WIA-uitkering terecht beëindigd: knieklachten en discriminatieberoep op inkomensverschil slagen niet

Appellante werkte als schoonmaakster voor gemiddeld 32,79 uur per week. Haar WIA-uitkering werd per 8 augustus 2023 beëindigd omdat het Uwv haar arbeidsongeschiktheid op minder dan 35% vaststelde. In hoger beroep betwistte zij de FML, de geschiktheid van de geduide functies en voerde zij aan dat de Wet WIA onrechtmatig onderscheid maakt naar inkomen.

De Raad onderschrijft het oordeel van de rechtbank Amsterdam dat het medisch onderzoek voldoende zorgvuldig is geweest. Zowel de primaire verzekeringsarts als de verzekeringsarts bezwaar en beroep hebben appellante fysiek onderzocht en de medische stukken betrokken in hun beoordeling. Appellante stelde dat het gebruik van krukken medisch noodzakelijk is, en dat hieruit ook beperkingen voor zitten, verzitten en kniebewegingen volgen. De Raad oordeelt dat uit de voorhanden zijnde medische informatie niet blijkt van een medische noodzaak voor het gebruik van de krukken op de datum in geding, 14 april 2022, en dat appellante ook in hoger beroep geen medische gegevens heeft ingebracht die aanleiding geven tot twijfel aan dit standpunt.

Voor de arbeidskundige beoordeling oordeelt de Raad dat het Uwv voldoende en inzichtelijk heeft gemotiveerd dat de geduide functies passend zijn, gelet op de voor appellante vastgestelde beperkingen. De arbeidsdeskundige bezwaar en beroep heeft in een aanvullend rapport van 2 december 2024 de signaleringen in de geduide functies nader gemotiveerd en aangetoond dat de belasting de belastbaarheid niet overschrijdt.

Appellante betoogde verder dat de Wet WIA verzekerden met een laag inkomen systematisch benadeelt ten opzichte van verzekerden met een hoog inkomen, en dat dit in strijd is met artikel 14 EVRM en artikel 1 van de Grondwet. De Raad verwerpt dit betoog. Appellante heeft haar stelling niet onderbouwd, en uit het Uwv-rapport "Wel ziek, geen WIA" blijkt dat de stelling niet zonder meer aannemelijk is: laagbetaalden hebben een grotere kans om in de categorie 35-min terecht te komen, maar ook in de categorie 80-100. Bovendien is de Wet WIA een inkomensdervingsverzekering waarbij de wetgever bewust een koppeling heeft gelegd tussen beperkingen en het verlies aan inkomen. De Raad oordeelt dat de wetgever met dit systeem de grenzen van zijn ruime beoordelingsmarge niet heeft overschreden.

De WIA-uitkering van appellante is per 8 augustus 2023 beëindigd en de Raad laat die beëindiging in stand. Wie het niet eens is met de vastgestelde beperkingen in de FML, moet daarvoor medische gegevens aanleveren die de conclusies van de verzekeringsarts weerleggen; het ontbreken van zulk tegenbewijs was in deze zaak doorslaggevend. Een beroep op ongelijke behandeling van mensen met een laag inkomen ten opzichte van mensen met een hoog inkomen slaagt niet, omdat de Wet WIA een inkomensdervingsverzekering is en de wetgever daarvoor een ruime beoordelingsmarge heeft.