Centrale Raad van Beroep

Herziening en terugvordering WAO- en WIA-uitkering na schending inlichtingenplicht blijft in stand ondanks strafrechtelijke vrijspraak voor inkomensgenieten

Herziening en terugvordering WIA-uitkering. Vaststelling (fictieve) mate van arbeidsongeschiktheid en terugvordering WAO-uitkering.

ECLI-nummer: ECLI:NL:CRVB:2026:442Lees de uitspraak
Instantie: Centrale Raad van Beroep
Uitspraakdatum: 8 april 2026

In het kort

Appellanten schonden hun inlichtingenplicht door het bestuurderschap van hun sportvereeniging niet te melden; het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden veroordeelde hen
Van appellant wordt 38.525,23 euro aan WIA-uitkering teruggevorderd over de periode 29 september 2015 tot en met 31 december 2019.
Van appellante wordt 35.724,89 euro aan WAO-uitkering teruggevorderd over dezelfde periode.
De strafrechtelijke vrijspraak voor het genieten van inkomsten uit bestuurswerkzaamheden heeft geen gevolg voor de bestuursrechtelijke herziening, omdat het bes
Vrijwilligersvergoedingen zijn niet als aftrekpost aanvaard omdat de overgelegde kwitanties niet stroken met de grootboekmutatiekaarten en achteraf kunnen zijn

Wat besliste de Centrale Raad van Beroep?

Appellanten ontvingen respectievelijk een WAO-uitkering (appellante, sinds 2000, klasse 80-100%) en een WGA-uitkering (appellant, vanaf 2011). Na een melding van de gemeente Arnhem deed het Uwv onderzoek naar hun werkzaamheden voor een vereniging gericht op kracht- en vechtsport en danslessen, waarvan zij beiden bestuurder waren. Appellanten hadden dit niet gemeld bij het Uwv. Uit het onderzoek bleek dat de vereniging tussen 2015 en 2019 ruim 162.000 euro aan gemeentelijke subsidies en bijna 31.500 euro aan contributie had ontvangen, terwijl aanzienlijke bedragen naar de privérekeningen van appellanten en hun minderjarige zoon waren overgeschreven.

Het Uwv trok beide uitkeringen in met ingang van 29 september 2015 op de grond dat het recht op uitkering niet kon worden vastgesteld. Na tussenuitspraken van de rechtbank Gelderland, die oordeelde dat het Uwv gehouden was schattenderwijs de inkomsten vast te stellen, paste het Uwv zijn standpunt subsidiair aan. Het resultaat van die schatting leidde tot een terugvordering van 38.525,23 euro van appellant en 35.724,89 euro van appellante over de periode 29 september 2015 tot en met 31 december 2019. De rechtbank bevestigde dit subsidiaire standpunt en stelde de herziene uitkering en fictieve mate van arbeidsongeschiktheid zelf vast.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak. De Raad onderschrijft dat appellanten hun inlichtingenplicht hebben geschonden: het bestuurderschap van de vereniging had als op geld waardeerbare werkzaamheid gemeld moeten worden. Het achteraf aanleveren van administratie heft de schending niet op. De Raad onderschrijft ook de schatting: alleen uitgaven die onmiskenbaar aan de vereniging zijn te relateren tellen mee als aftrekpost. Uitgaven bij onder meer McDonalds, supermarkten en voor autokosten zijn terecht buiten beschouwing gelaten. De kwitanties voor vrijwilligersvergoedingen zijn niet bruikbaar omdat zij niet stroken met de grootboekmutatiekaarten en achteraf kunnen zijn opgemaakt.

De strafrechtelijke vrijspraak voor het genieten van inkomsten uit bestuurswerkzaamheden leidt niet tot een ander oordeel: het strafrecht stelt strengere bewijseisen dan het bestuursrecht, waar voldoende is dat het Uwv aannemelijk maakt dat inkomsten zijn genoten. Ten aanzien van de dringende reden oordeelt de Raad dat het Uwv terecht geen aanleiding heeft gezien van herziening of terugvordering af te zien, nu de oorzaak geheel aan appellanten is te wijten en van onnodig stilzitten door het Uwv tussen het gesprek in augustus 2019 en de besluiten in december 2019 geen sprake is.

Wat betekent deze uitspraak voor de werknemer?

