Centrale Raad van Beroep

Vervallen urenbeperking bij pijnsyndroom leidt niet tot WIA-recht als arts voldoende motiveert waarom urenbeperking niet aangewezen is

Weigering WIA-uitkering toe te kennen omdat appellant minder dan 35% arbeidsongeschikt is. Voldoende medische en arbeidskundige onderbouwing.

ECLI-nummer: ECLI:NL:CRVB:2025:1533Lees de uitspraak
Instantie: Centrale Raad van Beroep
Uitspraakdatum: 8 oktober 2025

In het kort

Het Uwv weigerde appellant per 20 juli 2022 een WIA-uitkering omdat hij minder dan 35% arbeidsongeschikt werd geacht.
De urenbeperking tot 30 uur per week uit de eerste FML van 18 juli 2022 verviel in de gewijzigde FML van 22 november 2022 na bezwaar.
Appellant berekende dat bij handhaving van de urenbeperking zijn arbeidsongeschiktheid op 40,69% zou uitkomen.
De Raad aanvaardt dat pijnsyndromen in het algemeen aanleiding kunnen geven voor een urenbeperking, maar oordeelt dat de verzekeringsarts bezwaar en beroep vold
De EZWb-vaststelling uit 2021 dat appellant geen benutbare mogelijkheden had, woog de Raad niet mee omdat de WIA-beoordeling een nieuwe beoordeling op een ander

Wat besliste de Centrale Raad van Beroep?

Appellant was werkzaam als portier/beveiliger en ICT-medewerker voor gemiddeld 50,49 uur per week. Na een auto-ongeval op 14 juli 2020 meldde hij zich ziek met lichamelijke en later ook psychische klachten. Bij de WIA-beoordeling stelde het Uwv dat hij minder dan 35% arbeidsongeschikt was en weigerde een uitkering per 20 juli 2022. Appellant bestreed dit, met als kernpunt dat de urenbeperking tot 30 uur per week die in de eerste FML van 18 juli 2022 was opgenomen, in bezwaar ten onrechte was komen te vervallen.

Appellant berekende dat bij handhaving van die urenbeperking de arbeidsongeschiktheid op 40,69% zou uitkomen, waarmee hij wel in aanmerking zou komen voor een WIA-uitkering. Hij wees daarnaast op de Eerstejaarsziektewetbeoordeling (EZWb) uit 2021, waarbij was vastgesteld dat hij geen benutbare mogelijkheden had, als onderbouwing dat zijn beperkingen bij de WIA-beoordeling waren onderschat.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat het medisch onderzoek zorgvuldig is verricht. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft appellant op een spreekuur fysiek en psychisch onderzocht, aanvullende informatie bij de huisarts opgevraagd en deze informatie kenbaar betrokken bij de heroverweging. De klachten zijn geduid als een Whiplash Associated Disorder graad I/II, waarbij geen gevaar voor beschadiging bij belasting bestaat.

Ten aanzien van de urenbeperking erkent de verzekeringsarts bezwaar en beroep dat pijnsyndromen in het algemeen aanleiding kunnen geven voor een urenbeperking op basis van de Standaard Duurbelastbaarheid in Arbeid. Hij motiveert echter waarom dat bij appellant niet het geval is: geen tekenen van vermoeidheid of pijn tijdens het spreekuur, geen afwijkingen in medische informatie die ernstige pijn aannemelijk maken, en een advies van behandelaren om meer te bewegen zonder voorschrift om overdag te rusten. De Raad volgt deze motivering en wijst het verzoek om een deskundige te benoemen af bij gebrek aan de daarvoor benodigde twijfel aan de juistheid van de medische beoordeling.

De uitkomst van de EZWb leidt niet tot een ander oordeel, omdat het bij de WIA-beoordeling gaat om een nieuwe beoordeling op een andere datum, en de EZWb uitsluitend op basis van een telefonisch spreekuur tot stand was gekomen. Het hoger beroep slaagt niet.

Wat betekent deze uitspraak voor de werknemer?

