Bezwaar tegen ZW-beëindiging en terugvordering terecht niet-ontvankelijk verklaard wegens niet-verschoonbare termijnoverschrijding

Het geschil betreft de vraag of het Uwv het bezwaar van appellante terecht niet-ontvankelijk heeft verklaard. Het Uwv beëindigde de ZW-uitkering van appellante per 21 mei 2024 en vorderde over een eerdere periode een bedrag terug wegens onverschuldigde betaling. Appellante diende haar bezwaarschrift in op 10 oktober 2024, ruim na het verstrijken van beide bezwaartermijnen. Zij stelde dat de termijnoverschrijding verschoonbaar was, omdat zij vanwege medische klachten en een bevalling met complicaties pas vanaf oktober 2024 in staat was bezwaar te maken.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat de termijnoverschrijding niet verschoonbaar is. De Raad volgt het oordeel van de rechtbank en de bevindingen van de verzekeringsarts bezwaar en beroep. Uit het medisch rapport dat ten grondslag ligt aan het beëindigingsbesluit blijkt geen verlaagd bewustzijn of ernstig psychiatrisch ziektebeeld dat het tijdig handelen verhinderde. De verzekeringsarts concludeerde dat er geen medische onderbouwing is voor de stelling dat appellante niet tijdig bezwaar kon maken, dan wel hulp had kunnen vragen aan derden om bezwaar te kunnen maken.

De Raad erkent dat appellante gezien haar persoonlijke omstandigheden geen ruimte heeft ervaren voor het tijdig maken van bezwaar, maar oordeelt dat dit niet leidt tot de conclusie dat zij daar medisch gezien niet toe in staat was. De vraag of het te laat indienen een welbewuste keuze was, laat de Raad uitdrukkelijk in het midden. Het hoger beroep slaagt niet en de aangevallen uitspraak wordt bevestigd.

Voor arbeidsdeskundigen is relevant dat de Raad in deze zaak uitsluitend oordeelt over de ontvankelijkheid van het bezwaar. De inhoud van de ZW-beoordeling, de belastbaarheid en de arbeidskundige aspecten komen niet aan de orde.