De terugvordering van 38.525,23 euro (appellant) respectievelijk 35.724,89 euro (appellante) over de periode 29 september 2015 tot en met 31 december 2019 blijft in stand. Een strafrechtelijke vrijspraak voor het genieten van inkomsten uit bestuurswerkzaamheden biedt in de bestuursrechtelijke procedure geen bescherming, omdat het Uwv slechts aannemelijk hoeft te maken dat inkomsten zijn genoten. Het Uwv dient op grond van de uitspraak van de rechtbank nog nadere beslissingen op bezwaar te nemen op de bezwaren tegen de primaire invorderingsbesluiten (besluiten 3 en 6).

Vragen over deze uitspraak

Waarom wordt de strafrechtelijke vrijspraak voor inkomensgenieten niet overgenomen door de bestuursrechter?

In de bestuursrechtelijke procedure worden minder strenge eisen gesteld aan het bewijs dan in de strafrechtelijke procedure. Voor herziening en terugvordering is voldoende dat het Uwv aannemelijk maakt dat inkomsten zijn genoten; enige mate van twijfel hoeft daaraan niet in de weg te staan. Het gerechtshof sprak vrij bij gebrek aan nader onderzoek, maar het dossier bevatte volgens het hof zelf sterke aanwijzingen dat gelden voor andere doeleinden waren aangewend.

Wat telt mee als bewijs dat uitgaven echt voor de vereniging waren?

Alleen uitgaven die onmiskenbaar aan de vereniging zijn te relateren worden als aftrekpost geaccepteerd. De bewijslast ligt bij de uitkeringsgerechtigde: het is aan appellanten om aan de hand van objectieve en verifieerbare gegevens aan te tonen dat uitgaven aan de vereniging kunnen worden gerelateerd, niet aan het Uwv om het tegendeel te bewijzen.

Kan een dringende reden de terugvordering voorkomen als het Uwv lang heeft gewacht met besluiten?

In dit geval niet. De Raad oordeelt dat van onnodig stilzitten door het Uwv geen sprake is: na het gesprek met appellanten in augustus 2019 moest het onderzoeksrapport nog worden opgesteld en moest vervolgens de besluitvorming worden voorbereid, wat de periode tot december 2019 verklaart. Bovendien is de oorzaak van de herziening en terugvordering geheel te wijten aan appellanten zelf.

Heft het achteraf aanleveren van administratie de schending van de inlichtingenplicht op?

Nee. Het achteraf verstrekken van informatie betekent niet dat appellanten daarmee aan hun inlichtingenplicht hebben voldaan. Bovendien waren de door appellanten in het kader van het onderzoek overgelegde gegevens zeer gebrekkig.

Waarop dit steunt

ECLI:NL:CRVB:2026:442Jurisprudentie

Gepubliceerd 8 april 2026, geraadpleegd 1 augustus 2026

Automatisch samengevat uit de bron hierboven. Niet elke bewering is los aan de bron getoetst; raadpleeg bij twijfel het origineel.

Wat de bron niet zegt

De uitspraak zegt niets over de uitkomst van de nog te nemen nadere beslissingen op bezwaar tegen de invorderingsbesluiten (primaire besluiten 3 en 6).
De uitspraak vermeldt niet welke taakstraf het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden aan appellanten heeft opgelegd, alleen dát een taakstraf is opgelegd.
De uitspraak laat open hoe de fictieve mate van arbeidsongeschiktheid van appellante concreet is vastgesteld; alleen de terugvorderingshoogte wordt vermeld.
De uitspraak gaat niet in op de vraag of en hoe de betalingsregelingen voor de terugvordering zijn of worden vormgegeven.