De weigering van de WIA-uitkering per 20 juli 2022 blijft in stand, omdat de Raad de medische en arbeidskundige beoordeling van het Uwv onderschrijft. Het centrale argument dat de urenbeperking tot 30 uur per week ten onrechte is vervallen, is door de Raad verworpen omdat de verzekeringsarts bezwaar en beroep voldoende heeft gemotiveerd waarom die urenbeperking bij appellant niet aangewezen is. Dat bij de EZWb in 2021 geen benutbare mogelijkheden waren vastgesteld, verandert niets aan de uitkomst, omdat de WIA-beoordeling een zelfstandige beoordeling op een andere datum betreft.

Vragen over deze uitspraak

Mag een verzekeringsarts bezwaar en beroep een urenbeperking laten vervallen ten opzichte van de eerste FML?

Ja, dat mag, mits hij inzichtelijk en deugdelijk motiveert waarom hiertoe wordt overgegaan. De Raad bevestigt dat de verzekeringsarts bezwaar en beroep aan die motiveringsplicht heeft voldaan door te wijzen op het ontbreken van tekenen van vermoeidheid of pijn tijdens het spreekuur, het ontbreken van afwijkingen in specialistenbrieven en het advies van behandelaren om meer te bewegen.

Telt de uitkomst van de Eerstejaarsziektewetbeoordeling mee bij de WIA-beoordeling?

Niet zonder meer. De Raad oordeelt dat de WIA-beoordeling een herbeoordeling betreft waarbij de medische situatie opnieuw en op een nieuwe datum wordt onderzocht. Bovendien was de EZWb uitsluitend gebaseerd op een telefonisch spreekuur, zonder volledige beoordeling van de mogelijkheden voor gangbare arbeid.

Wanneer wijst de Raad een verzoek om een deskundige te benoemen toe?

Alleen als er twijfel bestaat aan de juistheid van de medische beoordeling. Omdat die twijfel hier ontbrak, wees de Raad het verzoek af.

Kan een pijnsyndroom aanleiding zijn voor een urenbeperking op grond van de Standaard Duurbelastbaarheid in Arbeid?

Ja, de Standaard benoemt dat pijn kan leiden tot een dermate groot verlies van energie dat een noodzakelijke urenbeperking aan de orde kan zijn. Of die urenbeperking ook daadwerkelijk geldt, hangt af van de individuele medische situatie en de motivering van de verzekeringsarts.

Waarop dit steunt

ECLI:NL:CRVB:2025:1533Jurisprudentie

Gepubliceerd 8 oktober 2025, geraadpleegd 1 augustus 2026

Automatisch samengevat uit de bron hierboven. Niet elke bewering is los aan de bron getoetst; raadpleeg bij twijfel het origineel.

Wat de bron niet zegt

De uitspraak vermeldt niet welke functies door de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep zijn geselecteerd en waarom die passend zijn bevonden.
De uitspraak gaat niet in op de specifieke beperkingen die wel in de FML van 22 november 2022 zijn opgenomen, anders dan dat zware fysieke belasting vermeden dient te worden en wisselen van houding moet worden gefaciliteerd.
De uitspraak maakt niet duidelijk welke psychische beperkingen zijn vastgesteld en hoe die zijn neergelegd in de FML.

