Centrale Raad van Beroep

Werk bij werkgever 1 dat appellant niet aankon telt mee bij berekening WIA-dagloon; dagloon van € 55,78 blijft in stand

Vaststelling WIA-dagloon. De voorgeschreven berekeningswijze leidt niet tot een onevenredige uitkomst.

ECLI-nummer: ECLI:NL:CRVB:2026:857Lees de uitspraak
Instantie: Centrale Raad van Beroep
Uitspraakdatum: 1 juli 2026

In het kort

Het WIA-dagloon is vastgesteld op € 55,78, berekend op basis van 22 dagloondagen over de referteperiode van 20 mei 2018 tot en met 19 mei 2019.
De Raad oordeelt dat de passendheid van werk in de referteperiode niet relevant is voor de dagloonberekening; alle dienstbetrekkingen waaruit loon is genoten te
Het Uwv kende alsnog een IVA-uitkering toe bij bestreden besluit 3 van 4 mei 2026, nadat de Raad om nadere toelichting over de duurzaamheid had gevraagd.
De proceskostenvergoeding in beroep werd verhoogd van € 907,- naar € 1.868,-; de proceskosten in hoger beroep werden vastgesteld op € 2.335,-.
Volledige en duurzame arbeidsongeschiktheid zonder inkomensperspectief is geen bijzondere omstandigheid die afwijking van het Dagloonbesluit rechtvaardigt.

Wat besliste de Centrale Raad van Beroep?

Appellant ontving vanaf 7 juni 2021 een WIA-uitkering. In geschil was de hoogte van het WIA-dagloon. Het Uwv had het dagloon aanvankelijk berekend op basis van 122 dagloondagen, maar stelde dit tijdens de beroepsprocedure bij naar € 55,78 op basis van 22 dagloondagen, omdat tussenliggende loonloze tijdvakken buiten beschouwing werden gelaten. De referteperiode liep van 20 mei 2018 tot en met 19 mei 2019. Appellant had in die periode eerst twee dagen gewerkt bij werkgever 1 (29 en 30 november 2018) en daarna vanaf 23 april 2019 bij werkgever 2.

Appellant betoogde dat het werk bij werkgever 1 niet passend was en hij het maar kort had volgehouden. Hij vond dat dit werk buiten de dagloonberekening moest blijven. Bovendien stelde hij dat het WIA-dagloon gelijk moest zijn aan het eerder ontvangen ZW-dagloon van ruim € 71,-, dan wel uitsluitend berekend moest worden op basis van het loon bij werkgever 2, wat zou uitkomen op ruim € 56,-. Als grondslag voerde hij het evenredigheidsbeginsel aan.

De Raad oordeelde dat de berekening van het dagloon berust op een gebonden bevoegdheid neergelegd in een algemeen verbindend voorschrift. Bij een gebonden bevoegdheid heeft op dat niveau al een algemene belangenafweging plaatsgevonden. De Raad toetste daarom of er bijzondere omstandigheden waren die de toepassing onredelijk bezwarend maakten voor appellant. Die bijzondere omstandigheden waren er niet.

Uit de wettelijke regeling volgt dat alle dienstbetrekkingen waaruit in de referteperiode loon is genoten worden meegenomen, ongeacht de duur van het werk of de passendheid ervan. De stelling dat het werk bij werkgever 1 niet passend was, levert daarom geen bijzondere omstandigheid op om af te wijken van het Dagloonbesluit. Ook de omstandigheid dat appellant door zijn volledige en duurzame arbeidsongeschiktheid waarschijnlijk niet meer kan werken, is geen bijzondere omstandigheid: dit geldt immers ook voor andere IVA-gerechtigden.

Nadat de Raad het Uwv had gevraagd om het standpunt over de duurzaamheid nader toe te lichten, kende het Uwv alsnog een IVA-uitkering toe (bestreden besluit 3 van 4 mei 2026). Appellant stemde daarmee in. Het dagloon van € 55,78 bleef ook in bestreden besluit 3 gehandhaafd en bleef na de uitspraak van de Raad in stand.

De door de rechtbank vastgestelde proceskostenvergoeding in beroep van € 907,- werd door de Raad verhoogd naar € 1.868,-, omdat de rechtbank had verzuimd een punt toe te kennen voor het bijwonen van de zitting. De proceskosten in hoger beroep werden vastgesteld op € 2.335,-.

Wat betekent deze uitspraak voor de werknemer?

Het WIA-dagloon van € 55,78 blijft in stand, ook al was het werk bij werkgever 1 volgens appellant niet passend en heeft hij het maar kort volgehouden. De Raad oordeelt dat de passendheid van werk in de referteperiode geen rol speelt bij de dagloonberekening en dat het feit dat appellant door zijn IVA-status geen inkomen meer kan aanvullen, geen bijzondere omstandigheid is die een hoger dagloon rechtvaardigt. Positief is dat het Uwv alsnog een IVA-uitkering heeft toegekend en dat de proceskostenvergoeding in beroep is verhoogd van € 907,- naar € 1.868,-.

Vragen over deze uitspraak

Telt werk dat iemand maar heel kort heeft gedaan en niet aankon mee voor het WIA-dagloon?

Ja, dat werk telt mee. De Raad oordeelt dat alle dienstbetrekkingen waaruit in de referteperiode loon is genoten worden meegenomen, ongeacht hoe lang de betrokkene het werk heeft verricht en of het werk passend was. De stelling dat het werk niet passend was, levert geen bijzondere omstandigheid op om van het Dagloonbesluit af te wijken.

Moet het WIA-dagloon even hoog zijn als het ZW-dagloon?

