Centrale Raad van Beroep

Raad bevestigt weigering om IVA-uitkering eerder dan 31 augustus 2016 te laten ingaan bij bipolaire stoornis met perioden van werken

Weigering om terug te komen van het besluit 4 december 2017 waarbij aan appellant per 30 augustus 2016 een IVA-uitkering is toegekend.

ECLI-nummer: ECLI:NL:CRVB:2025:1275Lees de uitspraak
Instantie: Centrale Raad van Beroep
Uitspraakdatum: 13 augustus 2025

In het kort

Het Uwv kent appellant met ingang van 31 augustus 2016 een IVA-uitkering toe; zijn verzoek de ingangsdatum te vervroegen naar 1 juli 2012 wordt afgewezen.
De brief van de bedrijfsarts van 8 augustus 2022, die de hersteldmelding per 1 oktober 2011 achteraf onjuist acht, levert geen nieuw feit op in de zin van artik
Een bipolaire stoornis leidt volgens de verzekeringsarts bezwaar en beroep niet zonder meer tot volledige en duurzame arbeidsongeschiktheid, ook niet bij meerde
Appellant werkte na 2010 in meerdere perioden voltijds; dit toont verdiencapaciteit die de claim op doorlopende arbeidsongeschiktheid weerlegt.
Het Uwv wordt veroordeeld tot vergoeding van proceskosten van € 4.135,90 en griffierecht van € 188,00.

Wat besliste de Centrale Raad van Beroep?

Appellant, geboren in 1983 en gediagnosticeerd met een bipolaire stoornis dan wel schizo-affectieve stoornis, ontving sinds 31 augustus 2016 een IVA-uitkering. Hij verzocht het Uwv in 2022 terug te komen van het toekenningsbesluit van 4 december 2017 en de ingangsdatum te vervroegen naar 1 juli 2012, uitgaande van 1 juli 2010 als eerste ziektedag. Daarnaast verzocht hij om doorlopende arbeidsongeschiktheid vanaf 1 juli 2010 te erkennen.

Het Uwv wees beide verzoeken af. De weigering om terug te komen was gebaseerd op het ontbreken van nieuwe feiten of omstandigheden in de zin van artikel 4:6 van de Awb. De weigering om doorlopende arbeidsongeschiktheid aan te nemen was gebaseerd op het oordeel dat appellant na 2010 meerdere perioden had gewerkt en daarmee verdiencapaciteit had getoond.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de uitspraak van de rechtbank Noord-Nederland en honoreert geen van de hoger beroepsgronden.

Ten aanzien van de artikel 4:6-toets oordeelt de Raad dat de brief van de bedrijfsarts van 8 augustus 2022 geen nieuw gebleken feit oplevert. Die brief bevat een nieuw medisch oordeel op basis van feiten die al bekend waren bij het besluit van 4 december 2017, en een andere interpretatie van een eerder bekend feitencomplex kwalificeert niet als nieuw feit. De Raad oordeelt vervolgens dat de weigering ook niet evident onredelijk is: de onmiskenbare onjuistheid van het besluit van 4 december 2017 is niet aannemelijk gemaakt, omdat de beantwoording van de opgeworpen vragen vatbaar is voor discussie en nader onderzoek zou vergen.

Ten aanzien van de doorlopende arbeidsongeschiktheid onderschrijft de Raad twee dragende argumenten van het Uwv: het algemene medische oordeel dat een bipolaire stoornis niet zonder meer volledige en duurzame arbeidsongeschiktheid meebrengt, en de feitelijke verdiencapaciteit die appellant in meerdere perioden na juli 2010 heeft getoond. Dat het werken zijn psychische problemen zou hebben veroorzaakt, is niet door een arts of psychiater onderbouwd.

De Raad passeert een procedureel gebrek in bestreden besluit 2 met toepassing van artikel 6:22 van de Awb: het Uwv had de datum van herstel voor eigen werk gedurende de beroepsprocedure gecorrigeerd van 16 augustus 2010 naar 1 oktober 2011, maar dit gebrek heeft appellant niet benadeeld. Het Uwv wordt wel veroordeeld tot vergoeding van proceskosten van in totaal € 4.135,90 en tot terugbetaling van griffierecht van € 188,00.

Wat betekent deze uitspraak voor de werknemer?

De IVA-uitkering gaat niet eerder in dan 31 augustus 2016, ook al staat vast dat appellant al jaren vóór die datum ernstige psychische klachten had. De Raad oordeelt dat de perioden waarin appellant na 2010 voltijds werkte, aantonen dat hij in die perioden verdiencapaciteit had en dus niet voldeed aan de maatstaf voor volledige en duurzame arbeidsongeschiktheid. Een bedrijfsartsbrief die achteraf stelt dat eerdere hersteldmeldingen onjuist waren, levert geen nieuw feit op en kan de ingangsdatum niet alsnog vervroegen.

