Centrale Raad van Beroep

WIA-uitkering terecht geweigerd na herstel arbeidskundige grondslag voor maatmanomvang en maatmaninkomen

Einduitspraak. Weigering toekenning WIA-uitkering omdat appellante minder dan 35% arbeidsongeschikt is.

ECLI-nummer: ECLI:NL:CRVB:2026:146Lees de uitspraak
Instantie: Centrale Raad van Beroep
Uitspraakdatum: 11 februari 2026

In het kort

De Raad oordeelde in de tussenuitspraak van 9 juli 2025 dat het Uwv de tijdvakken februari tot en met juni 2018 met wisselende uren ten onrechte buiten de refer
Na herstel stelde de arbeidsdeskundige het maatmaninkomen vast op € 16,58 per uur en de maatmanomvang op 26,61 uur per week op 15 februari 2021.
De vastgestelde mate van arbeidsongeschiktheid bedraagt 34,58%, zodat de WIA-uitkering terecht is geweigerd.
De redelijke termijn is met elf maanden overschreden; appellante ontvangt € 1.000,- schadevergoeding, verdeeld over de Staat (€ 454,55) en het Uwv (€ 545,45).
Het Uwv wordt veroordeeld in de totale proceskosten van € 3.502,50 en dient het griffierecht van € 185,- te vergoeden.

Wat besliste de Centrale Raad van Beroep?

Appellante had bezwaar gemaakt tegen de weigering van het Uwv om haar met ingang van 15 februari 2021 een WIA-uitkering toe te kennen. In een tussenuitspraak van 9 juli 2025 had de Raad de medische grondslag onderschreven, maar geoordeeld dat het Uwv het maatmaninkomen en de maatmanomvang onvoldoende had gemotiveerd. Het Uwv had ten onrechte de tijdvakken februari tot en met juni 2018, waarin appellante wisselende uren werkte, buiten de referteperiode gelaten.

De Raad stelde in de tussenuitspraak vast dat appellante in februari en maart 2018 een urenomvang had van 96 uren (24 uur per week) en dat het overwerk in de maanden april tot en met juli 2018 (114 uur, 115,50 uur en 130 uur) niet zodanig incidenteel was dat het buiten beschouwing mocht blijven. Er waren geen aanwijzingen dat de arbeid en het inkomen in de maanden februari tot en met juni 2018 niet representatief waren voor de arbeidsverhouding, die al sinds 2012 bestond.

Ter uitvoering van de tussenuitspraak stelde de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep op 3 september 2025 opnieuw het maatmaninkomen en de maatmanomvang vast, met inbegrip van de eerder ten onrechte weggelaten tijdvakken. Hij kwam uit op een maatmaninkomen van € 16,58 per uur en een maatmanomvang van 26,61 uur per week op de datum in geding. Op basis van de geduide functies machinaal metaalbewerker (SBC-code 264122), machinebediende inpak-/verpakkingsmachine (SBC-code 271093) en assemblagemedewerker besturingskasten en panelen (SBC-code 267071) bedroeg de mate van arbeidsongeschiktheid 34,58%.

Appellante bestreed de nieuwe berekening, stellende dat het Uwv uitging van een te hoge maatmanomvang op basis van 1389 verloonde uren. De Raad verwierp dit betoog omdat het op geen enkele wijze nader was onderbouwd. De Raad achtte de berekening van de arbeidsdeskundige navolgbaar en oordeelde dat het Uwv de mate van arbeidsongeschiktheid terecht op minder dan 35% had vastgesteld, zodat de weigering van de WIA-uitkering standhield.

Omdat de procedure vanaf ontvangst van het bezwaarschrift op 25 maart 2021 tot de uitspraak vier jaar en afgerond elf maanden duurde, werd de redelijke termijn met elf maanden overschreden. Dit leidde tot een schadevergoeding van in totaal € 1.000,-, waarvan € 454,55 voor rekening van de Staat en € 545,45 voor rekening van het Uwv.

Wat betekent deze uitspraak voor de werknemer?

De WIA-uitkering wordt definitief geweigerd omdat de mate van arbeidsongeschiktheid op 34,58% is vastgesteld, dus minder dan de drempel van 35%. Wel ontvangt appellante € 1.000,- schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn, waarvan € 545,45 van het Uwv en € 454,55 van de Staat. Het Uwv vergoedt bovendien de proceskosten van € 3.502,50 en het griffierecht van € 185,-.

Vragen over deze uitspraak

Waarom werd de WIA-uitkering in eerste instantie afgewezen?

Het Uwv stelde de mate van arbeidsongeschiktheid vast op minder dan 35%, waardoor appellante niet voor een WIA-uitkering in aanmerking kwam. De Raad constateerde echter dat het Uwv het maatmaninkomen ondeugdelijk had gemotiveerd, omdat tijdvakken met wisselende uren ten onrechte buiten de referteperiode waren gelaten.

Welke tijdvakken moesten alsnog in de berekening van het maatmaninkomen worden meegenomen?

De tijdvakken februari tot en met juni 2018 moesten alsnog worden betrokken in de referteperiode. Het overwerk in de maanden april tot en met juli 2018, met respectievelijk 114 uur, 115,50 uur en 130 uur, was niet zodanig incidenteel dat het buiten beschouwing mocht blijven.

Wat was het uiteindelijke arbeidsongeschiktheidspercentage na herstel van de berekening?

De arbeidsdeskundige bezwaar en beroep stelde de mate van arbeidsongeschiktheid vast op 34,58%, dus minder dan 35%. Daarmee bleef de WIA-uitkering geweigerd.

