Centrale Raad van Beroep

Uwv weigert WIA-uitkering terecht omdat toegenomen beperkingen voortkomen uit deconditionering en niet uit verslechtering van het onderliggende ziektebeeld

Weigering WIA-uitkering toe te kennen. Geen toegenomen klachten uit dezelfde ziekteoorzaak binnen vijf jaar na beëindiging van de WIA-uitkering.

ECLI-nummer: ECLI:NL:CRVB:2026:962Lees de uitspraak
Instantie: Centrale Raad van Beroep
Uitspraakdatum: 14 juli 2026

In het kort

De WIA-uitkering van appellante was per 30 januari 2017 beëindigd omdat zij minder dan 35% arbeidsongeschikt was; zij meldde zich opnieuw op 27 maart 2021 met t
Reumatoloog Van Laar concludeerde dat de subjectief ervaren achteruitgang niet te verklaren is door progressie van het hypermobiliteitssyndroom, maar door decon
Verzekeringsarts Vervoort stelde dat de toegenomen beperkingen op deconditionering berusten die pas maanden na de val tot uiting kwamen, zodat er per datum in g
Aanvullend werd een beperking voor schroefbewegingen met rechterhand en arm opgenomen vanwege regelmatige luxatie van de rechterschouder; de arbeidsdeskundige s
Het besluit was aanvankelijk in strijd met artikel 7:12 Awb wegens ondeugdelijke motivering, maar dit gebrek is gepasseerd op grond van artikel 6:22 Awb; het Uw

Wat besliste de Centrale Raad van Beroep?

Appellante werkte als medewerker bediening voor 29,71 uur per week en meldde zich in 2012 ziek met lichamelijke klachten in verband met zwangerschap. Zij ontving een WGA-uitkering die per 30 januari 2017 werd beëindigd omdat zij minder dan 35% arbeidsongeschikt was. Op 27 maart 2021 meldde appellante zich opnieuw bij het Uwv met toegenomen klachten met ingang van 6 maart 2020, na een val op haar stuitje. Het Uwv weigerde een WIA-uitkering omdat de beperkingen niet waren toegenomen binnen vijf jaar na beëindiging, zoals vereist op grond van artikel 57, eerste lid, onderdeel b, onder 1°, van de Wet WIA. De rechtbank bevestigde dit besluit. In hoger beroep voerde appellante aan dat de verzekeringsartsen onvoldoende kennis hebben van het Ehlers Danlos syndroom en dat haar belastbaarheid onjuist is ingeschat.

De Raad benoemde reumatoloog Van Laar als onafhankelijk deskundige. Van Laar stelde vast dat de subjectief ervaren toename van klachten en beperkingen tussen 2017 en 2020 niet te verklaren is door progressie van het hypermobiliteitssyndroom in sensu strictu, maar door een negatieve spiraal na de val, gevolgd door gewichtstoename en deconditionering. Van Laar achtte zich als reumatoloog onvoldoende bekwaam om de FML inhoudelijk te beoordelen, maar kon zich niet aan de indruk onttrekken dat de ernst van het hypermobiliteitssyndroom was onderschat.

Omdat Van Laar geen uitspraak deed over een urenbeperking, benoemde de Raad aanvullend verzekeringsarts Vervoort als onafhankelijk deskundige. Vervoort concludeerde dat de FML al vergaande beperkingen op dynamische en statische handelingen bevat en dat aanvullend een beperking voor schroefbewegingen gerechtvaardigd is vanwege regelmatige luxatie van de rechterschouder. De toegenomen ervaren beperkingen berusten volgens Vervoort op deconditionering die pas maanden na de val tot uiting is gekomen, zodat er per datum in geding geen medische grond bestaat voor een urenbeperking.

De verzekeringsarts bezwaar en beroep nam de beperking op schroefbewegingen over. De arbeidsdeskundige bezwaar en beroep selecteerde op 19 januari 2026 nieuwe functies. De Raad volgde de deskundigenrapporten, die overtuigend, inzichtelijk en consistent gemotiveerd werden bevonden. Het hoger beroep slaagt niet. Omdat de afdoende motivering pas in hoger beroep werd gegeven, is het besluit in strijd met artikel 7:12, eerste lid, van de Awb, maar dit gebrek wordt gepasseerd op grond van artikel 6:22 van de Awb. Het Uwv moet het griffierecht van in totaal 185 euro vergoeden.

Wat betekent deze uitspraak voor de werknemer?

