Centrale Raad van Beroep

Dagloon WIA terecht vastgesteld op € 52,07 ondanks lagere inkomsten door coronamaatregelen tijdens referteperiode

Vaststelling dagloon WIA-uitkering. Als gevolg van de Coronamaatregelen heeft appellant minder loon ontvangen dan gebruikelijk.

ECLI-nummer: ECLI:NL:CRVB:2026:488Lees de uitspraak
Instantie: Centrale Raad van Beroep
Uitspraakdatum: 22 april 2026

In het kort

Het Uwv heeft het WIA-dagloon bij gewijzigde beslissing op bezwaar van 24 januari 2025 vastgesteld op € 52,07, na buiten beschouwing laten van twee loonloze tij
De referteperiode loopt dwingend van 10 augustus 2019 tot en met 9 augustus 2020 en kan niet worden verschoven vanwege lagere inkomsten door coronamaatregelen.
Het SV-loon van € 9.962,56 is gedeeld door 200 dagloondagen; het aantal feitelijk gewerkte dagen (89,1) is voor de dagloonberekening niet relevant.
Alle doordeweekse dagen in kalendermaanden waarin loon is genoten tellen als dagloondagen; of op die dagen feitelijk is gewerkt doet niet ter zake.
Het Uwv wordt veroordeeld in de proceskosten van appellant tot een bedrag van € 4.203,-, plus vergoeding van griffierecht van € 188,-.

Wat besliste de Centrale Raad van Beroep?

Appellant ontving vanaf 10 augustus 2022 een loongerelateerde WGA-uitkering. Het Uwv stelde het WIA-dagloon aanvankelijk vast op € 39,90, gebaseerd op een totaal SV-loon van € 9.962,56 in de referteperiode van 10 augustus 2019 tot en met 9 augustus 2020, gedeeld door 261 dagloondagen. Appellant werkte op basis van een 0-urencontract en stelde dat hij door de coronamaatregelen minder werd ingeroosterd, waardoor de referteperiode niet representatief was voor zijn gebruikelijke inkomen. Hij betoogde dat uitgegaan moest worden van een eerdere, representatieve periode.

Na vragen van de Raad in het kader van uitspraken van 30 juli 2024 over dagloonberekening, nam het Uwv op 24 januari 2025 een gewijzigde beslissing op bezwaar. Daarin werden twee loonloze tijdvakken (4 november 2019 tot en met 31 december 2019 en 13 juli 2020 tot en met 9 augustus 2020) buiten beschouwing gelaten, waarna het SV-loon werd gedeeld door 200 dagloondagen. Het dagloon werd alsnog vastgesteld op € 52,07.

Appellant bleef bezwaar maken. Hij voerde aan dat hij in de referteperiode slechts 89,1 dagen had gewerkt en dat het SV-loon door dat aantal feitelijk gewerkte dagen had moeten worden gedeeld. Ook stelde hij dat het gehanteerde SV-loon niet overeenkwam met het netto loon op zijn loonstroken.

De Raad oordeelt dat het dagloon van € 52,07 juist is vastgesteld. Ten aanzien van de referteperiode stelt de Raad vast dat sprake is van een gebonden bevoegdheid op grond van een algemeen verbindend voorschrift, en beoordeelt of de toepassing ervan in dit geval onredelijk bezwarend is. Dat is volgens de Raad niet het geval: het historisch dagloon is bepalend en de besluitgever maakt geen onderscheid naar de reden waarom in een periode minder loon is ontvangen. Het argument dat de arbeidsdeskundige bij het maatmaninkomen bepaalde periodes buiten beschouwing liet, treft geen doel, omdat de vaststelling van het maatmaninkomen losstaat van de vaststelling van het dagloon.

Over het aantal dagloondagen oordeelt de Raad dat uit artikel 1, tweede lid, van het Dagloonbesluit volgt dat alle doordeweekse dagen als dagloondagen worden aangemerkt, ongeacht of op die dagen feitelijk is gewerkt of loon is genoten. Delen door 89,1 feitelijk gewerkte dagen is dus niet de juiste methode. De verwijzing naar netto loon op loonstroken acht de Raad onvoldoende grond om te twijfelen aan de juistheid van het gehanteerde SV-loon.

Wat betekent deze uitspraak voor de werknemer?

