Het Uwv hoeft niet terug te komen van een WIA-besluit uit 2015 omdat de aangevoerde psychiaterbrief geen nieuw feit oplevert

Appellant viel in 2013 uit als assistent inkoop en ontving vanaf 2 juni 2015 een WIA-uitkering bij een vastgestelde arbeidsongeschiktheid van 69,63%. Tegen dat besluit maakte hij geen bezwaar. In 2022 verzocht hij het Uwv het besluit te herzien op grond van een brief van psychiater dr. R. Hoekstra van 4 maart 2016, waaruit volgens appellant zou blijken dat hij al in 2015 volledig arbeidsongeschikt was en niet meer dan twaalf uur per week kon werken. Het Uwv wees het verzoek af; er waren geen nieuwe feiten of omstandigheden als bedoeld in artikel 4:6 van de Awb. De rechtbank Rotterdam bevestigde dat oordeel. In hoger beroep legt de Centrale Raad van Beroep het geschil langs drie lijnen.

Ten eerste beoordeelde het Uwv het herzieningsverzoek met een terughoudende toets: uitsluitend werd bezien of de nieuwe informatie zich verhoudt tot wat in 2015 al bekend was, en niet of een volledige nieuwe arbeidsongeschiktheidsbeoordeling nodig was. De Raad acht die aanpak juist.

Ten tweede oordeelt de Raad dat de verzekeringsarts bezwaar en beroep inzichtelijk en deugdelijk heeft gemotiveerd dat geen sprake is van nieuwe feiten. De psychiater vermeldde in zijn brief dat bij appellant geen ADHD kon worden vastgesteld en dat werd uitgegaan van een paniekstoornis in gedeeltelijke remissie. De verzekeringsarts bezwaar en beroep wees erop dat de verzekeringsarts bij de eindewachttijdbeoordeling in 2015 al melding had gemaakt van een paniekstoornis en op basis daarvan forse beperkingen had aangenomen, waaronder een urenbeperking van 6 uur per dag en maximaal 25 uur per week. De informatie van de psychiater sluit daarbij aan en duidt niet op een ernstiger beeld in 2015. Dat appellant twaalf uur per week werkte was evenmin een nieuw feit, omdat die informatie destijds al bekend was. Bovendien volgt uit de brief van de psychiater geenszins dat twaalf uur werken voor appellant al in 2015 het maximum was.

Ten derde was het oorspronkelijke besluit van 4 mei 2015 niet onmiskenbaar onjuist, zodat de afwijzing van het herzieningsverzoek ook niet evident onredelijk was. De grief over een vermeende wisseling van behandelend rechter bij de rechtbank wijst de Raad af: uit het proces-verbaal blijkt dat mr. P. Vrolijk zowel de zitting leidde als de uitspraak deed.

Het hoger beroep slaagt niet. De aangevallen uitspraak wordt bevestigd en appellant ontvangt geen proceskostenvergoeding.

Het besluit van 4 mei 2015 waarbij de arbeidsongeschiktheid op 69,63% is vastgesteld, blijft ongewijzigd van kracht. Een herzieningsverzoek op grond van een psychiaterbrief die dateert van na de eindewachttijdbeoordeling slaagt alleen als die brief feiten bevat die destijds niet konden worden ingebracht én die aantonen dat de situatie in 2015 anders was dan het Uwv heeft aangenomen. De Raad oordeelt dat de brief van dr. Hoekstra van 4 maart 2016 dat bewijs niet levert, omdat de inhoud aansluit bij de bevindingen en beperkingen die de verzekeringsarts in 2015 al had vastgesteld.