Centrale Raad van Beroep

Beide WIA-schattingen blijven in stand: appellante is per 24 november 2018 65,71% en per 26 september 2019 68,33% arbeidsongeschikt

Vaststelling mate van arbeidsongeschiktheid per 24 november 2018 op 65,71% en per 26 september 2019 op 68,33%. WGA-loonaanvullingsuitkering. Herbeoordeling.

ECLI-nummer: ECLI:NL:CRVB:2025:1741Lees de uitspraak
Instantie: Centrale Raad van Beroep
Uitspraakdatum: 27 november 2025

In het kort

Per 24 november 2018 is appellante 65,71% arbeidsongeschikt; de WGA-vervolguitkering op basis van 65 tot 80% blijft in stand.
Per 26 september 2019 is de mate van arbeidsongeschiktheid vastgesteld op 68,33%, mede na aanpassing van de FML wegens een vroege zwangerschap van 4 à 5 weken.
De onafhankelijke deskundige L. Greveling-Fockens achtte op beide data een urenbeperking van 30 uur per week passend en zag geen reden voor volledige arbeidsong
De redelijke termijn is met twee jaar en zeven maanden overschreden; de Staat betaalt € 3.000,- schadevergoeding aan appellante.
Het Uwv betaalt € 2.267,50 proceskosten omdat de medische grondslag voor de schatting per 26 september 2019 pas in hoger beroep volledig werd aangeleverd.

Wat besliste de Centrale Raad van Beroep?

Appellante werkte als verpleegkundige en ontving al jaren een WGA-uitkering. Na een herbeoordeling op verzoek van de ex-werkgever stelde het Uwv bij bestreden besluit 1 vast dat appellante per 24 november 2018 65,71% arbeidsongeschikt is en recht heeft op een WGA-vervolguitkering op basis van 65 tot 80%. Na een melding van toegenomen klachten per 26 september 2019 stelde het Uwv bij bestreden besluit 2 vast dat appellante per die datum 66,93% arbeidsongeschikt is. De rechtbank vernietigde beide besluiten wegens motiveringsgebreken, maar liet de rechtsgevolgen in stand dan wel stelde de arbeidsongeschiktheid per 26 september 2019 vast op 68,33%.

De rechtbank had een onafhankelijke verzekeringsarts als deskundige benoemd. Deze deskundige concludeerde dat op beide data geen sprake was van volledige arbeidsongeschiktheid. Per 24 november 2018 achtte de deskundige een urenbeperking van 30 uur per week passend en waren geen schouderklachten aannemelijk. Per 26 september 2019 speelde mee dat appellante enkele weken zwanger bleek te zijn zonder dat zijzelf dat wist, en was een aanvullende beperking voor veelvuldige storingen en onderbrekingen gerechtvaardigd.

In hoger beroep volgt de Raad de rechtbank in beide zaken. Appellante heeft haar standpunt dat zij geen benutbare mogelijkheden had en verdergaand beperkt was, niet onderbouwd met medisch objectiveerbare gegevens. Voor de schatting per 26 september 2019 heeft het Uwv in hoger beroep alsnog een beperking voor item 3.10.1 (ioniserende straling, toxische stoffen en toxoplasmose) opgenomen wegens de vroege zwangerschap, en de urenbeperking gecorrigeerd naar 30 uur per week. De arbeidsdeskundige heeft gemotiveerd dat de geselecteerde functies Productiemedewerker industrie, Machinaal metaalbewerker en Huishoudelijk medewerker passend zijn, mede gelet op de prikkelarme werkomgeving en de mogelijkheid om beschermende maatregelen te treffen.

Omdat de medische grondslag voor de schatting per 26 september 2019 pas in hoger beroep volledig werd aangeleverd, wordt het Uwv veroordeeld tot vergoeding van de proceskosten van appellante in die zaak ten bedrage van € 2.267,50. Wegens overschrijding van de redelijke termijn met twee jaar en zeven maanden wordt de Staat veroordeeld tot betaling van € 3.000,- schadevergoeding.

Wat betekent deze uitspraak voor de werkgever?