Vragen over deze uitspraak

Wat telt als nieuw feit bij een verzoek om terug te komen van een WIA-besluit?

Feiten of omstandigheden die na het eerdere besluit zijn voorgevallen, of die vóór dat besluit zijn voorgevallen maar niet eerder konden worden aangevoerd. Een andere interpretatie van de problematiek of een andere diagnose bij een eerder bekend feitencomplex is geen nieuw feit. Bewijsstukken van al eerder gestelde feiten kunnen wel kwalificeren als die stukken niet eerder konden worden overgelegd.

Kan iemand met een bipolaire stoornis toch niet volledig arbeidsongeschikt zijn als hij ook perioden heeft gewerkt?

Ja, dat oordeelt de Raad hier. De aanwezigheid van een bipolaire stoornis leidt niet zonder meer tot volledige en duurzame arbeidsongeschiktheid, ook niet bij meerdere klinische opnames. Dat appellant telkens na manische perioden weer ging werken, biedt onvoldoende basis voor de conclusie dat hij in die werkperioden toch volledig arbeidsongeschikt was.

Wanneer is een weigering om terug te komen van een besluit evident onredelijk?

Als de onmiskenbare onjuistheid van het oorspronkelijke besluit aannemelijk is gemaakt. De maatstaf is of een oppervlakkige inhoudelijke beoordeling of een summier onderzoek voldoende zou zijn om tot de conclusie te komen dat het besluit fout was. Als de opgeworpen vragen vatbaar zijn voor discussie en nader onderzoek vergen, is de onjuistheid niet onmiskenbaar.

Wat gebeurt er als het Uwv een besluit pas tijdens de beroepsprocedure voldoende motiveert?

De Raad kan het motiveringsgebrek passeren met toepassing van artikel 6:22 van de Awb als aannemelijk is dat appellant daardoor niet is benadeeld. In deze zaak corrigeerde het Uwv de herstelmelding van 16 augustus 2010 naar 1 oktober 2011 tijdens de beroepsprocedure; de Raad paste artikel 6:22 toe maar veroordeelde het Uwv wel tot vergoeding van proceskosten.

Waarop dit steunt

ECLI:NL:CRVB:2025:1275Jurisprudentie

Gepubliceerd 13 augustus 2025, geraadpleegd 1 augustus 2026

Automatisch samengevat uit de bron hierboven. Niet elke bewering is los aan de bron getoetst; raadpleeg bij twijfel het origineel.

Wat de bron niet zegt

De uitspraak zegt niets over de concrete inhoud van de FML die aan het besluit van 4 december 2017 ten grondslag lag.
De uitspraak laat open of bij een toekomstige verslechtering van de medische situatie een nieuwe WIA-aanvraag tot een andere uitkomst zou kunnen leiden.
De uitspraak bespreekt niet of appellant enig recht heeft op nabetaling over de periode tussen 1 juli 2010 en 31 augustus 2016 via een andere route.
De uitspraak vermeldt niet welke functies eventueel zijn geduid in de arbeidskundige beoordeling die aan de toekenning per 31 augustus 2016 ten grondslag lag.