13 beweringen met een letterlijk citaat uit de bron

Appellante ontvangt sinds 19 juni 2000 een WAO-uitkering berekend naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 80 tot 100%.
Appellante ontvangt sinds 19 juni 2000 een uitkering op grond van de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO), berekend naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 80 tot 100%.
Appellant ontvangt vanaf 14 maart 2011 een WGA-uitkering op grond van de WIA.
Appellant ontvangt vanaf 14 maart 2011 een WGAuitkering op grond van de Wet Werk en inkomen naar arbeidsvermogen (WIA).
De vereniging ontving in de periode van 7 oktober 2015 tot en met 25 maart 2019 in totaal 162.118,33 euro aan subsidies van de gemeente Arnhem.
in de periode van 7 oktober 2015 tot en met 25 maart 2019 de vereniging in totaal € 162.118,33 aan subsidies heeft ontvangen van de gemeente Arnhem
De vereniging ontving in diezelfde periode 31.492 euro aan contributie van leden.
een bedrag van € 31.492,- aan contributie van leden
Van de rekening van de vereniging werd in totaal 38.081,09 euro overgeschreven naar de privérekening van appellante.
Er is in totaal € 38.081,09 van de rekening van de vereniging overgeschreven naar de privérekening van appellante
Het Uwv vordert van appellant 38.525,23 euro aan onverschuldigd betaalde WIA-uitkering terug.
De rechtbank heeft bepaald dat het recht op WIA-uitkering van appellant over de periode van 29 september 2015 tot en met 31 december 2019 wordt herzien en dat van hem een bedrag van € 38.525,23 wordt teruggevorderd.
Het citaat onderbouwt deze regel niet volledig. De quote zegt dat de rechtbank 'bepaald' heeft dat het bedrag wordt teruggevorderd. De bewering stelt dat het UWV het bedrag vordert, maar dit is een interpretatie van de rechterlijke uitspraak, niet wat de quote zelf zegt.
Het Uwv vordert van appellante 35.724,89 euro aan onverschuldigd betaalde WAO-uitkering terug.
De rechtbank heeft verder de (fictieve) mate van arbeidsongeschiktheid van appellante over de periode van 29 september 2015 tot en met 31 december 2019 vastgesteld en bepaald dat van appellante een bedrag van € 35.724,89 wordt teruggevorderd.
Het citaat onderbouwt deze regel niet volledig. Dezelfde reden als c6: de quote zegt dat de rechtbank 'bepaald' heeft dat het bedrag wordt teruggevorderd, niet dat het UWV het vordert.
De Raad oordeelt dat de strafrechtelijke vrijspraak voor inkomensgenieten de bestuursrechtelijke herziening niet raakt, omdat het bestuursrecht minder strenge bewijseisen stelt.
In de bestuursrechtelijke procedure worden minder strenge eisen gesteld aan het bewijs dan in de strafrechtelijke procedure. Voor de besluiten tot herziening en terugvordering van de WIAuitkering en WAO-uitkering is slechts vereist dat het Uwv aannemelijk maakt dat appellanten, zonder hiervan mededeling te doen aan het Uwv, inkomsten hebben genoten uit bestuurswerkzaamheden.
De bewijslast voor het aantonen dat uitgaven aan de vereniging kunnen worden gerelateerd ligt bij appellanten, niet bij het Uwv.
Anders dan appellanten hebben gesteld is het niet aan het Uwv om aan te tonen dat uitgaven niet aan de vereniging kunnen worden gerelateerd, maar is het aan appellanten om aan de hand van objectieve en verifieerbare gegevens aan te tonen dat uitgaven wel aan de vereniging kunnen worden gerelateerd.
De kwitanties voor vrijwilligersvergoedingen zijn niet bruikbaar als bewijs omdat zij niet stroken met de grootboekmutatiekaarten.
De Raad wijst er daarbij op dat de door appellanten in beroep overgelegde kwitanties van betalingen aan vrijwilligers niet stroken met de overgelegde grootboekmutatiekaarten. De door appellanten overgelegde gegevens met betrekking tot de vrijwilligersvergoedingen zijn dus niet bruikbaar.
Het achteraf verstrekken van informatie betekent niet dat appellanten daarmee aan hun inlichtingenplicht hebben voldaan.
Het achteraf verstrekken van informatie, betekent niet dat appellanten daarmee aan hun inlichtingenplicht hebben voldaan.
Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden heeft op 23 oktober 2024 geoordeeld dat appellanten opzettelijk hun inlichtingenplicht hebben geschonden en hen daarvoor een taakstraf opgelegd.
het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden in zijn arresten van 23 oktober 2024 wettig en overtuigend bewezen heeft geacht dat appellanten opzettelijk hun inlichtingenplicht hebben geschonden door hun werkzaamheden als bestuurder van de vereniging niet te melden aan het Uwv en hen daarvoor een taakstraf heeft opgelegd.
De Raad heeft zijn uitleg van de dringende reden verruimd bij tussenuitspraak van 18 april 2024 en ziet die norm voortaan als een open norm waarbij alle relevante feiten en omstandigheden moeten worden afgewogen.
Bij zijn tussenuitspraak van 18 april 2024 heeft de Raad zijn uitleg van de dringende reden verruimd. De Raad ziet het begrip dringende reden (voortaan) als een open norm waarbinnen het Uwv, tegenover het uitgangspunt dat wat ten onrechte is ontvangen in beginsel moet worden terugbetaald, de relevante feiten en omstandigheden zodanig moet afwegen dat die afweging een toetsing aan de algemene beginselen van behoorlijk bestuur zal kunnen doorstaan.

Hoe wij dit toetsen

Verwante uitspraken

← Alle jurisprudentie Arbeidsdeskundigloket