De Raad oordeelde dat de weigering van een WIA-uitkering in stand blijft, ook al was het oorspronkelijke besluit niet deugdelijk gemotiveerd. De toegenomen beperkingen die appellante ervaart, komen volgens de onafhankelijke deskundigen voort uit deconditionering na de val en niet uit een medisch objectiveerbare verslechtering van het hypermobiliteitssyndroom per 6 maart 2020. Aanvullend is wel een beperking voor schroefbewegingen met rechterhand en arm in de FML opgenomen, en zijn nieuwe functies geselecteerd. Het Uwv moet het in beroep en hoger beroep betaalde griffierecht van in totaal 185 euro vergoeden.

Vragen over deze uitspraak

Waarom kreeg appellante geen WIA-uitkering na haar val in 2020?

De toegenomen beperkingen zijn niet het gevolg van verslechtering van het onderliggende ziektebeeld, maar van deconditionering die pas maanden na de val tot uiting kwam. Omdat dit geen medisch objectiveerbare verslechtering per datum in geding oplevert, bestaat er geen grond voor herleving van het recht op een WGA-uitkering op grond van artikel 57, eerste lid, onderdeel b, van de Wet WIA.

Wat heeft de onafhankelijke reumatoloog gezegd over de belastbaarheid van appellante?

Van Laar kon zich als reumatoloog niet aan de indruk onttrekken dat de ernst van het hypermobiliteitssyndroom was onderschat, maar achtte zich onvoldoende competent om de FML te beoordelen of een urenbeperking te duiden. Hij stelde dat de subjectief ervaren achteruitgang niet door progressie van het hypermobiliteitssyndroom wordt verklaard, maar door deconditionering en gewichtstoename na de val.

Waarom is het besluit van het Uwv toch in stand gebleven ondanks de motiveringsgebreken?

De afdoende medische en arbeidskundige onderbouwing werd pas in hoger beroep gegeven, zodat het besluit in strijd was met artikel 7:12, eerste lid, van de Awb. De Raad passeerde dit gebrek op grond van artikel 6:22 van de Awb omdat aannemelijk is dat appellante door de aanvulling van de motivering niet is benadeeld.

Is er een urenbeperking opgenomen in de FML van appellante?

Nee, Vervoort concludeerde dat er per datum in geding geen medische grond bestaat om een urenbeperking toe te kennen. De deconditionering die de toegenomen beperkingen veroorzaakte, is pas na langere tijd van inactiviteit ontstaan en kon niet per datum in geding worden verondersteld.

Waarop dit steunt

ECLI:NL:CRVB:2026:962Jurisprudentie

Gepubliceerd 14 juli 2026, geraadpleegd 1 augustus 2026

Automatisch samengevat uit de bron hierboven. Niet elke bewering is los aan de bron getoetst; raadpleeg bij twijfel het origineel.

Wat de bron niet zegt

De uitspraak vermeldt niet welke specifieke functies door de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep op 19 januari 2026 zijn geselecteerd, noch of appellante die functies inhoudelijk heeft betwist.
De uitspraak laat open wat de precieze inhoud is van de aangepaste FML na overneming van de beperking voor schroefbewegingen, anders dan dat de FML al vergaande beperkingen op dynamische en statische handelingen bevatte.
Van Laar sprak de indruk uit dat de ernst van het hypermobiliteitssyndroom was onderschat, maar de uitspraak maakt niet duidelijk of en hoe de verzekeringsarts Vervoort dit signaal heeft beoordeeld buiten de kwestie van de schroefbewegingen om.

