Dagloonvaststelling bij oproepcontract en achteraf uitbetaald loon blijft in stand ondanks coronaperiode en hogere werkuren aan het einde van de referteperiode

Een vrouw die als chauffeur werkte op basis van een nulurencontract meldde zich op 8 april 2021 ziek. UWV stelde het ZW-dagloon vast op € 92,14 en, nadat de ZW-uitkering eindigde, het WW-dagloon op € 129,60. Appellante bestreed beide daglonen en voerde aan dat de toepassing van het Dagloonbesluit werknemersverzekeringen in haar geval tot onevenredige uitkomsten leidde.

Appellante stelde allereerst dat de referteperiodes anders vastgesteld hadden moeten worden, omdat zij vanwege corona minder had gewerkt en aan het einde van de referteperiodes juist meer uren had gemaakt. De Raad verwierp dit: noch de ZW, noch de WW, noch het Dagloonbesluit biedt een grondslag om van een andere referteperiode uit te gaan. De besluitgever heeft er bewust voor gekozen dat periodes met minder loon een negatieve invloed op het dagloon hebben, ongeacht de reden.

Appellante stelde verder dat niet het in de referteperiode genoten loon, maar het loon over de referteperiode als uitgangspunt had moeten dienen. Dat loon over de maanden februari en maart 2021 viel buiten de referteperiode, omdat haar werkgever het achteraf uitbetaalde en in een later aangiftetijdvak verantwoordde. Ook dit standpunt slaagde niet: in vaste rechtspraak is geoordeeld dat de besluitgever er welbewust voor heeft gekozen uit te gaan van de opgave van de werkgever aan de Belastingdienst, die bepalend is voor de toerekening van loon aan een aangiftetijdvak.

Appellante betoogde ook dat niet uitbetaalde overuren hadden moeten worden meegenomen als loon dat in de referteperiode vorderbaar maar niet inbaar was geworden. De Raad oordeelde dat appellante niet heeft aangetoond dat zij haar werkgever tijdens de referteperiode schriftelijk op niet mis te verstane wijze had gemaand tot nabetaling. De ingediende whatsappberichten volstonden daarvoor niet.

Ten slotte beriep appellante zich op de verlofvervangingsregeling, omdat zij in bepaalde weken niet was opgeroepen vanwege corona. De Raad oordeelde dat van verlof in de zin van het Dagloonbesluit slechts sprake is als werkgever en werknemer een overeenkomst hebben gesloten over het niet verrichten van arbeid. Omdat appellante op basis van een nulurencontract werkte, was van een vooraf overeengekomen arbeidstijd geen sprake en kon evenmin sprake zijn van onbetaald verlof. Een beroep op het rechtsvermoeden van artikel 7:610b van het Burgerlijk Wetboek strandde eveneens, omdat ook dan een overeenkomst over het niet verrichten van arbeid vereist is.

In de ZW-zaak constateerde de Raad dat de redelijke termijn met twee maanden was overschreden, volledig in de bezwaarfase. UWV werd veroordeeld tot betaling van € 500,- schadevergoeding en € 467,- proceskosten voor dit verzoek.

Deze uitspraak gaat niet over belastbaarheid, functionele mogelijkheden of functieduiding, maar over de berekeningssystematiek van het dagloon bij een oproepkracht met achteraf uitbetaald loon. De Raad achtte voldoende dat UWV uitging van de gegevens in de polisadministratie en de loonaangifte van de werkgever, ook als het resulterende dagloon lager uitvalt dan het feitelijk verdiende loon in de referteperiode. Wat hier de doorslag gaf bij de niet-inbaarbaarheidsuitzondering is dat appellante niet aantoonde dat zij haar werkgever tijdens de referteperiode schriftelijk op niet mis te verstane wijze had gemaand; mondelinge aanspraken en whatsappberichten over pauze- en rusttijden waren daarvoor onvoldoende. Bij de verlofvervangingsregeling was beslissend dat een nulurencontract geen vooraf overeengekomen arbeidstijd kent, zodat niet-opgeroepen worden geen onbetaald verlof in de zin van het Dagloonbesluit oplevert.

Deze uitspraak bevestigt dat de opgave van de werkgever aan de Belastingdienst bepalend is voor de toerekening van loon aan een aangiftetijdvak bij de dagloonberekening. Loon dat achteraf wordt uitbetaald en in een later aangiftetijdvak wordt verantwoord, valt buiten de referteperiode van de werknemer, met gevolgen voor de hoogte van diens uitkering. De uitspraak raakt de arbeidsdeskundige beoordeling niet rechtstreeks, maar illustreert dat de loonadministratie van de werkgever structureel doorwerkt in de dagloonvaststelling.

De Raad liet het ZW-dagloon van € 92,14 en het WW-dagloon van € 129,60 in stand, ook al ontving appellante door de achterwege gebleven maanden en het achteraf uitbetaalde loon ruim 25% minder dan haar laatstverdiende loon. Wat hier de doorslag gaf, is dat de wet geen ruimte biedt voor een andere referteperiode of een andere toerekening van loon, ongeacht de reden voor de lagere inkomsten. De schadevergoeding van € 500,- wegens overschrijding van de redelijke termijn in de bezwaarfase veranderde niets aan de hoogte van de daglonen zelf.