Het WIA-dagloon van € 52,07 zoals vastgesteld in de gewijzigde beslissing op bezwaar van 24 januari 2025 blijft in stand. De loonloze tijdvakken zijn alsnog buiten beschouwing gelaten, maar een verdere aanpassing vanwege de coronamaatregelen of het werkelijke aantal gewerkte dagen is door de Raad afgewezen. Uit de betaalspecificatie van 28 januari 2025 blijkt welk bedrag appellant als gevolg van de gewijzigde beslissing op bezwaar nog tegoed heeft.

Vragen over deze uitspraak

Mag het UWV bij de dagloonberekening een andere referteperiode hanteren als de werknemer door corona minder heeft verdiend?

Nee, de referteperiode volgt dwingend uit de wet en kan niet worden verschoven. De Raad oordeelt dat het historisch dagloon bepalend is en dat de besluitgever geen onderscheid maakt naar de reden waarom in een periode minder loon is ontvangen. Dat een werknemer in andere omstandigheden gewend was meer uren te werken, maakt het niet onevenredig om van het historisch dagloon uit te gaan.

Tellen alleen de dagen waarop ik echt heb gewerkt mee als dagloondagen bij de WIA-dagloonberekening?

Nee, alle doordeweekse dagen in kalendermaanden waarin loon is genoten tellen als dagloondagen. Uit artikel 1, tweede lid, van het Dagloonbesluit volgt dat alle eerste vijf dagen van de kalenderweek dagloondagen zijn. Of op die dagen feitelijk is gewerkt of loon is genoten, is voor het bepalen van het aantal dagloondagen niet relevant.

Heeft de manier waarop de arbeidsdeskundige het maatmaninkomen berekent invloed op de hoogte van het WIA-dagloon?

Nee, de vaststelling van het maatmaninkomen staat los van de vaststelling van het dagloon. De Raad heeft dit meermalen geoordeeld en herhaalt dat in deze uitspraak.

Wat telt als bewijs dat het UWV het verkeerde SV-loon heeft gebruikt bij de dagloonberekening?

Een verwijzing naar het netto loon op loonstroken is onvoldoende. De Raad oordeelt dat de enkele verwijzing naar het op de loonstroken weergegeven netto loon geen aanleiding geeft om te veronderstellen dat het Uwv is uitgegaan van een onjuist bedrag aan SV-loon.

Waarop dit steunt

ECLI:NL:CRVB:2026:488Jurisprudentie

Gepubliceerd 22 april 2026, geraadpleegd 1 augustus 2026

Automatisch samengevat uit de bron hierboven. Niet elke bewering is los aan de bron getoetst; raadpleeg bij twijfel het origineel.

Wat de bron niet zegt

De uitspraak zegt niets over de inhoud van de arbeidsdeskundige beoordeling, de geduide functies of de mate van arbeidsongeschiktheid; alleen de dagloonberekening is in geschil.
De uitspraak laat open of en in hoeverre de uitspraken van 30 juli 2024 (ECLI:NL:CRVB:2024:1523, 1524 en 1525) in andere gevallen tot een ander dagloon leiden; alleen het effect in deze zaak is beoordeeld.
De uitspraak spreekt zich niet uit over de juistheid van de betaalspecificatie van 28 januari 2025; geschillen daarover vallen buiten de omvang van het geding.

