Bijzondere bijstand voor tandartskosten alsnog toegekend; afwijzing paracetamol en hoogte bewassingskosten blijven in stand

Appellante ontvangt sinds 1991 een arbeidsongeschiktheidsuitkering (Wajong) en sinds 2005 aanvullende bijstand op grond van de Participatiewet. Zij vroeg bijzondere bijstand aan voor tandartskosten, kosten van paracetamol, bewassingskosten, de premie VGZ en kosten van een internetabonnement. Het dagelijks bestuur van de intergemeentelijke sociale dienst Brunssum Onderbanken Landgraaf wees de aanvragen voor tandartskosten en paracetamol af op grond van de Zorgverzekeringswet als voorliggende voorziening; de overige kosten werden deels toegekend.

Ten aanzien van de tandartskosten heeft het dagelijks bestuur hangende hoger beroep, op basis van medische adviezen van de arts van ACC Consultancy uit 2024, alsnog bijzondere bijstand verleend voor de in de aanvraag van 14 juni 2019 opgevoerde kosten. De Raad vernietigt het bestreden besluit op dit punt. Het beroep tegen het nadere besluit van 20 januari 2025 wordt ongegrond verklaard, omdat het dagelijks bestuur alle bij de aanvraag gevraagde tandartskosten alsnog heeft vergoed.

Voor de paracetamolkosten oordeelt de Raad dat appellante niet aannemelijk heeft gemaakt dat zij verkeerde in een acute noodsituatie als bedoeld in artikel 16, eerste lid, van de PW. De verzekeringsarts van ACC Consultancy stelde vast dat de claim dat appellante bepaalde hulpstoffen in paracetamol niet zou kunnen verdragen medisch niet onderbouwd is. De enkele verwijzing naar een CYP-pas is daarvoor onvoldoende.

Bij de bewassingskosten heeft het dagelijks bestuur de geïndexeerde GMD-lijst als richtlijn gebruikt. De Raad oordeelt dat het enkele feit dat die lijst sinds 1993 inhoudelijk niet is gewijzigd niet betekent dat hij niet mag worden gebruikt. Appellante heeft niet met objectieve en verifieerbare gegevens aannemelijk gemaakt dat de toegekende vergoeding in haar geval niet toereikend is. De indeling in categorie B 1.2 en de gehanteerde indexeringspercentages zijn niet betwist.

Ten aanzien van de premie VGZ en het internetabonnement slaagt het beroep op de hardheidsclausule niet, omdat appellante niet inzichtelijk heeft gemaakt om welke extra kosten het gaat en zij haar stellingen niet met verifieerbare stukken heeft onderbouwd, ondanks dat zij daartoe door de Raad in de gelegenheid was gesteld.

De Raad corrigeert de proceskostenveroordeling in beroep: de rechtbank had 2 punten moeten toekennen in plaats van 1. Verder kent de Raad een schadevergoeding van € 2.000,- toe wegens overschrijding van de redelijke termijn, te betalen door de Staat.

De tandartskosten die appellante in 2019 had aangevraagd zijn alsnog vergoed, maar alleen de kosten die zij bij de aanvraag van 14 juni 2019 had opgevoerd. Kosten op nota's van na die aanvraag vallen buiten de omvang van het geding omdat daar geen aanvraag voor was ingediend. Voor de paracetamolkosten geldt dat een verwijzing naar een recept of een CYP-pas onvoldoende is; de medische noodzaak voor juist die duurdere variant moet objectief worden onderbouwd. De schadevergoeding van € 2.000,- wegens de lange procesduur wordt betaald door de Staat.