De ex-werkgever had zelf om de herbeoordeling per 24 november 2018 verzocht en ook bezwaar gemaakt tegen de aanvankelijke vaststelling van 80 tot 100% arbeidsongeschiktheid per 26 september 2019. De Raad bevestigt dat appellante op beide data niet volledig arbeidsongeschikt is en ingedeeld blijft in de klasse 65 tot 80%. Het Uwv werd veroordeeld tot vergoeding van proceskosten van € 2.267,50 omdat de medische grondslag voor de schatting per 26 september 2019 pas in hoger beroep volledig werd aangeleverd; deze veroordeling raakt de werkgever niet rechtstreeks maar illustreert dat een onvolledige medische onderbouwing bij bezwaar en beroep tot extra kosten kan leiden.

Wat betekent deze uitspraak voor de werknemer?

Beide hoger beroepen van appellante slagen niet: zij blijft ingedeeld in de arbeidsongeschiktheidsklasse 65 tot 80% op beide beoordelingsdata. De Raad oordeelt dat appellante haar stellingen over volledige arbeidsongeschiktheid en verdergaande beperkingen niet heeft onderbouwd met medisch objectiveerbare gegevens. Wel ontvangt appellante € 3.000,- schadevergoeding wegens de overschrijding van de redelijke termijn met twee jaar en zeven maanden, en vergoedt het Uwv de proceskosten van € 2.267,50 in de zaak over de schatting per 26 september 2019 omdat de medische grondslag daarvoor pas in hoger beroep volledig was aangeleverd.

Vragen over deze uitspraak

Waarom werd de FML voor 26 september 2019 pas in hoger beroep aangepast?

Het Uwv had de medische grondslag van de schatting per 26 september 2019 onvolledig aangeleverd, waarna de Raad vragen stelde en het Uwv alsnog een beperking voor item 3.10.1 opnam wegens de vroege zwangerschap en de urenbeperking corrigeerde naar 30 uur per week. Omdat dit pas in hoger beroep gebeurde, werd het Uwv veroordeeld in de proceskosten van appellante van € 2.267,50.

Waarom vervalt de beperking voor werken boven schouderhoogte?

De onafhankelijke deskundige stelde vast dat appellante per 24 november 2018 geen schouderklachten had benoemd en uit de gegevens van de behandelend sector ook niet bleek dat daarvan sprake was of dat zij hiervoor behandeld werd. Datzelfde gold per 26 september 2019.

Hoe is beoordeeld of de geselecteerde functies passen bij de beperking voor een prikkelarme werkomgeving?

De arbeidsdeskundige bezwaar en beroep motiveerde per functie dat geen sprake is van substantiële visueel of auditief afleidende prikkels: bij Productiemedewerker industrie zijn er tussenschotten en is gehoorbescherming beschikbaar, bij Machinaal metaalbewerker maken de weefgetouwen geen lawaai, en bij Huishoudelijk medewerker is het persoonlijk contact minimaal en de werkomgeving rustig.

Hoeveel schadevergoeding krijgt appellante wegens de lange doorlooptijd?

De Staat betaalt € 3.000,- aan immateriële schadevergoeding. De procedure duurde vanaf de ontvangst van het bezwaarschrift op 1 mei 2019 tot de uitspraak van 27 november 2025 in totaal zes jaar en zeven maanden, wat een overschrijding van de redelijke termijn van vier jaar oplevert met twee jaar en zeven maanden.

Waarop dit steunt

ECLI:NL:CRVB:2025:1741Jurisprudentie

Gepubliceerd 27 november 2025, geraadpleegd 1 augustus 2026

Automatisch samengevat uit de bron hierboven. Niet elke bewering is los aan de bron getoetst; raadpleeg bij twijfel het origineel.

Wat de bron niet zegt

De Raad laat zich niet uit over de vraag of appellante bij 30 weken zwangerschap 80 tot 100% arbeidsongeschikt moet worden beschouwd; die beoordeling valt volgens de Raad buiten de omvang van het geding.
De uitspraak vermeldt niet wat er na 1 december 2022 met de uitkering van appellante is gebeurd; de beslissing betreft uitsluitend de periodes tot die datum.
De uitspraak zegt niets over de vraag of de zwangerschap aanleiding had moeten geven tot aanpassing van de maatman of de resterende verdiencapaciteit.

