WIA-uitkering terecht geweigerd omdat appellante minder dan 35% arbeidsongeschikt is en de FML voldoende rekening houdt met haar pijnklachten

Appellante, voormalig assistent supervisor voor 40 uur per week, meldde zich op 15 juni 2018 ziek. Na het doorlopen van de WIA-procedure weigerde het Uwv haar per 12 juni 2020 een WIA-uitkering, omdat haar arbeidsongeschiktheidspercentage op 15,26% werd berekend. In bezwaar, beroep en hoger beroep bleef die weigering in stand.

De kern van het geschil is of appellante meer medische beperkingen heeft dan het Uwv in de Functionele Mogelijkhedenlijst (FML) van 28 mei 2020 heeft opgenomen, en of daarom een urenbeperking had moeten worden aangenomen. Appellante beriep zich op rapporten van neuroloog Niewold en pijnspecialist prof. dr. Huygen, die volgens haar aantoonden dat haar klachten logisch en consistent uit het ziektebeeld voortvloeien en dat een verdergaand vermoeidheidsprobleem aan de orde is.

De Raad oordeelt dat de gronden in hoger beroep in essentie een herhaling zijn van wat in beroep naar voren is gebracht, en onderschrijft de overwegingen van de rechtbank. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft vastgesteld dat sprake is van neuropatische pijn in het onderbeen, aspecifieke chronische rugpijn, PTSS en een aanpassingsstoornis, en heeft daarvoor forse beperkingen in de FML opgenomen. Voor de conclusie dat die beperkingen zijn onderschat, vindt de Raad geen aanknopingspunt in de medische stukken.

Niewold heeft volgens de Raad niet toegelicht op basis van welke medisch objectieve gegevens meer beperkingen moeten worden aangenomen, en lijkt zich vooral te hebben laten leiden door de anamnese en het dagverhaal. Huygen baseerde zijn conclusies over functieverlies op een door appellante zelf ingevulde zelfevaluatie, zonder nadere medische onderbouwing. De Raad bevestigt dat pijnklachten op zichzelf niet voldoende zijn voor het aannemen van meer beperkingen.

Ten aanzien van de urenbeperking stelt de Raad vast dat de verzekeringsarts bezwaar en beroep navolgbaar heeft toegelicht dat er geen medische noodzaak bestaat, omdat geen sprake is van een ernstige aandoening van energetische aard, een aandoening met verlengde recuperatietijd of een aandoening waarbij het preventieve aspect aan de orde is, en de beschikbaarheid niet in het geding is. De geduide functies worden door de Raad passend geacht. Het verzoek om schadevergoeding in de vorm van wettelijke rente wordt afgewezen.

De WIA-uitkering blijft geweigerd omdat appellante minder dan 35% arbeidsongeschikt is bevonden. De Raad oordeelt dat de FML de klachten voldoende weergeeft en dat rapporten van eigen deskundigen alleen gewicht in de schaal leggen als zij steunen op medisch objectieve gegevens, niet uitsluitend op de anamnese of een door de betrokkene zelf ingevulde vragenlijst. Het verzoek om schadevergoeding in de vorm van wettelijke rente is afgewezen.