Wajong-uitkering terecht geweigerd omdat appellant in de periode van zijn achttiende tot zijn 23e jaar over arbeidsvermogen beschikte

Appellant, geboren in 1995, vroeg op 31 maart 2023 een Wajong-uitkering aan wegens pijn, vermoeidheid, eetproblemen en psychische klachten. Het Uwv stelde bij het primaire besluit vast dat appellant op de datum van de aanvraag geen arbeidsvermogen had, maar dat dit niet duurzaam was. In bezwaar bleef het Uwv bij die conclusie. De rechtbank Rotterdam verklaarde het beroep ongegrond.

In hoger beroep nam het Uwv een nieuw standpunt in. Omdat sprake was van een laattijdige aanvraag, onderzocht het Uwv alsnog wanneer het arbeidsvermogen verloren was gegaan. Op basis van rapporten van de verzekeringsarts bezwaar en beroep van 12 mei 2025 en de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep van 23 juni 2025 concludeerde het Uwv dat appellant in de Wajong-relevante periode van zijn achttiende tot zijn 23e jaar (2013-2018) over arbeidsvermogen beschikte. Daarmee voldoet hij niet aan de voorwaarden van artikel 1a:1, eerste lid aanhef en onder a, en tweede lid, van de Wajong.

De Centrale Raad van Beroep onderschreef dit nadere standpunt. Medisch oordeelde de verzekeringsarts bezwaar en beroep dat uit de beschikbare informatie niet blijkt dat appellant in de relevante periode niet vier uur per dag belastbaar was of niet een uur aaneengesloten kon werken. Dat de huisarts in 2013 een dysthyme stoornis en darmklachten registreerde, maakt dat niet anders: een diagnose betekent niet dat de beperkingen die daaruit voortvloeien zonder meer vastgesteld kunnen worden. De medische situatie in 2022 was wel goed in kaart te brengen, omdat de huisarts appellant in februari 2022 voor het eerst zag wegens ernstige psychische problematiek.

Arbeidskundig wees de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep op de feitelijke werkzaamheden die appellant in de periode 2013-2018 heeft verricht: krantenbezorger van 2009 tot 2021, ondersteuner/schoonmaker in een revalidatiecentrum gedurende vijf maanden in 2014, en postbezorger van mei 2017 tot augustus 2018. Daarmee toonde appellant in de praktijk aan over basale werknemersvaardigheden te beschikken. De Raad achtte die toelichting niet onjuist.

Omdat het bestreden besluit pas in hoger beroep toereikend gemotiveerd was op het punt van het arbeidsvermogen in de relevante periode, was sprake van schending van artikel 7:12, eerste lid, van de Awb. De Raad passeerde dit gebrek met toepassing van artikel 6:22 van de Awb, omdat aannemelijk is dat appellant daardoor niet is benadeeld. Het Uwv werd veroordeeld in de proceskosten van appellant in beroep en hoger beroep tot een bedrag van in totaal 3.736 euro.

De Wajong-uitkering is definitief geweigerd omdat de Raad heeft geoordeeld dat appellant in de periode van zijn 18e tot zijn 23e jaar over arbeidsvermogen beschikte. Zijn feitelijke werkzaamheden in die periode, waaronder vijf maanden als ondersteuner/schoonmaker in 2014 en ruim een jaar als postbezorger van mei 2017 tot augustus 2018, zijn daarvoor doorslaggevend geacht. Hoewel het bestreden besluit een motiveringsgebrek bevatte, heeft de Raad dat gebrek gepasseerd en het Uwv veroordeeld in de proceskosten tot een bedrag van 3.736 euro en tot vergoeding van het griffierecht van 189 euro.