12 beweringen met een letterlijk citaat uit de bron

Het recht op een WGA-uitkering herleeft op grond van artikel 57, eerste lid, onderdeel b, onder 1°, van de Wet WIA als de gedeeltelijke arbeidsgeschiktheid intreedt binnen vijf jaar na beëindiging en voortkomt uit dezelfde oorzaak.
Op grond van artikel 57, eerste lid, onderdeel b, onder 1˚, van de Wet WIA herleeft het recht op een WGA-uitkering op de dag dat de verzekerde weer gedeeltelijk arbeidsgeschikt is, als hij op de dag daaraan voorafgaand minder dan 35% arbeidsongeschikt was en de gedeeltelijke arbeidsgeschiktheid intreedt binnen vijf jaar na de dag dat het recht op grond van artikel 56 is geëindigd en voortkomt uit dezelfde oorzaak als op grond waarvan hij eerder recht had op een WGAuitkering.
Het citaat onderbouwt deze regel niet volledig. De bewering noemt alleen de voorwaarde van herleven ('herleeft op grond van artikel 57, eerste lid, onderdeel b, onder 1°'), maar laat de materiële voorwaarde weg dat de verzekerde op de dag voorafgaand minder dan 35% arbeidsongeschikt moet zijn geweest. Dit is een essentieel feit dat de quote wel b.
De WIA-uitkering van appellante is per 30 januari 2017 beëindigd omdat zij minder dan 35% arbeidsongeschikt is.
De WIA-uitkering is per 30 januari 2017 beëindigd omdat zij minder dan 35% arbeidsongeschikt is.
Appellante meldde zich op 27 maart 2021 bij het Uwv met toegenomen lichamelijke klachten met ingang van 6 maart 2020, na een val op haar stuitje.
Appellante heeft zich op 27 maart 2021 bij het Uwv gemeld met toegenomen lichamelijke klachten met ingang van 6 maart 2020, na een val op haar stuitje.
De Raad benoemde prof. dr. J.M. van Laar, reumatoloog, als onafhankelijk deskundige; Van Laar bracht op 2 januari 2025 een rapport uit.
de Raad het onderzoek heropend en prof. dr. J.M. van Laar, reumatoloog, benoemd als onafhankelijk deskundige. Van Laar heeft op 2 januari 2025 een rapport uitgebracht.
Van Laar concludeerde dat de subjectief ervaren toename van klachten niet te verklaren is door progressie van het hypermobiliteitssyndroom, maar dat deconditionering een rol heeft gespeeld.
Dat appellante in 2020 ten opzichte van 2017 op vrijwel alle domeinen subjectief toename van klachten en beperkingen heeft ervaren, is volgens Van Laar niet te verklaren door progressie van haar hypermobiliteitssyndroom in sensu strictu, wat namelijk constitutioneel is en vaak al vanaf de jeugd leidt tot klachten en beperkingen, zoals de ziektegeschiedenis van appellante illustreert.
Het citaat onderbouwt deze regel niet volledig. De quote zegt niet dat Van Laar concludeerde dat 'deconditionering een rol heeft gespeeld'. De quote stelt alleen vast dat progressie van het hypermobiliteitssyndroom niet de verklaring is, maar noemt deconditionering niet. De bewering voegt een conclusie toe die in de quote niet staat.
Van Laar achtte zich als reumatoloog onvoldoende bekwaam om de FML te beoordelen of in twijfel te trekken.
Van Laar heeft zich als reumatoloog onvoldoende bekwaam geacht om de inschatting van een verzekeringsarts op het gebied van de FML te beoordelen, laat staan in twijfel te brengen.
De Raad benoemde aanvullend verzekeringsarts drs. M. Vervoort als onafhankelijk deskundige; Vervoort bracht op 24 september 2025 een rapport uit.
Vervolgens heeft de Raad verzekeringsarts drs. M. Vervoort benoemd als onafhankelijk deskundige. Vervoort heeft op 24 september 2025 een rapport uitgebracht.
Vervoort concludeerde dat een beperking voor schroefbewegingen gerechtvaardigd is vanwege regelmatige luxatie van de rechterschouder.
Aanvullend is volgens Vervoort een beperking voor schroefbewegingen gerechtvaardigd vanwege regelmatige luxatie van de rechterschouder.
Vervoort concludeerde dat er per datum in geding geen medische grond bestaat voor een urenbeperking, omdat de deconditionering pas maanden later tot uiting is gekomen.
De toegenomen ervaren beperkingen berusten daarmee op deconditionering die pas maanden later tot uiting is gekomen en niet op een medisch objectiveerbare verslechtering van het onderliggende ziektebeeld. Dit betekent volgens Vervoort dat er per datum in geding geen medische grond bestaat om een urenbeperking toe te kennen.
De arbeidsdeskundige bezwaar en beroep rapporteerde op 19 januari 2026 aanvullend en selecteerde nieuwe functies.
De arbeidsdeskundige bezwaar en beroep heeft op 19 januari 2026 aanvullend gerapporteerd en heeft nieuwe functies geselecteerd.
Het besluit is in strijd met artikel 7:12, eerste lid, van de Awb wegens ondeugdelijke motivering, maar dit gebrek wordt gepasseerd op grond van artikel 6:22 van de Awb.
Omdat pas in hoger beroep een afdoende medische en arbeidskundige onderbouwing is gegeven, is de conclusie dat dit besluit niet deugdelijk was gemotiveerd, zodat dit besluit in zoverre in strijd is met het bepaalde in artikel 7:12, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Omdat aannemelijk is dat appellante door de aanvulling van de motivering niet is benadeeld, zal onder toepassing van artikel 6:22 van de Awb de schending van artikel 7:12 van die wet worden gepasseerd.
Het Uwv moet het door appellante in beroep en hoger beroep betaalde griffierecht van in totaal 185 euro vergoeden.
bepaalt dat het Uwv aan appellante het in beroep en in hoger beroep betaalde griffierecht van in totaal € 185,- vergoedt.

Hoe wij dit toetsen

Verwante uitspraken

← Alle jurisprudentie Arbeidsdeskundigloket