Dagloon WIA-uitkering touringcarchauffeur terecht vastgesteld op historisch loon uit coronaperiode ondanks lagere onregelmatigheidstoeslag

Appellante werkte als touringcarchauffeur en meldde zich op 21 september 2020 ziek. Per 19 september 2022 ontving zij een loongerelateerde WGA-uitkering. Het Uwv stelde het WIA-dagloon na indexering vast op € 83,59, op basis van de referteperiode 1 september 2019 tot en met 31 augustus 2020. In die periode ontving appellante vanwege de coronamaatregelen vanaf februari 2020 geen of aanzienlijk minder onregelmatigheidstoeslag (ORT) dan gebruikelijk. Zij stelde dat het berekende dagloon daardoor geen goede weerspiegeling was van haar werkelijke welvaartsniveau en beriep zich op het evenredigheidsbeginsel voor een afwijkende referteperiode of een gemiddeld ORT-bedrag over eerdere jaren.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat het hoger beroep niet slaagt. De referteperiode volgt dwingend uit artikel 13, eerste lid, van de Wet WIA en artikel 13, eerste lid, van het Dagloonbesluit en kan niet worden losgekoppeld van de eerste arbeidsongeschiktheidsdag. Het gaat om het historisch dagloon: het loon dat daadwerkelijk is genoten in de referteperiode. Dat periodes met minder loon een negatieve invloed hebben op het dagloon is inherent aan dit systeem. De besluitgever maakt geen onderscheid naar de reden van de lagere inkomsten, ook niet als die reden buiten de invloedssfeer van de werknemer ligt zoals bij de coronapandemie.

Appellante wees erop dat de arbeidsdeskundige bij de berekening van het maatmaninkomen wel rekening had gehouden met de bijzondere omstandigheid van de coronamaatregelen en de periode vóór 1 februari 2020 als representatief had aangemerkt. De Raad verwerpt deze vergelijking. De vaststelling van het maatmanloon staat los van de vaststelling van het dagloon: de begrippen verschillen, de wettelijke grondslagen zijn verschillend en zij dienen niet dezelfde doelen. Artikel 7a van het Schattingsbesluit arbeidsongeschiktheidswetten biedt de mogelijkheid om bij de berekening van het maatmaninkomen aangiftetijdvakken buiten beschouwing te laten of een afwijkende periode vast te stellen, maar een soortgelijke bepaling ontbreekt in het Dagloonbesluit.

De Raad concludeert dat de door appellante gestelde bijzondere omstandigheden niet leiden tot de conclusie dat het bestreden besluit voor haar onredelijk bezwarend is. De aangevallen uitspraak van de rechtbank Oost-Brabant wordt bevestigd en het dagloon van € 83,59 blijft in stand.

Het dagloon van uw WIA-uitkering is vastgesteld op het loon dat u daadwerkelijk hebt ontvangen in de wettelijke referteperiode, ook als u in die periode door de coronamaatregelen minder onregelmatigheidstoeslag ontving dan normaal. De Raad bevestigt dat dit het juiste uitgangspunt is en dat het Dagloonbesluit geen ruimte biedt om een andere periode te kiezen of een gemiddelde over eerdere jaren te hanteren. Het feit dat de arbeidsdeskundige voor het maatmaninkomen wel een aangepaste periode heeft gebruikt, verandert daar niets aan: die berekening staat los van het dagloon en berust op een andere wettelijke regeling.