Nee, dat hoeft niet. Het verschil wordt veroorzaakt doordat voor het ZW-dagloon alleen het loon uit de dienstbetrekking waaruit de ziekte is ontstaan relevant is, terwijl voor het WIA-dagloon ook eerdere dienstbetrekkingen in de referteperiode meetellen. De Raad ziet in dit verschil geen reden om het WIA-dagloon aan te passen.

Kan het evenredigheidsbeginsel ertoe leiden dat het Uwv een lager dagloon buiten beschouwing laat?

Alleen als de toepassing van het Dagloonbesluit in de gegeven omstandigheden onredelijk bezwarend is voor de betrokkene. De Raad toetst of er bijzondere omstandigheden zijn, maar oordeelt in deze zaak dat de berekening niet onredelijk bezwarend is. Dat iemand door volledige en duurzame arbeidsongeschiktheid niet meer kan werken, is geen bijzondere omstandigheid omdat dit ook voor andere IVA-gerechtigden geldt.

Wat krijgt appellant vergoed aan proceskosten na deze uitspraak?

De proceskostenvergoeding in beroep wordt vastgesteld op € 1.868,- en de proceskosten in hoger beroep op € 2.335,-. Daarnaast vergoedt het Uwv het in hoger beroep betaalde griffierecht van € 143,-. Het verzoek om vergoeding van reiskosten wordt afgewezen omdat appellant de zitting zelf niet heeft bijgewoond.

Waarop dit steunt

ECLI:NL:CRVB:2026:857Jurisprudentie

Gepubliceerd 1 juli 2026, geraadpleegd 1 augustus 2026

Automatisch samengevat uit de bron hierboven. Niet elke bewering is los aan de bron getoetst; raadpleeg bij twijfel het origineel.

Wat de bron niet zegt

De uitspraak zegt niets over de inhoud van de FML of de geduide functies; de medische en arbeidskundige beoordeling van de arbeidsongeschiktheid komt inhoudelijk niet aan bod.
De uitspraak vermeldt niet welk loon appellant bij werkgever 1 en werkgever 2 afzonderlijk heeft genoten, zodat de opbouw van het dagloon van € 55,78 niet uit de uitspraak te reconstrueren is.
De uitspraak laat open of en onder welke omstandigheden een kortdurende dienstbetrekking in de referteperiode wél een bijzondere omstandigheid kan opleveren; de Raad beantwoordt alleen de vraag of dat in dit geval zo is.

9 beweringen met een letterlijk citaat uit de bron

Het Uwv heeft het loon gedeeld door 22 dagloondagen bij de herberekening.
heeft het Uwv het loon dat appellant in de periode van 29 november 2018 tot en met 19 mei 2019 heeft genoten gedeeld door 22 dagloondagen.
De referteperiode voor het WIA-dagloon liep van 20 mei 2018 tot en met 19 mei 2019.
Voor de berekening van het dagloon is het Uwv uitgegaan van een referteperiode die loopt van 20 mei 2018 tot en met 19 mei 2019.
De Raad oordeelt dat de passendheid van werk in de referteperiode niet relevant is voor de dagloonberekening.
Daarbij is niet relevant hoe lang een betrokkene het werk heeft verricht en of het werk passend was. Dat, zoals appellant stelt, het werk bij werkgever 1 niet passend zou zijn, levert daarom geen bijzondere omstandigheid op om af te wijken van het Dagloonbesluit.
Volledige en duurzame arbeidsongeschiktheid zonder inkomensperspectief is geen bijzondere omstandigheid die afwijking van het Dagloonbesluit rechtvaardigt.
Dat appellant, zoals hij heeft gesteld, wegens zijn volledige en duurzame arbeidsongeschiktheid waarschijnlijk niet meer in staat zal zijn om te werken en aldus zijn inkomen aan te vullen, maakt niet dat in zijn geval sprake is van een onredelijk bezwarend besluit. Dit is een omstandigheid die – ondanks uiteenlopende persoonlijke situaties – ook voor andere IVA-gerechtigden geldt, en daarom niet als bijzondere omstandigheid kan worden aangemerkt.
Het Uwv kende alsnog een IVA-uitkering toe bij bestreden besluit 3 van 4 mei 2026.
heeft het Uwv op 4 mei 2026 opnieuw een gewijzigde beslissing op bezwaar genomen (bestreden besluit 3). In dit besluit heeft het Uwv met ingang van 7 juni 2021 een IVA-uitkering aan appellant toegekend.
De proceskostenvergoeding in beroep is door de Raad vastgesteld op € 1.868,-.
De Raad zal de proceskosten in beroep alsnog vaststellen op € 1.868,- (1 punt voor het indienen van het beroepschrift en 1 punt voor het bijwonen van de zitting, met een waarde van € 934,- per punt).
De proceskosten in hoger beroep zijn vastgesteld op € 2.335,-.
De proceskosten worden op grond van het Bpb begroot op € 2.335,- (1 punt voor het indienen van het hoger beroepschrift, 0,5 punt voor de reactie op bestreden besluit 3 en 1 punt voor het bijwonen van de zitting, met een waarde van € 934,- per punt).
Het Uwv moet het in hoger beroep betaalde griffierecht van € 143,- vergoeden.
bepaalt dat het Uwv aan appellant het in hoger beroep betaalde griffierecht van € 143,- vergoedt.
Het verschil tussen het ZW-dagloon en het WIA-dagloon wordt veroorzaakt doordat voor het ZW-dagloon alleen het loon uit de dienstbetrekking waaruit de ziekte is ontstaan relevant is.
Het verschil in hoogte van het dagloon wordt veroorzaakt doordat voor het ZW-dagloon, anders dan voor het WIA-dagloon, alleen het loon uit de dienstbetrekking waaruit de ziekte is ontstaan relevant is.

Hoe wij dit toetsen

Verwante uitspraken

← Alle jurisprudentie Arbeidsdeskundigloket