Uwv kent terecht WIA-uitkering toe naar 40,14% arbeidsongeschiktheid; beroepen werknemer en werkgever tegen bestreden besluit 2 ongegrond

Werknemer viel op 13 september 2018 uit als schoonmaker/magazijnmedewerker voor 32,13 uur per week. Na de wachttijd diende hij een WIA-aanvraag in. Het Uwv weigerde aanvankelijk een uitkering omdat de arbeidsongeschiktheid onder de 35% lag. Na bezwaar, beroep en hoger beroep nam het Uwv op 27 maart 2023 een gewijzigd besluit en kende het alsnog een WIA-uitkering toe naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 40,14% per 10 september 2020. Zowel werknemer als werkgever bestreden dit besluit.

Werknemer stelde dat hij meer beperkingen had dan in de FML van 8 maart 2021 waren opgenomen en dat hij recht had op een IVA-uitkering. De Raad benoemde psychiater W. Nieuwdorp en verzekeringsarts K.C. Rammeloo als deskundigen. Zij concludeerden op 19 augustus 2024 dat werknemer op de datum in geding beperkt psychisch belastbaar was en dat de FML van 8 maart 2021 daar op passende wijze rekening mee hield. Ook met de fysieke aandoeningen was in de FML passend rekening gehouden. De Raad volgde dit deskundigenrapport, nu het blijk gaf van een zorgvuldig onderzoek en voldoende gemotiveerd was. De IVA-claim van werknemer slaagde daarmee niet.

Werkgever voerde aan dat deeltijdfuncties hadden moeten worden gecombineerd, dat het CBBS onvoldoende transparant en controleerbaar was, dat er geen equality of arms bestond en dat de reductiefactor ten onrechte was toegepast. De Raad verwierp al deze gronden. Voor het combineren van functies geldt dat een specifieke combinatie op voldoende schaal op de Nederlandse arbeidsmarkt moet voorkomen; het Uwv had afdoende gemotiveerd dat dit niet gewaarborgd kon worden. Het CBBS is volgens vaste rechtspraak in beginsel rechtens aanvaardbaar als ondersteunend systeem, en de omstandigheid dat het Uwv over gegevens beschikt die niet alle kenbaar zijn voor de werkgever, levert geen strijd op met het vereiste van equality of arms. De reductiefactor is op grond van artikel 2, eerste lid, van de Beleidsregel uurloonschatting 2008 verplicht toe te passen als de urenomvang van de geselecteerde arbeid kleiner is dan die van de maatgevende arbeid.

Het dagloon was door het Uwv terecht vastgesteld op € 77,91 op grond van artikel 18, tweede lid van het Dagloonbesluit werknemersverzekeringen. De Raad stelde verder een overschrijding van de redelijke termijn vast van een jaar en zeven maanden, wat leidde tot een schadevergoeding van € 2.000,- totaal, waarvan € 105,- voor rekening van het Uwv en € 1.895,- voor rekening van de Staat.

De Raad bevestigt dat een werkgever in WIA-geschillen niet op geheel gelijke voet als werknemer en Uwv kan deelnemen, maar dat dit geen schending van equality of arms oplevert zolang het Uwv zijn besluit zorgvuldig, goed onderbouwd en inzichtelijk motiveert. De werkgever die de arbeidskundige grondslag wil aanvechten, is aangewezen op het aannemelijk maken dat het onderzoek van het Uwv onvoldoende is geweest of dat de motivering de beslissing niet kan dragen. Het betoog dat deeltijdfuncties gecombineerd hadden moeten worden slaagt niet, omdat het Uwv afdoende heeft gemotiveerd dat een dergelijke combinatieschatting niet op voldoende schaal op de Nederlandse arbeidsmarkt voorkomt en onvoldoende toetsbaar is.

De Raad oordeelt dat de FML van 8 maart 2021 passend rekening houdt met de psychische en fysieke beperkingen van werknemer op de datum in geding, op basis van het rapport van de door de Raad benoemde deskundigen van 19 augustus 2024. De claim op een IVA-uitkering per 10 september 2020 slaagt niet. Werknemer heeft wel recht op wettelijke rente over de nabetaling en ontvangt een schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn van in totaal € 2.000,-, waarvan € 105,- van het Uwv en € 1.895,- van de Staat.