Dagloon IVA-uitkering juist vastgesteld ondanks beroep op onjuiste eerste ziektedag en medische afzakker

Appellant ontving per 3 februari 2023 een IVA-uitkering. Het Uwv stelde het dagloon vast op € 87,08, gebaseerd op de eerste ziektedag van 5 februari 2021 en het loon dat appellant verdiende bij zijn laatste werkgever, [bedrijf]. Appellant bestreed de hoogte van het dagloon op drie gronden.

Ten eerste stelde appellant dat zijn ZW-uitkering in 2018 ten onrechte was beëindigd en dat hij doorlopend arbeidsongeschikt was vanaf 30 oktober 2017. Als die eerdere datum als eerste ziektedag zou gelden, zou de referteperiode verschuiven naar het dienstverband bij [naam B.V.], waar appellant een hoger loon verdiende. De Raad verwierp dit standpunt. Het besluit van 20 september 2018 tot beëindiging van de ZW-uitkering per 30 november 2018 is in rechte onaantastbaar geworden. Om hiervan terug te komen zijn nieuw gebleken feiten of veranderde omstandigheden vereist, of moet het besluit evident onjuist zijn. De Raad oordeelde dat daarvan geen sprake is. Appellant meldde in 2018 op een medische vragenlijst geen handklachten, en uit de beschikbare medische informatie bleek niet dat hij na 2014 bij de dokter had geklaagd over functioneringsproblemen aan zijn rechterhand. Pas in juni 2022 sprak appellant voor het eerst over ernstige beperkingen aan zijn rechterhand. De verzekeringsarts bezwaar en beroep wees op deze discrepantie, en de Raad achtte die conclusie navolgbaar.

Ten tweede beriep appellant zich op de figuur van de medische afzakker: hij zou na de beëindiging van de ZW-uitkering om medische redenen een lager betaalde baan hebben aanvaard bij [bedrijf], zodat voor het dagloon moest worden uitgegaan van het hogere loon bij [naam B.V.]. De Raad verwierp ook dit standpunt. Volgens vaste rechtspraak is er geen ruimte voor een analoge toepassing van de rechtspraak over de medische afzakker in het kader van het dagloon.

Ten derde voerde appellant aan dat de strikte toepassing van artikel 16 van het Dagloonbesluit in zijn geval tot een onevenredige uitkomst leidde. De Raad overwoog dat het bestreden besluit berust op een gebonden bevoegdheid neergelegd in een algemeen verbindend voorschrift en beoordeelde of bijzondere omstandigheden maakten dat de toepassing voor appellant onredelijk bezwarend was. De Raad oordeelde van niet: nu de eerste ziektedag terecht is vastgesteld op 5 februari 2021, is het dagloon representatief voor het inkomen dat appellant genoot voorafgaand aan die datum.

De Raad bevestigde dat het dagloon voor de IVA-uitkering van appellant op € 87,08 blijft staan. Een eerder onherroepelijk besluit over de beëindiging van een ZW-uitkering kan alleen worden heropend als er nieuw gebleken feiten of veranderde omstandigheden zijn, of als dat besluit evident onjuist is; het enkel stellen dat beperkingen al eerder aanwezig waren is daarvoor onvoldoende. Het feit dat een werknemer daarna in een lager betaalde baan is gaan werken, biedt geen grond om bij de dagloonsberekening terug te grijpen op het hogere loon uit een eerder dienstverband.