Centrale Raad van Beroep

Beëindiging WIA-uitkering blijft in stand na geschil over inkomenberekening AVWB december 2022

Het gaat in deze zaak over de vraag of het Uwv terecht de WIA-uitkering van appellante per 4 oktober 2023 heeft beëindigd, omdat zij met inkomsten uit werk een…

ECLI-nummer: ECLI:NL:CRVB:2026:635Lees de uitspraak
Instantie: Centrale Raad van Beroep
Uitspraakdatum: 20 mei 2026

In het kort

Het Uwv beëindigde de WIA-uitkering van appellante per 4 oktober 2023, omdat zij een jaar lang meer dan 65% van haar maatmaninkomen verdiende.
Het geschil spitste zich toe op het betaalde arbeidsvoorwaardenbedrag (AVWB) in december 2022: € 2.003,94 of € 2.267,90.
De Raad oordeelt dat de berekening van het Uwv correct is, omdat bij het SV-loon en het betaalde AVWB dezelfde bedragen moeten worden gehanteerd.
Appellante had de reiskostenvergoeding van € 263,96 al verdisconteerd in het SV-loon; haar berekening had dit bedrag dubbel afgetrokken.
De Raad bevestigt de aangevallen uitspraak van de rechtbank Den Haag van 19 september 2024 en appellante krijgt geen vergoeding voor proceskosten.

Wat besliste de Centrale Raad van Beroep?

Appellante ontving een WIA-uitkering en werkte daarnaast als leerkracht. Het Uwv beëindigde haar uitkering per 4 oktober 2023, omdat zij gedurende een jaar meer dan 65% van haar maatmaninkomen had verdiend. Appellante bestreed de berekening van haar inkomen over december 2022: zij stelde dat het Uwv het betaalde arbeidsvoorwaardenbedrag (AVWB) te hoog had vastgesteld doordat een bedrag van € 263,96 aan fiscale uitruil van reiskosten ten onrechte in mindering was gebracht op het uitbetaalde AVWB van € 2.267,90, waardoor het Uwv uitkwam op een betaald AVWB van € 2.003,94 in plaats van € 2.267,90.

De Raad verwerpt de redenering van appellante. Appellante had bij haar eigen berekening van het SV-loon wel het bedrag van € 263,96 in mindering gebracht, maar bij het bepalen van het in mindering te brengen betaalde AVWB niet. De Raad oordeelt dat dit inconsequent is: bij de berekening van het SV-loon en bij de berekening van het betaalde AVWB moeten dezelfde bedragen worden gehanteerd. In de lezing van appellante zou de reiskostenvergoeding twee keer worden afgetrokken, eerst via het lagere SV-loon en daarna nogmaals via het hogere niet in aanmerking te nemen AVWB, hetgeen leidt tot een te lage vaststelling van het inkomen.

De Raad verwijst naar eerdere uitspraken (ECLI:NL:CRVB:2019:1835 en ECLI:NL:CRVB:2022:391) waarin is overwogen dat de keuze van een betrokkene om het AVWB in te zetten voor een ander doel, zoals een fiscale uitruil, geen reden is om het inkomen lager vast te stellen. Appellante heeft dat bedrag ingeruild voor een onbelaste reiskostenvergoeding, waardoor haar SV-loon al lager uitkwam. Er is geen aanleiding dit bedrag ook nog eens op te tellen bij het niet in aanmerking te nemen betaalde AVWB.

Omdat het Uwv de juiste bedragen heeft gehanteerd, behoeft de grond dat het Uwv nader onderzoek had moeten doen naar de polisgegevens geen bespreking meer. Het hoger beroep slaagt niet en de beëindiging van de WIA-uitkering blijft in stand.

Wat betekent deze uitspraak voor de werkgever?

Een werkgever die een arbeidsvoorwaardenbedrag splits in een uitbetaald deel en een deel dat de werknemer uitsruilt voor een onbelaste vergoeding, dient er rekening mee te houden dat het Uwv bij de inkomenvaststelling dezelfde bedragen hanteert voor het SV-loon en het betaalde AVWB. De uitruil verlaagt het SV-loon al; het uitgeruilde bedrag telt niet nogmaals mee als niet in aanmerking te nemen AVWB.

