Uwv hoeft niet terug te komen van WAO-besluit van 28 september 2020 omdat appellant geen nieuwe feiten of omstandigheden heeft aangevoerd

Appellant, voormalig timmerman, is sinds 21 april 1997 in het bezit van een WAO-uitkering. Na een tijdelijke verhoging naar 80 tot 100% werd de uitkering bij besluit van 28 september 2020 per 14 oktober 2020 vastgesteld op de klasse 35 tot 45%, omdat de verzekeringsarts bezwaar en beroep had gecorrigeerd dat hart- en psychische klachten niet voortvloeien uit dezelfde ziekteoorzaak als de rugklachten waarvoor de arbeidsongeschiktheid destijds is vastgesteld. Appellant heeft voor de vierde maal verzocht om herziening, met het standpunt dat hij vanaf 21 april 1997 recht heeft op een uitkering naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 80 tot 100%.

Het Uwv heeft het herzieningsverzoek bij besluit van 26 september 2023 afgewezen, het bezwaar daartegen bij besluit van 27 februari 2024 ongegrond verklaard, en de rechtbank Den Haag heeft het beroep op 11 maart 2025 ongegrond verklaard. De Centrale Raad van Beroep bevestigt die uitspraak.

De Raad toetst of het Uwv zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat er geen nieuw gebleken feiten of veranderde omstandigheden zijn, en of de weigering evident onredelijk is. De Raad concludeert dat beide vragen ontkennend moeten worden beantwoord. De door appellant overgelegde stukken over hartklachten en beroertes, waaronder een hersenbloeding op 4 september 2023, maken de beoordeling niet anders, omdat die klachten buiten aanmerking moeten blijven: appellant is alleen verzekerd voor beperkingen als gevolg van zijn rugklachten. Stukken die een toename van rugklachten aantonen heeft appellant niet overgelegd.

Het argument dat het Uwv appellant had moeten waarschuwen voor de gevolgen van het maken van bezwaar, en dat daarmee sprake is van strijd met diverse rechtsbeginselen, kwalificeert de Raad als een nieuw argument maar niet als een nieuw feit of omstandigheid in de zin van artikel 4:6 van de Awb. Bovendien is dit in essentie een herhaling van het eerder aangevoerde standpunt over reformatio in peius, waarover de Raad al oordeelde in de uitspraak van 10 mei 2023. De Raad bevestigt dat er geen rechtsbeginsel bestaat dat eraan in de weg staat dat het Uwv een geconstateerde onjuistheid in het kader van de heroverweging corrigeert met ingang van een toekomende datum.

De FML van 25 juni 2020 is in eerdere procedures al toereikend bevonden voor de rugafwijkingen. Appellant ontvangt geen vergoeding voor griffierecht.

De uitkering blijft vastgesteld op de klasse 35 tot 45% met ingang van 14 oktober 2020; het vierde herzieningsverzoek heeft daar niets aan veranderd. Medische stukken over hart- en psychische klachten, ook een hersenbloeding, kunnen de beoordeling niet ten gunste keren omdat de verzekering alleen de rugklachten dekt. Alleen bewijs van een toename van de rugklachten zelf zou als nieuw feit in aanmerking kunnen komen, maar dergelijke stukken zijn niet overgelegd.