Krijgt appellante nog iets vergoed ondanks de afwijzing van de uitkering?

Appellante ontvangt € 1.000,- schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn met elf maanden. Daarnaast vergoedt het Uwv de proceskosten van € 3.502,50 en het griffierecht van € 185,-.

Waarop dit steunt

ECLI:NL:CRVB:2026:146Jurisprudentie

Gepubliceerd 11 februari 2026, geraadpleegd 1 augustus 2026

Wat de bron niet zegt

De uitspraak vermeldt niet op welke gronden de medische grondslag (de FML) en de geschiktheid voor de geduide functies in de tussenuitspraak zijn beoordeeld; de einduitspraak zegt daarover niets nieuws.
De uitspraak licht niet toe waarom de arbeidsverhouding al sinds 2012 bestaat en of dit verder van invloed is geweest op de beoordeling van de representativiteit van de referteperiode.
De uitspraak geeft geen inzicht in de inhoud van de FML of de concrete beperkingen van appellante.

15 beweringen met een letterlijk citaat uit de bron

De Raad deed op 9 juli 2025 een tussenuitspraak in het geding.
De Raad heeft in het geding tussen partijen op 9 juli 2025 een tussenuitspraak gedaan.
De Raad onderschreef in de tussenuitspraak de medische grondslag van de schatting.
De Raad heeft in de tussenuitspraak de medische grondslag van de schatting onderschreven.
Appellante had in februari en maart 2018 een urenomvang van 96 uren (24 uur per week).
Appellante heeft er terecht op gewezen dat zij in februari en maart 2018 een urenomvang had van 96 uren (24 uur per week) en dat het aantal uren dat de 96 uren overschrijdt (overwerk) gedurende de maanden april tot en met juli 2018 (114 uur, 115,50 uur en 130 uur) niet zodanig structureel is dat dit buiten beschouwing moet blijven.
Het Uwv had de tijdvakken februari tot en met juni 2018 ten onrechte buiten beschouwing gelaten bij de berekening van het maatmaninkomen.
Het Uwv heeft deze tijdvakken daarom ten onrechte buiten beschouwing gelaten en heeft om die reden het maatmaninkomen, en daarmee de mate van arbeidsongeschiktheid, niet deugdelijk gemotiveerd.
De arbeidsdeskundige stelde het maatmaninkomen vast op € 16,58 per uur.
De arbeidsdeskundige heeft op de datum in geding, 15 februari 2021, een maatmaninkomen van € 16,58 per uur en een maatmanomvang van 26,61 uur per week vastgesteld.
De maatmanomvang werd vastgesteld op 26,61 uur per week.
De arbeidsdeskundige heeft op de datum in geding, 15 februari 2021, een maatmaninkomen van € 16,58 per uur en een maatmanomvang van 26,61 uur per week vastgesteld.
De mate van arbeidsongeschiktheid werd vastgesteld op 34,58%.
Op basis van de functies machinaal metaalbewerker (excl. bankwerk) (SBC-code 264122), machinebediende inpak-/verpakkingsmachine (SBCcode 271093) en assemblagemedewerker besturingskasten en panelen (SBCcode 267071) heeft hij een mate van arbeidsongeschiktheid van 34,58% vastgesteld.
De Raad achtte de berekening van de arbeidsdeskundige navolgbaar en verwierp het betoog van appellante over de maatmanomvang als onvoldoende onderbouwd.
Het betoog van appellante dat het Uwv is uitgegaan van een te hoge maatmanomvang op basis van 1389 verloonde uren is op geen enkele wijze nader onderbouwd en geeft de Raad geen reden om te twijfelen aan de bevindingen van de arbeidsdeskundige.
De Raad oordeelde dat het Uwv de mate van arbeidsongeschiktheid terecht op minder dan 35% heeft vastgesteld en de WIA-uitkering terecht heeft geweigerd.
De Raad komt tot de slotsom dat het Uwv de mate van arbeidsongeschiktheid van appellante met ingang van 15 februari 2021 terecht heeft vastgesteld op minder dan 35% en terecht geweigerd heeft een WIA-uitkering aan appellante toe te kennen.
Het bezwaarschrift werd door het Uwv ontvangen op 25 maart 2021.
Vanaf de ontvangst van het bezwaarschrift door het Uwv op 25 maart 2021 tot de datum van de uitspraak zijn vier jaar en (afgerond) elf maanden verstreken.
De redelijke termijn werd met elf maanden overschreden.
In het geval van appellante is de redelijke termijn dus met elf maanden overschreden.
De overschrijding van de redelijke termijn leidt tot een schadevergoeding van € 1.000,-.
Dit leidt tot een schadevergoeding van € 1.000,-.
De Staat wordt veroordeeld tot betaling van € 454,55 aan immateriële schadevergoeding.
De Staat wordt veroordeeld tot vergoeding van immateriële schade aan appellante tot een bedrag van € 454,55 (5/11 van € 1.000,-) en het Uwv wordt veroordeeld tot vergoeding van immateriële schade aan appellante tot een bedrag van € 545,45 (6/11 van € 1.000,-).
Het Uwv wordt veroordeeld in de totale proceskosten van € 3.502,50.
De totale door het Uwv te vergoeden proceskosten bedragen € 3.502,50.
Het Uwv dient het door appellante betaalde griffierecht van € 185,- te vergoeden.
bepaalt dat het Uwv aan appellante het in beroep en in hoger beroep betaalde griffierecht van in totaal € 185,- vergoedt.

Hoe wij dit toetsen

Verwante uitspraken

← Alle jurisprudentie Arbeidsdeskundigloket