twee tot drie slechte dagen per week niet met eerdere rapportages, en was niet onderbouwd waarom de terugvallen doordeweeks zouden plaatsvinden en niet in de weekenden, die blijkens het dossier juist zwaar voor appellante waren.

Wat was de vastgestelde mate van arbeidsongeschiktheid?

De arbeidsdeskundige bezwaar en beroep berekende de arbeidsongeschiktheid op 31,13%. Dat ligt onder de WIA-drempel van 35%, zodat geen recht op een uitkering ontstaat.

Waarom accepteerde de Raad de beperking voor een rustige werkomgeving niet?

Van Amelsfoort concludeerde anamnestisch dat appellante gevoelig was voor harde geluiden en drukte van mensen, maar een medische onderbouwing ontbrak. Eerdere onderzoeken door een verzekeringsarts, een verzekeringsarts bezwaar en beroep en psychiater Van Beem hadden hiervoor geen aanknopingspunten gevonden.

Zijn de geselecteerde functies arbeidskundig passend bevonden?

Ja, uitgaande van de FML van 8 juni 2023 acht de Raad de geselecteerde functies in medisch opzicht geschikt. De arbeidsdeskundige bezwaar en beroep heeft de signaleringen bij de functies toereikend toegelicht, onder meer dat de werkplek bij de productiemedewerker industrie door schotten is afgescheiden en dat geen klant- of patiëntencontacten plaatsvinden.

Waarop dit steunt

ECLI:NL:CRVB:2025:1229Jurisprudentie

Gepubliceerd 6 augustus 2025, geraadpleegd 1 augustus 2026

Automatisch samengevat uit de bron hierboven. Niet elke bewering is los aan de bron getoetst; raadpleeg bij twijfel het origineel.

Wat de bron niet zegt

De uitspraak vermeldt welke vier functies zijn geselecteerd door de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep, maar noemt niet alle vier functies met naam en SBC-code; alleen de derde en vierde functie worden in het standpunt van appellante bij naam genoemd.
De uitspraak zegt niets over de hoogte van het maatloon of het resterende verdienvermogen in absolute bedragen.
De Raad laat zich niet uit over de vraag of de diagnoses van Van Beem (persisterende rouwstoornis en PTSS) op de datum in geding voldoende zijn verdisconteerd in de FML, anders dan de vaststelling dat alle door Van Beem genoemde beperkingen zijn overgenomen.

11 beweringen met een letterlijk citaat uit de bron

Appellante meldde zich op 14 april 2020 ziek.
Op 14 april 2020 heeft zij zich ziekgemeld met gezondheidsklachten.
Het Uwv weigerde appellante per 12 april 2022 een WIA-uitkering.
Bij besluit van 11 april 2020 heeft het Uwv geweigerd appellante met ingang van 12 april 2022 een WIA-uitkering toe te kennen, omdat zij minder dan 35% arbeidsongeschikt is.
De arbeidsdeskundige bezwaar en beroep berekende de arbeidsongeschiktheid op 31,13%.
De arbeidsdeskundige bezwaar en beroep heeft op basis hiervan de mate van arbeidsongeschiktheid berekend op 31,13%.
De verzekeringsarts bezwaar en beroep stelde een gewijzigde FML vast op 8 juni 2023.
De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft de beperkingen voor appellante vastgelegd in een gewijzigde FML van 8 juni 2023.
Het citaat onderbouwt deze regel niet volledig. De quote zegt dat de verzekeringsarts de beperkingen 'vastgelegd in een gewijzigde FML van 8 juni 2023', niet dat zij de FML 'op 8 juni 2023 heeft vastgesteld'. De datum verwijst naar het document, niet naar het moment van vaststelling.
De urenbeperking werd vastgesteld op maximaal vier uur per dag en maximaal twintig uur per week.
de verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft een urenbeperking vastgesteld van maximaal vier uur per dag en maximaal twintig uur per week.
Van Amelsfoort concludeerde dat appellante maximaal drie keer per week vier à vijf uur kan werken en dus maximaal vijftien uur per week.
zij vier uur per dag en incidenteel vijf uur per dag kan werken, maar niet dagelijks omdat er dagen zijn dat appellante niet kan werken als gevolg van terugval van gemiddeld twee dagen per week, dus dat zij drie keer per week vier à vijf uur kan werken en dus maximaal vijftien uur per week.
Psychiater Van Beem concludeerde dat appellante een stoornis in de energiehuishouding heeft en dat vier uur per dag het maximaal haalbare is.
Op grond van een stoornis in de energiehuishouding heeft Van Beem een urenbeperking van vier uur per dag het maximaal haalbare geacht.
De Raad verwierp de conclusie van Van Amelsfoort over prikkelgevoeligheid wegens het ontbreken van medische onderbouwing en het ontbreken van aanknopingspunten in eerdere rapporten.
Van Amelsfoort heeft op basis van het gesprek met appellante en haar moeder anamnestisch geconcludeerd dat ten tijde van de datum in geding sprake was van een gevoeligheid voor prikkels van buitenaf, met name harde geluiden en drukte van mensen met verhoogde afleidbaarheid als gevolg. Zoals de verzekeringsarts bezwaar en beroep terecht heeft opgemerkt, ontbreekt hiervoor een medische onderbouwing.
Het citaat onderbouwt deze regel niet volledig. De bewering stelt dat de Raad de conclusie verwierp wegens twee redenen, maar de quote vermeldt slechts dat medische onderbouwing ontbreekt. Over aanknopingspunten in eerdere rapporten staat niets in de quote.
De Raad oordeelde dat het beeld van terugvallen doordeweeks niet strookt met eerdere rapportages en dat niet is onderbouwd waarom de terugvallen doordeweeks plaatsvinden en niet in de weekenden.
Bovendien is in het rapport van Van Amelsfoort geen onderbouwing te vinden waarom de terugvallen doordeweeks zouden plaatsvinden en niet in de weekenden, die blijkens de medische informatie in het dossier juist voor appellante emotioneel lastig waren.
Het citaat onderbouwt deze regel niet volledig. De bewering stelt dat de Raad oordeelde dat het beeld 'niet strookt met eerdere rapportages', maar de quote zegt alleen dat onderbouwing ontbreekt waarom terugvallen doordeweeks en niet in weekenden plaatsvinden. Over strijd met eerdere rapportages staat niets expliciet.
De Raad achtte de toelichting van de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep over de functie productiemedewerker industrie toereikend.
In het rapport van 2 augustus 2023 heeft de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep over de functie productiemedewerker industrie toegelicht dat de werkplek door middel van schotten is afgescheiden, dat er wel collega's langslopen maar niet frequent inhoudelijk met elkaar over het werk wordt gesproken. Het is een productiefunctie waarbij geen klant- of patiëntencontacten plaatsvinden. De Raad acht deze toelichting toereikend.
Op grond van artikel 5 van de Wet WIA bestaat recht op een WIA-uitkering als een betrokkene ten minste 35% arbeidsongeschikt is.
Op grond van artikel 5 van de Wet WIA bestaat recht op een WIA-uitkering als een betrokkene ten minste 35% arbeidsongeschikt is.

Hoe wij dit toetsen

Verwante uitspraken

← Alle jurisprudentie Arbeidsdeskundigloket