12 beweringen met een letterlijk citaat uit de bron

Appellant meldde zich op 22 juli 2020 ziek vanwege een auto-ongeval op 14 juli 2020.
Op 22 juli 2020 heeft appellant zich, vanuit de situatie dat hij een uitkering ontving op grond van de Werkloosheidswet, ziekgemeld met lichamelijke klachten vanwege een eenzijdig auto-ongeval op 14 juli 2020.
Het Uwv weigerde appellant per 20 juli 2022 een WIA-uitkering omdat hij minder dan 35% arbeidsongeschikt is.
Het Uwv heeft bij besluit van 25 juli 2022 geweigerd appellant met ingang van 20 juli 2022 (datum in geding) een WIA-uitkering toe te kennen, omdat hij minder dan 35% arbeidsongeschikt is.
De eerste FML dateert van 18 juli 2022 en bevatte een urenbeperking tot 30 uur per week.
Hij is het er in het bijzonder niet mee eens dat de urenbeperking tot 30 uur per week die was opgenomen in de FML van 18 juli 2022 in bezwaar is komen te vervallen.
In bezwaar is een gewijzigde FML van 22 november 2022 vastgesteld.
Hieraan ligt een rapport van een verzekeringsarts bezwaar en beroep, een gewijzigde FML van 22 november 2022 en een rapport van een arbeidsdeskundige bezwaar en beroep ten grondslag.
Het citaat onderbouwt deze regel niet volledig. De quote zegt dat de gewijzigde FML van 22 november 2022 aan het rapport ligt ten grondslag, maar niet dat deze 'in bezwaar' is vastgesteld. Dit voegt een procedureel moment toe.
Appellant berekende dat met de urenbeperking zijn arbeidsongeschiktheid op 40,69% zou uitkomen.
Appellant heeft berekend dat als de urenbeperking nog zou gelden, de mate van arbeidsongeschiktheid uit zou komen op 40,69% en hij dus wel in aanmerking zou komen voor een WIA-uitkering.
Op grond van artikel 5 van de Wet WIA bestaat recht op een WIA-uitkering bij ten minste 35% arbeidsongeschiktheid.
Op grond van artikel 5 van de Wet WIA bestaat recht op een WIA-uitkering als een betrokkene ten minste 35% arbeidsongeschikt is.
De klachten zijn geduid als Whiplash Associated Disorder graad I/II, waarbij geen gevaar voor beschadiging bij belasting bestaat.
De klachten zijn geduid als een Whiplash Associated Disorder graad I/II. Er is bij deze problematiek geen gevaar voor beschadiging bij belasting.
De verzekeringsarts bezwaar en beroep erkent dat pijnsyndromen in het algemeen aanleiding kunnen zijn voor een urenbeperking op basis van de Standaard Duurbelastbaarheid in Arbeid.
In een rapport van 1 november 2024 heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep toegelicht dat in de Standaard inderdaad wordt benoemd dat pijn kan leiden tot een dermate groot verlies van energie dat sprake kan zijn van een noodzakelijke urenbeperking.
De verzekeringsarts bezwaar en beroep motiveerde de afwezigheid van een urenbeperking onder andere met het ontbreken van tekenen van vermoeidheid of pijn tijdens het spreekuur en het advies van behandelaren om meer te bewegen.
Ook heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep erop gewezen dat er gedurende het spreekuur geen tekenen van vermoeidheid of pijn waren … De behandelaren adviseren appellant om meer te bewegen. Er is geen advies gegeven om op vaste momenten overdag te rusten.
De EZWb in 2021 leidde niet tot een andere uitkomst omdat het bij de WIA-beoordeling gaat om een nieuwe beoordeling op een andere datum en de EZWb uitsluitend telefonisch heeft plaatsgevonden.
De rechtbank heeft terecht overwogen dat het bij de WIA-beoordeling gaat om een nieuwe beoordeling die ziet op een andere datum. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft er bovendien terecht op gewezen dat bij de EZWb uitsluitend een telefonisch spreekuur heeft plaatsgevonden.
Het verzoek om een deskundige te benoemen is afgewezen bij gebrek aan de benodigde twijfel aan de juistheid van de medische beoordeling.
Omdat de daarvoor benodigde twijfel aan de juistheid van de medische beoordeling ontbreekt, wordt het verzoek van appellant om een deskundige te benoemen afgewezen.
Appellant werkte voor het laatste als portier/beveiliger en ICT-medewerker voor gemiddeld 50,49 uur per week.
Appellant heeft voor het laatst gewerkt als portier/beveiliger en ICT-medewerker voor in totaal gemiddeld 50,49 uur per week.

Hoe wij dit toetsen

Verwante uitspraken

← Alle jurisprudentie Arbeidsdeskundigloket