Centrale Raad van Beroep kent Wajong-uitkering toe omdat het Uwv de niet-duurzaamheid van het ontbreken van arbeidsvermogen onvoldoende heeft gemotiveerd

Appellant, geboren in 2005, vroeg een Wajong-uitkering aan omdat hij op zijn achttiende verjaardag geen arbeidsvermogen had. Het Uwv weigerde de uitkering omdat het ontbreken van arbeidsvermogen volgens het Uwv niet duurzaam was. De rechtbank Midden-Nederland liet dit besluit in stand. De Centrale Raad van Beroep vernietigde de aangevallen uitspraak en kende appellant alsnog een Wajong-uitkering toe met ingang van zijn achttiende verjaardag.

Niet in geschil was dat appellant op zijn achttiende geen arbeidsvermogen had: hij beschikte niet over basale werknemersvaardigheden en kon niet aaneengesloten werken gedurende ten minste een uur. Het geschil draaide uitsluitend om de duurzaamheid van dat ontbreken.

De Raad stelde voorop dat het Uwv aannemelijk moet maken dat niet uitgesloten is dat op termijn arbeidsvermogen kan ontstaan. De verzekeringsarts bezwaar en beroep baseerde zijn standpunt hoofdzakelijk op de mogelijke rijping en ontwikkeling van het brein bij jongvolwassenen tot ongeveer het 28e levensjaar. De Raad achtte deze motivering te algemeen. Vaste rechtspraak vereist dat de motivering voldoende toegespitst is op de concrete situatie van de betrokkene. De brief van GZ-psycholoog Looij uit 2022 waarop de verzekeringsarts bezwaar en beroep zich beriep, zag op de ontwikkeling tot het zestiende jaar en bevatte onvoldoende concrete aanwijzingen voor het ontwikkelen van participatiemogelijkheden na het achttiende jaar.

Ook de brief van zorgcoördinator Visser van 21 augustus 2024, die de rechtbank als bevestiging had aangemerkt, achtte de Raad onvoldoende: die brief was niet opgesteld door een arts en de bewoordingen over groei en ontwikkeling waren te algemeen.

Daarnaast schoot de motivering tekort voor zover het de verstandelijke beperking van appellant betrof. Het Compendium Participatiewet vermeldt dat bij een matige verstandelijke beperking de groei van mogelijkheden ook na het achttiende jaar beperkt is. De Raad had hierover vragen gesteld aan de verzekeringsarts bezwaar en beroep, maar deze bleven onbeantwoord, ook na een herhaald verzoek. Hetzelfde gold voor vragen over de voorwaarden waaronder de gestelde ontwikkeling zou kunnen plaatsvinden.

Nu het Uwv er niet in slaagde aannemelijk te maken dat niet is uitgesloten dat op termijn arbeidsvermogen zal kunnen ontstaan, oordeelde de Raad dat het ontbreken van arbeidsvermogen duurzaam is. De Raad voorzag zelf in de zaak en kende appellant een Wajong-uitkering toe met ingang van zijn achttiende verjaardag. Het Uwv werd veroordeeld in de proceskosten van appellant tot een bedrag van 3.468 euro en diende het griffierecht van 189 euro te vergoeden.

De Centrale Raad van Beroep heeft geoordeeld dat appellant recht heeft op een Wajong-uitkering met ingang van zijn 18e verjaardag in 2023, omdat het Uwv niet aannemelijk heeft gemaakt dat het ontbreken van arbeidsvermogen niet duurzaam is. Het Uwv kan de weigering van een Wajong-uitkering niet alleen baseren op een algemene redenering over hersenontwikkeling; de motivering moet aansluiten op de concrete medische situatie van de betrokkene. Als het Uwv vragen van de Raad over de verstandelijke beperking en de voorwaarden voor ontwikkeling onbeantwoord laat, werkt dat in het nadeel van het Uwv.