13 beweringen met een letterlijk citaat uit de bron

Het Uwv heeft het WIA-dagloon aanvankelijk vastgesteld op € 39,90.
Het WIA-dagloon is hierbij (na indexering) vastgesteld op € 39,90.
Het citaat onderbouwt deze regel niet volledig. De bewering stelt dat het UWV het WIA-dagloon 'aanvankelijk' vastgesteld heeft, maar de quote spreekt alleen van 'vastgesteld' zonder die aanvankelijkheid.
Het totale SV-loon in de referteperiode bedroeg € 9.962,56.
Het gaat daarbij volgens het Uwv om een totaal SV-loon van € 9.962,56.
Het Uwv heeft het SV-loon aanvankelijk gedeeld door 261 dagloondagen.
Dit SV-loon heeft het Uwv gedeeld door 261 dagloondagen.
Het citaat onderbouwt deze regel niet volledig. De bewering stelt dat het UWV het SV-loon 'aanvankelijk' gedeeld heeft, maar de quote spreekt alleen van 'gedeeld' zonder die aanvankelijkheid.
De eerste ziektedag van appellant was 12 augustus 2020.
omdat 12 augustus 2020 de eerste ziektedag van appellant is, de referteperiode op grond van artikel 13, eerste lid, van de Wet WIA en artikel 13, eerste lid, van het Dagloonbesluit werknemersverzekeringen (Dagloonbesluit) loopt van 10 augustus 2019 tot en met 9 augustus 2020.
Bij de gewijzigde beslissing op bezwaar is het dagloon alsnog vastgesteld op € 52,07.
In de gewijzigde beslissing op bezwaar van 24 januari 2025 (bestreden besluit 2) heeft het Uwv het dagloon (na indexering) alsnog vastgesteld op € 52,07.
De twee loonloze tijdvakken die buiten beschouwing zijn gelaten lopen van 4 november 2019 tot en met 31 december 2019 en van 13 juli 2020 tot en met 9 augustus 2020.
Daarbij zijn de periodes van 4 november 2019 tot en met 31 december 2019 en van 13 juli 2020 tot en met 9 augustus 2020, waarin appellant geen loon heeft ontvangen (de zogeheten loonloze tijdvakken), door het Uwv alsnog buiten beschouwing gelaten.
Na het buiten beschouwing laten van de loonloze tijdvakken is het SV-loon gedeeld door 200 dagloondagen.
Het Uwv heeft het totale SVloon dat appellant in de referteperiode heeft genoten vervolgens gedeeld door 200 dagloondagen.
Appellant stelde dat hij slechts 89,1 dagen had gewerkt en dat daardoor door dat aantal gedeeld had moeten worden.
Hij heeft aangevoerd dat hij in de referteperiode slechts 89,1 dagen heeft gewerkt en dus ook slechts over dat aantal dagen loon heeft genoten.
Het citaat onderbouwt deze regel niet volledig. De bewering stelt dat appellant 'daardoor' door dat aantal gedeeld had moeten worden, wat een gevolgtrekking is die de quote niet maakt. De quote zegt alleen dat hij aanvoerde dat door 89,1 gedeeld had moeten worden.
Uit artikel 1, tweede lid, van het Dagloonbesluit volgt dat alle doordeweekse dagen als dagloondagen worden aangemerkt, ongeacht of feitelijk is gewerkt.
Uit artikel 1, tweede lid, van het Dagloonbesluit volgt dat alle doordeweekse dagen als dagloondagen worden aangemerkt. Of op deze dagen feitelijk is gewerkt en of over deze dagen loon is genoten, is voor het bepalen van het aantal dagloondagen dus niet relevant.
De vaststelling van het maatmaninkomen staat los van de vaststelling van het dagloon.
Nog daargelaten dat de Raad meermalen heeft geoordeeld dat de vaststelling van het maatmaninkomen los staat van de vaststelling van het dagloon, blijkt uit de in het dossier aanwezige rapporten van de arbeidsdeskundige en de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep dat ook bij het vaststellen van het maatmaninkomen is uitgegaan van een SV-loon van € 9.962,56.
De Raad oordeelt dat het besluit niet onredelijk bezwarend is omdat de besluitgever geen onderscheid maakt naar de reden waarom minder loon is ontvangen.
De besluitgever heeft hiermee rekening gehouden en maakt daarbij geen onderscheid naar de reden waarom in een periode minder loon is ontvangen. Dat appellant in andere omstandigheden gewend was om meer uren te werken, maakt het niet onevenredig uit te gaan van het historisch dagloon.
Het citaat onderbouwt deze regel niet volledig. De bewering schikt de redenering als 'oordeel van de Raad', maar de quote toont dat dit het oordeel is van 'de besluitgever' (het UWV). Dit voegt toe dat dit een oordeel van de Raad zou zijn.
Het Uwv is veroordeeld in de proceskosten van appellant tot een bedrag van € 4.203,-.
veroordeelt het Uwv in de proceskosten van appellant tot een bedrag van € 4.203,-;
Het Uwv moet het betaalde griffierecht van € 188,- vergoeden.
bepaalt dat het Uwv aan appellant het in beroep en hoger beroep betaalde griffierecht van in totaal € 188,- vergoedt.

Hoe wij dit toetsen

Verwante uitspraken

← Alle jurisprudentie Arbeidsdeskundigloket