Wat betekent deze uitspraak voor de werknemer?

Een werknemer die een deel van zijn arbeidsvoorwaardenbedrag uitsruilt voor een onbelaste reiskostenvergoeding, kan dat bedrag bij de inkomenvaststelling voor de Wet WIA niet ook nog eens aftrekken van het in aanmerking te nemen betaalde AVWB. De Raad oordeelt dat de uitruil al is verdisconteerd in het lagere SV-loon, zodat een verdere verlaging van het vastgestelde inkomen niet aan de orde is.

Vragen over deze uitspraak

Waarom mocht het Uwv het inkomen in december 2022 op € 2.704,36 vaststellen?

Omdat bij de berekening van het SV-loon en het betaalde AVWB dezelfde bedragen moeten worden gehanteerd. Appellante had de reiskostenvergoeding van € 263,96 al in mindering gebracht op het SV-loon, zodat er geen reden was dit bedrag ook nog eens op te tellen bij het niet in aanmerking te nemen AVWB. Dat zou tot een dubbele aftrek en een te lage vaststelling leiden.

Wanneer eindigt een WGA-uitkering bij herstel van verdiencapaciteit?

Op grond van artikel 56, derde lid, van de Wet WIA eindigt het recht op een WGA-uitkering één jaar na de dag waarop de verzekerde niet langer gedeeltelijk arbeidsgeschikt is, omdat hij met arbeid meer verdient dan 65% van het maatmaninkomen per uur.

Wat gebeurt er als een werknemer een deel van zijn arbeidsvoorwaardenbedrag fiscaal uitsruilt voor een reiskostenvergoeding?

De uitruil leidt tot een lager SV-loon. De Raad oordeelt dat er vervolgens geen aanleiding is het inkomen nog verder te verlagen door het uitgeruilde bedrag ook op te tellen bij het niet in aanmerking te nemen betaalde AVWB. De keuze om het AVWB in te zetten voor een ander doel komt voor rekening van de betrokkene.

Moet het Uwv nader onderzoek doen als een werknemer twijfel zaait over de polisgegevens?

In dit geval niet, omdat de Raad heeft vastgesteld dat het Uwv al van de juiste bedragen is uitgegaan. De grond dat nader onderzoek nodig was, behoefde daardoor geen verdere bespreking.

Waarop dit steunt

ECLI:NL:CRVB:2026:635Jurisprudentie

Gepubliceerd 20 mei 2026, geraadpleegd 1 augustus 2026

Automatisch samengevat uit de bron hierboven. Niet elke bewering is los aan de bron getoetst; raadpleeg bij twijfel het origineel.

Wat de bron niet zegt

De uitspraak zegt niets over de hoogte van het maatmaninkomen of de exacte drempelberekening per maand, zodat niet valt na te gaan hoe dicht de andere maanden bij de 65%-grens zaten.
De uitspraak laat in het midden of de werkgever alsnog een gecorrigeerde loonaangifte heeft gedaan of heeft overwogen te doen.
De uitspraak geeft geen oordeel over de vraag of de hoorplicht in bezwaar is geschonden; de rechtbank heeft dat gebrek gepasseerd met artikel 6:22 Awb, maar de Raad komt hier in hoger beroep niet meer op terug.