11 beweringen met een letterlijk citaat uit de bron

Appellante heeft per 24 november 2018 recht op een WGA-vervolguitkering op basis van 65 tot 80% arbeidsongeschiktheid.
Bij besluit van 24 oktober 2019 (bestreden besluit 1) heeft het Uwv het bezwaar dat appellante tegen het besluit van 19 maart 2019 heeft gemaakt gegrond verklaard. Het Uwv heeft vastgesteld dat appellante met ingang van 24 november 2018 65,71% arbeidsongeschikt is en per deze datum recht heeft op een WGA-vervolguitkering op basis van 65 tot 80% arbeidsongeschiktheid.
De rechtbank heeft de mate van arbeidsongeschiktheid per 26 september 2019 vastgesteld op 68,33%.
De rechtbank heeft het beroep tegen bestreden besluit 2 gegrond verklaard, het bestreden besluit 2 vernietigd en bepaald dat de mate van arbeidsongeschiktheid van appellante per 26 september 2019 68,33% bedraagt.
De rechtbank benoemde L. Greveling-Fockens als onafhankelijke deskundige.
De rechtbank heeft vervolgens L. Greveling-Fockens, verzekeringsarts (deskundige), benoemd als onafhankelijke deskundige.
De deskundige concludeerde dat op 24 november 2018 een urenbeperking van 30 uur per week volstaat en dat er geen reden is voor een beperking voor werken boven schouderhoogte.
Met een urenbeperking van 6 uur per dag, 30 uur per week op basis van verminderde energetische belastbaarheid per 24 november 2018 wordt in voldoende mate tegemoetgekomen aan de vermoeidheidsklachten, voortvloeiend uit de combinatie van diagnoses waarmee appellante bekend is. Redenen voor een verdergaande urenbeperking zijn niet aanwezig.
Het citaat onderbouwt deze regel niet volledig. De quote noemt alleen een urenbeperking, geen beperking voor werken boven schouderhoogte. De bewering voegt dit feit toe.
Appellante bleek per 26 september 2019 enkele weken zwanger te zijn, zonder dat zij dat zelf wist.
De deskundige heeft voorts overwogen dat appellante op 26 september 2019 enkele weken zwanger was, wat zij zelf echter nog niet wist.
Appellante heeft haar standpunt over het ontbreken van benutbare mogelijkheden niet onderbouwd met medisch objectiveerbare gegevens.
Appellante heeft haar standpunt dat het rapport van de deskundige niet concludent is en dat zij niet beschikt over benutbare mogelijkheden, niet onderbouwd met medisch objectiveerbare gegevens.
Het Uwv wordt veroordeeld tot vergoeding van € 2.267,50 aan proceskosten in de zaak over de schatting per 26 september 2019.
Omdat het Uwv de medische grondslag van de schatting per 26 september 2019 pas in hoger beroep heeft aangeleverd, bestaat aanleiding het Uwv te veroordelen tot vergoeding van de proceskosten die appellante in deze zaak in hoger beroep heeft gemaakt. Deze kosten worden begroot op € 2.267,50 (1 punt voor het hoger beroepschrift, 1 punt voor het verschijnen op de zitting en 0,5 punt voor het indienen van de reactie van 7 januari 2025, met een waarde per punt van € 907,-).
De Staat wordt veroordeeld tot betaling van € 3.000,- schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn.
De redelijke termijn is dus met twee jaar en (afgerond) zeven maanden overschreden. Dit leidt tot een schadevergoeding van in totaal € 3.000,-. De termijnoverschrijding wordt in zijn geheel aan de Staat toegerekend.
De procedure liep vanaf 1 mei 2019 tot 27 november 2025, in totaal zes jaar en zeven maanden.
Vanaf de ontvangst door het Uwv op 1 mei 2019 van het bezwaarschrift van appellante tot de datum van deze uitspraak zijn zes jaar en (afgerond) zeven maanden verstreken.
Het citaat wijkt af van deze regel. De quote zegt dat de procedure liep tot 'de datum van deze uitspraak' maar noemt 27 november 2025 niet als deze datum. De bewering voegt een specifieke einddatum toe die niet in de quote staat.
Op grond van artikel 5 van de Wet WIA bestaat recht op een WIA-uitkering als een betrokkene ten minste 35% arbeidsongeschikt is.
Op grond van artikel 5 van de Wet WIA bestaat recht op een WIA-uitkering als een betrokkene ten minste 35% arbeidsongeschikt is.
De geselecteerde functies zijn Productiemedewerker industrie, Machinaal metaalbewerker en Huishoudelijk medewerker.
De arbeidsdeskundige bezwaar en beroep heeft appellante in staat geacht tot het verrichten van de functies van Produktiemedewerker industrie, Machinaal metaalbewerker en Huishoudelijk medewerker.

Hoe wij dit toetsen

Verwante uitspraken

← Alle jurisprudentie Arbeidsdeskundigloket