Wajong-uitkering geweigerd omdat behandelmogelijkheden duurzaamheid van arbeidsongeschiktheid uitsluiten

Appellante, geboren in 1999, vroeg in juli 2021 een Wajong-uitkering aan. Het Uwv weigerde die bij besluit van 30 augustus 2021 omdat het ontbreken van arbeidsvermogen niet duurzaam was. In januari 2022 deed appellante een nieuwe aanvraag, die het Uwv opvatte als een verzoek om terug te komen van het eerdere besluit. Dat verzoek werd afgewezen wegens het ontbreken van nieuwe feiten of omstandigheden. Na ongegrondverklaring van het bezwaar en het beroep bij de rechtbank Limburg stelde appellante hoger beroep in bij de Centrale Raad van Beroep.

De Raad beoordeelde twee vragen: zijn er nieuwe feiten of omstandigheden die een heroverweging rechtvaardigen, en slaagt het beroep op de regeling bij toegenomen arbeidsongeschiktheid?

Op de eerste vraag oordeelde de Raad dat de bij de nieuwe aanvraag meegestuurde medische verklaringen al bij de eerste aanvraag waren overgelegd en beoordeeld. De informatie van Vincent van Gogh GGZ en Co-eur bevestigde juist de eerdere inschatting van de verzekeringsarts, omdat beide behandelaars melding maakten van behandelmogelijkheden. Het tijdsverloop van de klachten en het uitblijven van behandelsucces zijn geen relevante nieuwe feiten, omdat het gaat om de inschatting van de kansen op verbetering op de datum in geding, 12 augustus 2021, en achteraf gebleken uitblijven van verbetering daarin geen rol mag spelen.

Op de tweede vraag beoordeelde de Raad de periode van 12 augustus 2021 tot 17 januari 2022. De verzekeringsarts bezwaar en beroep had gemotiveerd dat in die periode behandelmogelijkheden bestonden: door behandeling van de angstklachten kon worden verwacht dat appellante basale werknemersvaardigheden zou kunnen ontwikkelen. De stelling dat appellante vanwege haar problematiek de behandelingen niet kon volgen, verwierp de Raad. Uit de brief van Vincent van Gogh GGZ van 15 november 2021 bleek dat appellante de behandeling zelf staakte door gebrek aan motivatie en ziektewinst, en dat het behandeladvies bleef gelden. De in hoger beroep overgelegde neurologische informatie uit 2024 en 2025 zag niet op de angstklachten die het arbeidsvermogen belemmerden en betrof bovendien niet de relevante periode.

De Raad bevestigde de aangevallen uitspraak. Appellante kreeg geen vergoeding voor proceskosten of griffierecht.

De Raad bevestigde dat de weigering van de Wajong-uitkering in stand blijft en dat appellante geen recht heeft op een uitkering. Het zelf staken van een behandeling, ook als dat door de eigen problematiek wordt ervaren als onvermijdelijk, telt voor de beoordeling van duurzaamheid niet als bewijs dat behandeling niet meer mogelijk is, zolang het behandeladvies blijft gelden. Appellante krijgt geen vergoeding voor proceskosten of het betaalde griffierecht.