13 beweringen met een letterlijk citaat uit de bron

Het Uwv heeft appellant bij besluit van 4 december 2017 met ingang van 31 augustus 2016 een IVA-uitkering toegekend.
Het Uwv heeft het besluit van 12 juli 2016 ingetrokken en appellant bij besluit van 4 december 2017 met ingang van 31 augustus 2016 een IVA-uitkering toegekend, omdat hij volledig en duurzaam arbeidsongeschikt wordt geacht.
Appellant heeft in februari 2022 verzocht om de ingangsdatum van de IVA-uitkering te wijzigen naar 1 juli 2012, uitgaande van 1 juli 2010 als eerste ziektedag.
In een brief van 7 februari 2022 heeft appellant het Uwv verzocht terug te komen van het besluit van 4 december 2017. Appellant stelt dat moet worden uitgegaan van 1 juli 2010 als eerste ziektedag, wat volgens hem moet leiden tot wijziging van de ingangsdatum van de IVA-uitkering naar 1 juli 2012.
De weigering om terug te komen van het besluit van 4 december 2017 is gebaseerd op het ontbreken van nieuwe feiten of veranderde omstandigheden in de zin van artikel 4:6 van de Awb.
Bij besluit van 8 maart 2022 heeft het Uwv het verzoek om terug te komen van het besluit van 4 december 2017 afgewezen, omdat niet gebleken is van nieuwe feiten of veranderde omstandigheden zoals bedoeld in artikel 4:6 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb).
De bedrijfsarts heeft in een brief van 8 augustus 2022 geconcludeerd dat de hersteldmelding per 1 oktober 2011 achteraf onjuist was.
Daarbij heeft appellant een brief van een bedrijfsarts van 8 augustus 2022 meegezonden, waarin het rapport van de [werkgever 1] -bedrijfsarts van 16 september 2011 en de door hem opgestelde Functionele Mogelijkhedenlijst nader zijn beoordeeld. In deze brief wordt geconcludeerd dat, achteraf bezien, de hersteldmelding van appellant per 1 oktober 2011 door de [werkgever 1] -bedrijfsarts onjuist is geweest en appellant al vanaf juni 2010 aan dezelfde psychische aandoening met dezelfde beperkingen leidt.
Een andere interpretatie van de problematiek of het stellen van een andere diagnose bij een eerder bekend feitencomplex is geen nieuw gebleken feit of veranderde omstandigheid.
Zoals de rechtbank terecht heeft overwogen is volgens vaste rechtspraak van de Raad een andere interpretatie van de problematiek of het stellen van een andere diagnose bij een eerder bekend feitencomplex geen nieuw gebleken feit of veranderde omstandigheid in de zin van artikel 4:6 van de Awb.
De brief van de bedrijfsarts van 8 augustus 2022 bevat geen nieuwe feitelijke informatie maar een nieuw medisch oordeel op basis van al bekende feiten.
De door appellant ingebrachte brief van de bedrijfsarts van 8 augustus 2022 bevat geen nieuwe feitelijke informatie over de gezondheidstoestand van appellant in de periode na juli 2010, maar een nieuw medisch oordeel van de betreffende bedrijfsarts op basis van de feiten die ook al bekend waren toen het besluit tot toekenning van de IVA-uitkering per 30 augustus 2016 werd genomen.
De maatstaf voor evidente onredelijkheid is of een oppervlakkige beoordeling of summier onderzoek voldoende zou zijn om vast te stellen dat het besluit fout was.
Maatstaf voor het bepalen van de onmiskenbare onjuistheid van een besluit is of een oppervlakkige inhoudelijke beoordeling of een summier onderzoek voldoende zou zijn om tot de conclusie te komen dat het besluit fout was.
De aanwezigheid van een bipolaire stoornis leidt niet zonder meer tot volledige en duurzame arbeidsongeschiktheid, ook niet bij meerdere klinische opnames.
het algemene medische oordeel dat iemand die een bipolaire stoornis heeft niet zonder meer volledig en duurzaam arbeidsongeschiktheid is, ook niet als het ziektebeeld wordt gekenmerkt door meerdere klinische opnames
Appellant heeft geen informatie van een arts of psychiater ingebracht waaruit volgt dat het werken zijn psychische problemen veroorzaakte.
Appellant heeft ook geen informatie van een arts of psychiater ingebracht waarin deze conclusie is getrokken.
Het Uwv heeft gedurende de beroepsprocedure bestreden besluit 2 gewijzigd en de datum van herstel voor eigen werk gecorrigeerd van 16 augustus 2010 naar 1 oktober 2011.
Bestreden besluit 2 is gedurende de beroepsprocedure bij de rechtbank door het Uwv gewijzigd in die zin dat appellant niet per 16 augustus 2010, maar pas per 1 oktober 2011 weer geschikt wordt geacht voor het eigen werk.
Het motiveringsgebrek in bestreden besluit 2 wordt gepasseerd op grond van artikel 6:22 van de Awb omdat appellant hierdoor niet is benadeeld.
Dit gebrek zal met toepassing van artikel 6:22 van de Awb worden gepasseerd, nu aannemelijk is dat appellant hierdoor niet is benadeeld.
Het Uwv wordt veroordeeld tot vergoeding van proceskosten van in totaal € 4.135,90.
veroordeelt het Uwv in de proceskosten van appellant tot een bedrag van € 4.135,90
Het Uwv dient het in beroep en hoger beroep betaalde griffierecht van in totaal € 188,00 aan appellant te vergoeden.
bepaalt dat het Uwv het in beroep en in hoger beroep betaalde griffierecht van in totaal € 188,- aan appellant vergoedt

Hoe wij dit toetsen

Verwante uitspraken

← Alle jurisprudentie Arbeidsdeskundigloket