10 beweringen met een letterlijk citaat uit de bron

Het Uwv beëindigde de WIA-uitkering van appellante per 4 oktober 2023.
Het Uwv heeft bij besluit van 3 augustus 2023 de WIA-uitkering van appellante per 4 oktober 2023 beëindigd, omdat zij met inkomsten uit werk een jaar lang meer dan 65% heeft verdiend dan het loon dat zij verdiende voordat zij ziek werd.
Artikel 56, derde lid, van de Wet WIA bepaalt dat het recht op een WGA-uitkering eindigt één jaar na de dag waarop de verzekerde niet langer gedeeltelijk arbeidsgeschikt is.
Artikel 56, derde lid, van de Wet WIA bepaalt, voor zover hier van belang, dat het recht op een WGA-uitkering van de verzekerde wiens mate van arbeidsongeschiktheid lager is dan 35%, omdat hij met arbeid meer verdient dan 65% van het maatmaninkomen per uur, eindigt één jaar na de dag waarop hij niet langer gedeeltelijk arbeidsgeschikt is.
Het citaat onderbouwt deze regel niet volledig. De bewering geeft een onvolledig beeld van artikel 56. De quote bevat aanvullende voorwaarden: het recht eindigt alleen voor verzekerde met minder dan 35% arbeidsongeschiktheid die met arbeid meer verdient dan 65% van het maatmaninkomen per uur. De bewering laat deze essentiële voorwaarden weg.
Het Uwv stelde het betaalde AVWB in december 2022 vast op € 2.003,94, zijnde € 2.267,90 minus de uitgeruilde reiskostenvergoeding van € 263,96.
€ 4.257,03 (SV-loon) -/- € 0,- (betaalde VT) +/+ € 191,84 (opgebouwde VT) -/- € 2.003,94 (€ 2.267,90 - € 263,96 ) (betaald AVWB) +/+ € 259,43 (opgebouwd AVWB) = € 2.704,36.
Appellante stelde dat het inkomen in december 2022 op € 2.440,40 had moeten worden vastgesteld.
Het inkomen in december 2022 had volgens appellante moeten worden vastgesteld op € 2.440,40.
De Raad oordeelt dat de berekening van appellante inconsequent is, omdat zij de reiskostenvergoeding wel in mindering bracht op het SV-loon maar niet op het betaalde AVWB.
Dit betekent dat appellante bij het berekenen van het SV-loon wél de reiskostenvergoeding van € 263,96 in mindering heeft gebracht en bij het berekenen van het in mindering te brengen betaalde AVWB niet. Dat is inconsequent.
De Raad oordeelt dat de lezing van appellante ertoe zou leiden dat de reiskostenvergoeding twee keer wordt afgetrokken en het inkomen te laag wordt vastgesteld.
In de lezing van appellante zou het inkomen extra worden verlaagd door de reiskostenvergoeding eerst in mindering te brengen op het SV-loon, en daarna nog eens door het bedrag op te tellen bij het bedrag aan AVWB dat niet in aanmerking wordt genomen. Dit leidt tot een te lage vaststelling van het inkomen in december 2022.
De Raad verwijst naar eerdere uitspraken waaruit volgt dat de keuze om het AVWB in te zetten voor een ander doel geen reden is het inkomen lager vast te stellen.
In eerdere uitspraken heeft de Raad overwogen dat op grond van artikel 4:1, achtste lid, van het AIB, voor VT en AVWB wordt uitgegaan van de per tijdvak opgebouwde bedragen, in plaats van de uitbetaalde bedragen. Daarbij heeft de Raad overwogen dat de omstandigheid dat aan de betrokkenen in die zaken een lager bedrag aan AVWB is uitbetaald dan het totaal van het opgebouwde bedrag, het gevolg is van de keuze die betrokkenen hebben gemaakt om dat bestanddeel in te zetten voor een ander doel.
Appellante ontving voor de uitgeruilde € 263,96 een fiscaal onbelaste reiskostenvergoeding, waardoor haar SV-loon al lager uitkwam.
Appellante heeft voor het ingezette bedrag van € 263,96 extra reiskostenvergoeding ontvangen in de vorm van een fiscaal onbelaste uitruil van reiskosten. Deze uitruil heeft geleid tot een lager SV-loon.
De grond over nader onderzoek naar de polisgegevens behoeft geen bespreking, omdat het Uwv van de juiste bedragen is uitgegaan.
Nu uit 5.4 tot en met 5.7 volgt dat het Uwv van de juiste bedragen is uitgegaan bij het vaststellen van het inkomen van appellante, behoeft deze grond geen bespreking meer.
De Raad bevestigt de aangevallen uitspraak en appellante krijgt geen vergoeding voor proceskosten en griffierecht.
Omdat het hoger beroep niet slaagt, krijgt appellante geen vergoeding voor haar proceskosten en het betaalde griffierecht.
Het citaat onderbouwt deze regel niet volledig. De bewering stelt dat de Raad 'de aangevallen uitspraak bevestigt', maar de quote zegt alleen dat het hoger beroep niet slaagt. Dit is niet hetzelfde als een bevestiging van de uitspraak.

Hoe wij dit toetsen

Verwante uitspraken

← Alle jurisprudentie Arbeidsdeskundigloket