Centrale Raad van Beroep kent werkneemster IVA-uitkering toe met ingang van 14 februari 2016 nadat het Uwv de gebreken in de motivering niet wist te herstellen

Het geschil betreft de ingangsdatum van een IVA-uitkering aan een (ex-)werkneemster van appellante. Het Uwv had die uitkering toegekend met ingang van 30 april 2019. Appellante bestreed dat de duurzame volledige arbeidsongeschiktheid niet al op 14 februari 2016 kon worden vastgesteld. In een eerdere tussenuitspraak van 13 juni 2024 had de Raad al geoordeeld dat de medische beoordeling die ten grondslag lag aan de bestreden besluiten onvoldoende was gemotiveerd, en had hij het Uwv opgedragen de gebreken te herstellen.

Ter uitvoering van de tussenuitspraak stelde de verzekeringsarts bezwaar en beroep in een rapport van 25 juli 2024 dat de beperkingen als gevolg van de schouderklachten alsnog vanaf 14 februari 2016 als duurzaam moesten worden aangemerkt. Voor de psychische klachten handhaafde de verzekeringsarts bezwaar en beroep het standpunt dat die beperkingen op 14 februari 2016 niet duurzaam waren, omdat sprake zou zijn van recidiverende klachten die kunnen verbeteren met behandeling en medicatie. Op basis van een gewijzigde fictieve FML berekende de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep de mate van arbeidsongeschiktheid op 0%, waarna het Uwv vasthield aan de ingangsdatum van 30 april 2019.

De Raad volgt de verzekeringsarts bezwaar en beroep niet. Doorslaggevend is dat de verzekeringsarts die werkneemster op 5 juni 2019 op het spreekuur zag, twee gelijkluidende FML'en heeft opgesteld: één geldig vanaf 5 juni 2019 en één geldig vanaf 14 februari 2016. Beide zijn ook gelijk aan de FML van 1 december 2014. De veronderstelde verbetering van de psychische klachten op 14 februari 2016 heeft zich dus niet vertaald in een afname van de arbeidsbeperkingen. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft ook in de nadere rapporten van 3 januari 2025 en 21 februari 2025 niet toereikend gemotiveerd dat per 14 februari 2016 ten aanzien van de in de FML opgenomen beperkingen in het persoonlijk en sociaal functioneren en de werktijden nog verbetering te verwachten was.

Omdat niet de verwachting bestaat dat de bestreden besluiten alsnog van een deugdelijke motivering kunnen worden voorzien, voorziet de Raad zelf in de zaak. Hij herroept het besluit van 18 november 2015 voor zover daarin werkneemster per 14 februari 2016 in aanmerking was gebracht voor een WGA-loonaanvullingsuitkering, en kent haar met ingang van 14 februari 2016 een IVA-uitkering toe. Het Uwv wordt veroordeeld tot vergoeding van proceskosten van in totaal 5.256,58 euro.

De Raad bepaalt dat werkneemster met ingang van 14 februari 2016 recht heeft op een IVA-uitkering in plaats van een WGA-loonaanvullingsuitkering. Voor appellante als (voormalig) werkgever betekent dit dat het besluit van 18 november 2015, waarbij werkneemster per 14 februari 2016 in aanmerking was gebracht voor een WGA-loonaanvullingsuitkering, wordt herroepen. De Raad veroordeelt het Uwv tot vergoeding van de proceskosten van appellante tot een bedrag van € 5.256,58, alsmede tot vergoeding van het griffierecht tot een bedrag van € 1.450,-.

Werkneemster heeft met ingang van 14 februari 2016 recht op een IVA-uitkering, ruim drie jaar eerder dan het Uwv had vastgesteld. De Raad voorziet zelf in de zaak en herroept het besluit dat haar per die datum slechts een WGA-loonaanvullingsuitkering had toegekend. De uitspraak treedt in de plaats van de vernietigde besluiten.